Aegean University

Aegean University

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2021 19:27

Ο χρόνος αλλιώτικα μετρά

Τη βλέπω να κάθεται αναποφάσιστη στο κατώφλι του σπιτιού της με μια μάσκα στο χέρι. Δεν μπορώ να αποκρυπτογραφήσω τι κρύβεται πίσω από το βλέμμα της. Ακουμπά τη μάσκα στο περβάζι και κατεβαίνει στην αυλή. Σκυφτή και συνάμα αγέρωχη με μια αύρα γλυκιάς μελαγχολίας και μια θέληση για ζωή.

Αυθόρμητα τη ρωτώ: "Φοβάσαι, γιαγιά;"

"Φοβάμαι; Το άγνωστο του θανάτου,ναι. Μα πιο πολύ φοβάμαι μη μου τη σκάσει η ίδια η ζωή. Βλέπεις για εμένα ο χρόνος διαγράφει άλλη τροχιά. Μέτρα αλλιώτικα. Κάθε μέρα είναι κερδισμένη κι αν φοβάμαι κάτι είναι μήπως νικηθώ. Όχι από το θάνατο, αυτό είναι βέβαιο. Από τη ζωή την ίδια. Φοβάμαι τα παιδικά χαμόγελα, τις αγκαλιές που στερούμαι, τις γιορτές που χάνονται, τις ώρες που περνούν διαγράφοντας την ίδια πορεία. Η ζωή προσπερνά κι αν αύριο τα μάτια μου είναι σφαλιστά, ο μόνος φόβος είναι οι στιγμές που τρέχουν δίχως να απολαμβάνω όσα λαχταρώ. Ξέρεις, ρωσική ρουλέτα η ζωή. Την επιλέγεις σε κάθε βήμα, μα από το πεπρωμένο φυγειν αδύνατον!"

Προχωρά αργά, ρούφα ήλιο, ατενίζει το γνώριμο τοπίο.

"Θα σ' αγκάλιαζα, γιαγιά.."

"Αγκάλιασε με. Κι άσε τη ζωή ν' αποφασίσει. Εγώ εμμένω να τη διαλέγω.. γιατί στην ψυχή μου είμαι παιδί, γιαβρι μου"

Άννα Γκασνάκη

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2021 11:16

Απώλεια και πένθος στη ζωή μας

Ελένη Κωφονικολού  Δασκάλα

     Όλοι οι άνθρωποι σε κάποια στιγμή της ζωής τους έρχονται αντιμέτωποι με σημαντικές απώλειες. Αυτές μπορεί να αφορούν το θάνατο κάποιου δικού τους προσώπου και όχι μόνο. Μπορεί να είναι καταστάσεις υγείας , απώλεια εργασίας, οικονομικά προβλήματα, αλλαγή περιβάλλοντος, απομάκρυνση από φίλους ή ακόμη και ο χωρισμός από κάποιον για τον οποίο τρέφουμε ακόμη αισθήματα. Ανάλογα με τις εμπειρίες  που έχει ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κατανοεί τις αντιδράσεις τόσο τις δικές του όσο και των άλλων που βιώνουν την απώλεια.

         Είθισται την απώλεια  συχνά να τη συσχετίζουμε με το πένθος και το θάνατο. Αυτό όμως δεν είναι σωστό . Η απώλεια και το πένθος δε συσχετίζονται μόνο με το θάνατο. Ίσως τα συναισθήματα από το θάνατο ενός αγαπημένου μας προσώπου να είναι πολύ πιο έντονα κι επώδυνα όμως η απώλεια και το πένθος είναι δυνατόν να συσχετιστούν και με άλλα ερεθίσματα όπως αναφέραμε και πιο πάνω.

       Το πένθος είναι μια συναισθηματική αντίδραση . Είναι ο τρόπος που αντιδρούμε στην απώλεια που εμφανίζεται στη ζωή μας. Το πένθος είναι μια επίπονη διαδικασία γιατί καλούμαστε να διαχειριστούμε τόσο την απώλεια που μας συμβαίνει όσο και τον εαυτό μας, να προσαρμοστούμε  δηλαδή στις νέες συνθήκες ζωής . Το πένθος λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαδικασία φυσιολογική , που ακολουθεί  ο ψυχισμός μας,  όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια απώλεια προκειμένου να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα , δηλαδή στη νέα κατάσταση.

       Ο κάθε άνθρωπος,  που βιώνει πένθος περνάει μέσα από μια σειρά συναισθηματικών διαδικασιών τα λεγόμενα στάδια του πένθους . Τα στάδια αυτά όσο δύσκολα και δυσάρεστα κι αν είναι , εξυπηρετούν συγκεκριμένη σκοπιμότητα  , μια πορεία για την ενδυνάμωση του ανθρώπου που πενθεί  με τελικό προορισμό την αποδοχή της απώλειας  και τη συνέχιση της ζωής.

                  Το πρώτο στάδιο του πένθους είναι η άρνηση.  Φυσιολογικότατη  αντίδραση . Αποτελεί άμυνα προκειμένου να ανταπεξέλθει κάποιος μπροστά στο «κακό που ήρθε». Είναι μια αίσθηση σοκ μπροστά στην απώλεια είτε ενός ανθρώπου είτε μιας κατάστασης. Μπορεί να περιγραφεί σα ζάλη, παραλυσία ή απώλεια συνείδησης. Τα άτομα που βρίσκονται σ’ αυτό το στάδιο αδυνατούν να δεχτούν ότι συμβαίνει αυτό το γεγονός στους ίδιους. Δεν το πιστεύουν. Το σοκ λειτουργεί ως μια προστατευτική ασπίδα , που δίνει στον άνθρωπο που το βιώνει τον απαραίτητο χρόνο για να προετοιμαστεί εσωτερικά , να συνειδητοποιήσει τα δυσάρεστα νέα, χωρίς να διαλυθεί.

        Αμέσως μετά το επόμενο στάδιο είναι ο θυμός. Όταν το άτομο που πενθεί αποκτήσει κάποια επαφή με την πραγματικότητα εμφανίζεται ο θυμός. Θυμός γι’ αυτό που έχει συμβεί , για αυτό που έχασε. Στην αρχή ο θυμός δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο, και δημιουργείται από τη δυσκολία που έχει κάποιος ν’ αντιμετωπίσει την απώλεια και να την εντάξει σαν πραγματικότητα μέσα στη ζωή του. Συχνά οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι  είναι μόνοι  κι αβοήθητοι στα προβλήματά τους. Ο θυμός αργά ή γρήγορα βρίσκει ένα στόχο προς τον οποίο θα απευθυνθεί. Ψάχνουν λοιπόν κάπου να ρίξουν τις ευθύνες και δεν είναι λίγες οι φορές που τα βάζουν με όλους όσους είναι δυνατόν να εμπλέκονται στην κατάσταση αυτή με οποιοδήποτε τρόπο. Αρκετές φορές ο θυμός εκφράζεται με μια αμυντική κι επιθετική συμπεριφορά. Ωστόσο είναι φυσιολογική αυτή η αντίδραση και βοηθάει το άτομο που έχει περιέλθει σ’ αυτή την κατάσταση να συνειδητοποιήσει την πραγματική αιτία του θυμού , που είναι η ύπαρξη της συγκεκριμένης απώλειας.  Ο άνθρωπος στην παρούσα φάση θέλει να φανεί δυνατός , να προσπαθήσει να πάρει τον έλεγχο της νέας κατάστασης που βιώνει και για το λόγο αυτό επιχειρεί να δώσει απαντήσεις στα χιλιάδες γιατί που τον βασανίζουν.  «Γιατί;» «Γιατί σε μένα;». Όμως δεν είναι σε θέση ν’ απαντήσει επιστρατεύοντας τη λογική και να βρει λογικά επιχειρήματα στις  ερωτήσεις αυτές που τον βασανίζουν.

          Μετά από το στάδιο του θυμού περνάμε στο στάδιο της διαπραγμάτευσης.

 Οι άνθρωποι σ’ αυτό το στάδιο νιώθουν έντονη την ανάγκη να βρουν  την «πραγματική αιτία» που τους προκάλεσε αυτή την απώλεια για να την ερμηνεύσουν με τα δικά τους υποκειμενικά κριτήρια . Γεμίζουν ενοχές και αυτοκατηγορούνται για λάθος χειρισμούς και τυχόν παραλείψεις που αν δε γινόταν ίσως να μην έφερναν στη ζωή τους αυτό το τόσο δυσβάσταχτο γεγονός, που τους αναστάτωσε και τους αποπρασανατόλισε. Ο θυμός που ένιωθαν στο προηγούμενο στάδιο τείνει να εσωτερικεύεται και να τους γεμίζει τύψεις κι ενοχές. Απεγνωσμένα προσπαθούν να βρουν μια λύση υποφερτή γι’ αυτούς,  που να μπορούν δηλαδή να τη δεχτούν για να τους απαλύνει τον πόνο και τη θλίψη που νιώθουν . Δυστυχώς η αυτοκατηγορία  και οι ενοχές δεν τους ωφελούν , το αντίθετο τους εμποδίζουν να περάσουν στο επόμενο στάδιο . Δεν μπορούν να σκεφτούν καθαρά. Χρειάζεται να δεχτούν ότι όλα αυτά που νιώθουν είναι φυσιολογικά  και απαραίτητα για να προχωρήσουν στα επόμενα στάδια, φτάνει να τους δοθεί ο χρόνος.

              Μετά τη διαπραγμάτευση το άτομο που πενθεί , αρχίζει να συνειδητοποιεί σοβαρά την απώλεια. Tα συναισθήματά του είναι συναισθήματα θλίψης, πόνου και φόβου κι ολοένα και περισσότερο καταλαβαίνει πόσο σοβαρή είναι η απώλεια. Παραδέχεται την αδυναμία του μπροστά στη φρικτή κι αμετάκλητη  πραγματικότητα,  που βρέθηκε κι αποσύρεται για να επιτρέψει στον εαυτό του να πονέσει γι’ αυτό. Περνάει δηλαδή στο στάδιο της κατάθλιψης όπου μπορεί συνήθως να απέχει από τις καθημερινές του ευθύνες και δραστηριότητες, να νιώθει φόβο και απογοήτευση σκεπτόμενος το μέλλον. Είναι ένα εξαιρετικά επίπονο στάδιο , γιατί το άτομο που πενθεί έχει συνειδητοποιήσει πια την απώλεια , τη σοβαρότητά της  καθώς και τη μονιμότητα της κατάστασης , μα νιώθει αδύναμο να αντισταθεί και να προχωρήσει στη ζωή καθώς δίνει την αίσθηση της ματαιότητας κι έχει χάσει το νόημά της.   Ίσως μερικοί να πιστεύουν ότι οι οδυνηρές εμπειρίες, εάν δε συζητιούνται , θα ξεχαστούν. Όμως οι άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα συναισθήματά τους , υποφέρουν για περισσότερο καιρό από εκείνους που τα εκφράζουν. Και συχνά, ποτέ δε συνέρχονται τελείως από τον πόνο τους.(Leshan.E ,1998).

         Η ζωή βέβαια συνεχίζει το ταξίδι της και πηγαίνει πάντα μπροστά με δύναμη κι ορμή. Κι αυτή η δύναμη και η ορμή έρχεται να ξυπνήσει το άτομο που βρίσκεται σε κατάσταση πένθους , να το παρασύρει και να το προσαρμόσει στην καινούρια κατάσταση. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος , η αποδοχή  της απώλειας , γι’ αυτό είναι απαραίτητο για την κατάκτησή του να περάσει το άτομο από τα παραπάνω στάδια ή συναισθηματικές καταστάσεις. Γνωρίζει πια ότι η απώλεια υπάρχει κι αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα ώστε να αποτρέψει την κατάσταση. Ωστόσο όμως το μόνο  που του μένει είναι να διατηρήσει τις αναμνήσεις του παρελθόντος ζωντανές με τέτοιο τρόπο όμως που να μην επηρεάζουν την τωρινή του ζωή.  Το κομμάτι των αναμνήσεων είναι δικό του , είναι η επαφή με το άτομο που έχασε ή με ό,τι έχει χάσει.  Όμως όλα αυτά αφορούν το παρελθόν. Κι ένας άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ανήκει ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο παρόν. Έτσι  αποδεσμεύεται από κάθε προσδοκία για επανένωση με ό,τι έχασε,  ο πόνος σταματάει , η πληγή της απώλειας σιγά σιγά επουλώνεται  και το άτομο  αρχίζει να ξαναδημιουργεί στη ζωή. Εξάλλου κανένα αγαπημένο μας πρόσωπο, που δεν υπάρχει πια στη ζωή μας , δε θα ήθελε να μη συνεχίσουμε το ταξίδι της ζωής  , ένα ταξίδι γεμάτο εκπλήξεις και περιπέτειες, και να βρισκόμαστε αγκυλωμένοι στο παρελθόν.

        Όλοι οι άνθρωποι δεν περνούν οπωσδήποτε από τις ίδιες φάσεις ή καταστάσεις μέχρι να φτάσουν στην αποδοχή, ούτε τις βιώνουν με τον ίδιο τρόπο. Όπως καταθέτουν πολλοί η αποδοχή δεν είναι μια κατάσταση ευτυχίας όπου όλα τα προβλήματα έχουν βρει τη λύση τους . Αποδοχή είναι η συνειδητοποίηση ότι η απώλεια υπάρχει. Υπάρχει όμως και η συνειδητή προσπάθεια να ενσωματωθεί η ύπαρξη αυτής της πραγματικότητας μέσα στη ζωή του ατόμου. Όσοι έχουν περάσει με επιτυχία τα στάδια του  πένθους έχουν μάθει πολλά , έχουν ελάχιστες ή καθόλου ενοχές , έχουν αποκτήσει ρεαλιστική στάση απέναντι στις ανασφάλειές τους  κι είναι προετοιμασμένοι για όσες τυχόν δυσκολίες θα αντιμετωπίσουν στη ζωή τους. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που είτε δεν είχαν την κατάλληλη υποστήριξη  είτε την εσωτερική δύναμη να περάσουν  με επιτυχία από τη διαδικασία του πένθους. Αυτοί εγκλωβίζονται σε κάποιο από τα στάδια,  που αναφέρθηκαν και δεν είναι σε θέση  να πάρουν μέτρα για να βοηθηθούν οι ίδιοι. Σ’ αυτή την περίπτωση χρειάζεται ειδική συστηματική βοήθεια από κάποιον ειδικό της ψυχικής υγείας . Βέβαια η αποδοχή δε σημαίνει ότι ο άνθρωπος δε θα ξανάρθει αντιμέτωπος με τα συναισθήματα του πένθους. Συχνά μέσα στην πορεία της ζωής και ιδιαίτερα σε κρίσιμες φάσεις κάποιο ή κάποια από τα στάδια του  πένθους μπορεί να κάνουν ξανά την εμφάνισή τους. Όμως η ένταση και η διάρκειά τους είναι μικρότερες και τα συναισθήματα αντιμετωπίζονται καλύτερα γιατί υπάρχει η προηγούμενη εμπειρία.  

         Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Μπορεί να βρεθείς ανά πάσα στιγμή χωρίς το σύντροφό σου , χωρίς το παιδί σου, χωρίς τη δουλειά σου… και το κυριότερο χωρίς την υγεία σου. Κι ένα είναι σίγουρο,  ότι εάν δεν έχεις ένα δίκτυο ανθρώπων στήριξης,  δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Οπωσδήποτε χρειάζεται κι εσωτερική πάλη για να φτάσει κάποιος στην αποδοχή μιας τόσο δύσκολης κατάστασης , όπως είναι η απώλεια. Όμως επιβάλλεται να την αποδεχτούμε. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να καταδικάσει τον εαυτό του και να τον φυλακίσει για πάντα στο θαμπό  παρελθόν. Το να αποδέχεσαι  είναι στάση ζωής κι όχι αδυναμία. Κι αν πραγματικά παλέψει κάποιος και κάνει τον αγώνα του τότε οπωσδήποτε θα βρει γαλήνη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Μπακέ,  Μαρί-Φρεντερίκ.(2001). Πένθος και υγεία. Αθήνα: Θυμάρι.

Bucay, J.(2001).Ο δρόμος των δακρύων. Αθήνα:opera.

Freud, S. (2017). Πένθος και Μελαγχολία. Αθήνα: Νίκας.

Leshan, E.( 1998).Μαθαίνοντας να λέμε αντίο…στο γονιό που χάνεται. Αθήνα: Θυμάρι.

 Neimeyer, Robert,. (2006). N’ αγαπάς και να χάνεις.  Αντιμετώπιση της απώλειας. Αθήνα: Κριτική.

Νίλσεν , Μ.-Παπαδάτου, Δ.(1998). Το πένθος στη ζωή μας. Αθήνα: Μέριμνα.

Μπουντούρης Γεώργιος (Δάσκαλος)

         Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι η ικανότητα των ανθρώπων να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα τόσο  τα δικά τους όσο και των άλλων. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι κάτι που μαθαίνεται και για το λόγο αυτό είναι πολύ σημαντικό να ασκούμαστε όλοι με κατάλληλες δεξιότητες.  Οι μελέτες έχουν στραφεί στα παιδιά και στα οφέλη που αποκομίζουν από αυτή,  γιατί αναπτύσσεται καλύτερα σ΄αυτά παρά στους ενήλικες.

           Έτσι λοιπόν μπορούμε να καλλιεργήσουμε στα παιδιά τη συναισθηματική νοημοσύνη με κατάλληλες δραστηριότητες  διαθεματικές και έχοντας πάντα ως στόχο τη σύνδεσή της με τα επιμέρους μαθήματα του Αναλυτικού Προγράμματος . Οι δραστηριότητες συναισθηματικής νοημοσύνης στα παιδιά έχουν ως αποτέλεσμα να αποκτήσουν ικανότητες όπως:

  • αυτοεπίγνωση
  • αυτορρύθμιση
  • κίνητρα συμπεριφοράς
  • ικανότητες στις σχέσεις με τους άλλους
  • ενσυναίσθηση.

          Βέβαια οι δραστηριότητες αυτές ,  που θα επιλέξουμε  προκειμένου να αποκτήσουν οι μαθητές μας συναισθηματική νοημοσύνη θα πρέπει να εμπεριέχονται συνεχώς στη  διαδικασία μάθησης,  γιατί αυτές ενδυναμώνουν την αυτοπεποίθησή τους, το ενδιαφέρον τους , τον αυτοέλεγχο,  την αυτοσυγκέντρωσή τους  καθώς επίσης και τον τρόπο συνεργασίας κι επικοινωνίας τους  με τους άλλους. Το περιβάλλον εκμάθησης θα  πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεται και να μεταβάλλεται. Έχει παρατηρηθεί  ότι πολλές φορές χάνουμε το πραγματικό νόημα της εκπαίδευσης , όταν την εξισώνουμε με την αφομοίωση , τη μετάδοση πληροφοριών και τις επιδόσεις στις εκάστοτε εξετάσεις και διαγωνισμούς.

Τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν «πώς να μαθαίνουν» και πώς να αναπτύξουν την ικανότητα του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς τους. Χρήσιμο είναι ακόμη να γνωρίζουν κατάλληλες μεθόδους,  που θα τα βοηθήσουν να αντιμετωπίζουν διάφορες καταστάσεις.

        Η συναισθηματική εκπαίδευση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ίσως είναι τελικά το «χαμένο κομμάτι» του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν αρκεί μια μέρα να διδάξει κανείς  δραστηριότητες που προάγουν τη συναισθηματική νοημοσύνη . Αυτό θα  πρέπει να γίνεται συνέχεια.   Οι εκπαιδευτικοί είναι ανάγκη να εντάξουν στην εκπαιδευτική τους διαδικασία τη συναισθηματική αγωγή. Πρέπει επίσης να υπάρχει αξιολόγηση και ανατροφοδότηση καθημερινά στις εν λόγω δραστηριότητες,  που πραγματοποιούν  με τους μαθητές τους.

Πρωταρχικό μέλημα για όλες αυτές τις δράσεις αποτελεί η σωστή ενημέρωση των γονέων  , γιατί αρκετοί γονείς δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν  εύκολα τη διαδικασία μάθησης εκτός βιβλίων.

                  Με τις δραστηριότητες συναισθηματικής νοημοσύνης θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε :

  • Την ισότιμη συμμετοχή των παιδιών στην εκπαιδευτική διαδικασία.
  • Το σεβασμό στις απόψεις των άλλων.
  • Το πλεονέκτημα να κρατάμε σε μια κουβέντα τη συζήτηση «εντός θέματος».
  • Την αποφυγή της σύγχυσης και την επιτυχία της σαφήνειας .
  • Την κατάκτηση μιας μεγάλης αρετής : «ερμηνεύω τις πράξεις , τα λόγια και τις σκέψεις και δεν κρίνω τον άλλο»
  • Τη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης , ασφάλειας και αποδοχής.
  • Τη βελτίωση της επικοινωνιακής ικανότητας των παιδιών.
  • Την έκφραση των συναισθημάτων τους.
  • Την αποδοχή και βελτίωση της αυτοεικόνας τους.
  • Τον εμπλουτισμό του λεξιλογίου για τα συναισθήματά τους . Να μπορούν δηλαδή να τα εκφράζουν έστω κι αν είναι αρνητικά , όπως ο θυμός. Με τον τρόπο αυτό  θα αποκτήσουν την ικανότητα κάποια στιγμή σε μικρό βαθμό  να τα διαχειρίζονται.

         Για όλα αυτά τα προσδοκόμενα αποτελέσματα είναι σημαντική η θετική στάση όλων όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία για να μπορέσουμε όλοι μαζί να αναγνωρίσουμε τους παράγοντες που διευκολύνουν την επικοινωνία μας και να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους και διαφορετικούς  επικοινωνιακούς κώδικες.

     Πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε τις διαστάσεις του προβλήματος της επαφής  με το νέο άνθρωπο της εποχής μας για να μπορέσουμε να πολεμήσουμε την παιδική επιθετικότητα , την παραβατικότητα , τη σχολική βία κι όπως αλλιώς ονομάζονται τα αποτελέσματα της απομόνωσης και της μοναξιάς του νέου ανθρώπου , που τα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους σε όλα τα σχολεία του κόσμου και  της χώρας μας.

  

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Goleman,D.(2011). Η συναισθηματική νοημοσύνη. Γιατί το «EQ»είναι πιο σημαντικό από το «IQ». Αθήνα: Πεδίο.

Gottman,J.M & DeclaireJ.(2009). Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών. Ένας πρακτικός οδηγός για γονείς-Πώς να μεγαλώσουμε παιδιά με συναισθηματική νοημοσύνη. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Θεοδοσάκης,Δ. (2011). Η συναισθηματική νοημοσύνη στο σύγχρονο σχολείο. Αθήνα: Γρηγόρη

Παπά,Β.(2013). Η λογική των συναισθημάτων –Συναισθηματική ανάπτυξη και συναισθηματική νοημοσύνη. Αθήνα: Οκτώ.

Ευστράτιος Παπάνης, Μόνιμος Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ας ξεκινήσουμε με αυτές τις παραδοχές:

1.Η συμπεριφορά ενός παιδιού και οι τρόποι έκφρασης του είναι οι καλύτεροι δείκτες της ψυχικής του υγείας. Σημασία, όμως, δεν έχουν μόνο τα αντικειμενικά γεγονότα της κακοποίησης-παραμέλησης, αλλά η εσωτερίκευση τους από τα ίδια τα παιδιά και το ιστορικό, πολιτιστικό και κοινωνικό περιβάλλον, μέσα στα οποίο εκδηλώνονται. Συμπεριφορές, οι οποίες πριν μερικά χρόνια ήταν αποδεκτές σήμερα μπορεί να θεωρούνται ακραίες και βίαιες, ενώ οι ορισμοί διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Σε κάθε περίπτωση, αν η παιδική ηλικία δεν θεμελιωθεί σε αλληλεπιδράσεις αγάπης και σε διαδράσεις άνευ όρων αποδοχής, το έλλειμμα θα προσπαθήσει με φανερές ή λανθάνουσες διαδικασίες να αναπληρωθεί μάταια στο μέλλον. Αν η αγάπη δίνεται συγκεκαλυμμένη ή ενοχική ή ακόμα και υπό προϋποθέσεις, η διαχείριση της θα γίνεται με ψυχικά δαπανηρούς ή ιοβόλους τρόπους. Η αγάπη έχει αξία μόνο όταν δεν αποτελεί έπαθλο.

2.Το παρελθόν πρέπει να μένει στο παρελθόν, όμως η κακοποίηση-παραμέληση στιγματίζει παντοτινά, σε τέτοιο σημείο, που τα αποτελέσματα της μπορούν να συνεχιστούν ή να γίνουν φανερά στην ενήλικη ζωή. Διαταραχές προσωπικότητας ή συναισθήματος ενδεχομένως να συσχετίζονται με τις πρώιμες αυτές εμπειρίες.

3.Τα παιδικά τραύματα ζουν μέσα από τα συμπτώματά τους και εκδηλώνονται πολλές φορές με έμμεσους τρόπους. Γι’ αυτό οι κραυγές, οι αντιστάσεις, οι καθηλώσεις και οι παλινδρομήσεις ενός πληγωμένου, αλλά καλά κρυμμένου παιδιού, στην προσωπικότητα ενός ενηλίκου, που είχε κακοποιηθεί, δεν είναι ποτέ γοερές. Η παραμυθία επιτυγχάνεται είτε με την παρέμβαση ειδικών είτε με τεράστια αποθέματα υπομονής, αγάπης, αποδοχής και αυτογνωσίας.

4. Αν οι προσκολλήσεις και οι συναισθηματικές επενδύσεις ενός παιδιού δεν είναι ασφαλείς, τότε ο κόσμος βιώνεται όχι ως το σταθερό πλαίσιο, μέσα στο οποίο η προσωπικότητα αναπτύσσεται και ανεξαρτητοποιείται, αλλά ως ένα τρομακτικό και απρόβλεπτο ψηφιδωτό αμφισβητούμενης επιβίωσης. Τα βιώματα αυτά επαναλαμβάνονται στην ενήλικη ζωή ως εφιαλτικά σενάρια, ως αδόκιμοι φαύλοι κύκλοι σκέψης και ως διακυμάνσεις στην αυτοεκτίμηση και στους αυτοπροσδιορισμούς.

5. Το παιδί πρέπει να δει την αντανάκλαση του εαυτού του στους γονείς και αντίστροφα. Αν ο κατοπτρισμός αυτός είναι αρνητικός ή διαστρεβλωμένος, τότε παθολογικές θα είναι οι εκδηλώσεις και οι εκφάνσεις της προσωπικότητας για πολύ καιρό. Η νοσηρότητα θα αναδειχτεί στις μελλοντικές διαπροσωπικές σχέσεις, στην προσαρμογή, στην ερμηνεία των καταστάσεων, στους μηχανισμούς άμυνας, στην ακραία συμπεριφορά, στην επανάληψη του μοτίβου κακοποίησης ή παραμέλησης. Κατά την ενηλικίωση η επικοινωνία του παιδιού, που έχει κακοποιηθεί θα γίνει περίπλοκη, πολύσημη, αποδιοργανωμένη. Απαιτείται υπομονή, ανεκτικότητα και γνώση, για να καταλάβουν όσοι το συναναστρέφονται πως δεν βάλλει εναντίον τους, αλλά ότι αναλώνεται σε μια άνιση μάχη εναντίον συνειδητών και υποσυνείδητων πικρών αναμνήσεων.

6. Οι ευκαιρίες εκτόνωσης του πρώιμου πόνου είναι ελάχιστες. Μόνο οι ειδικοί μπορούν να αποκωδικοποιήσουν όσα ερμητικά σφραγίστηκαν μέσα του: Άλλοτε ο φόβος και άλλες φορές η αγάπη γι’ αυτόν που το κακοποίησε καταδικάζουν σε μια ιδιότυπη σιωπή, απομονώνουν σε μια συναισθηματική ειρκτή, που θα αφήσει τα στίγματα της απειλής της σε κάθε μελλοντική διαπροσωπική σχέση.

7. Οι μηχανισμοί άμυνας του παιδιού, που αντιμετώπισαν κάποτε με επιτυχία ή όχι την κακοποίηση ή την παραμέληση, συχνά μεταμορφώνονται σε λαίλαπες, που σταδιακά διαταράσσουν την αρμονία και απειλούν την ψυχική υγεία. Γιατί τις πιο πολλές φορές, εκείνο που κάποτε λογίστηκε ως λύση, μετατρέπεται σε άγκυρα, που καταποντίζει και εγκλωβίζει στα βάθη του παρελθόντος.

8. Δύσκολα αποκρυπτογραφούνται οι κώδικες και σπάνια αποκαλύπτεται η πορεία προς τη νεύρωση, που μοιάζει να είναι διαφορετική σε κάθε περίπτωση. Επομένως, η γενίκευση των τραυματικών διαστάσεων και η ανεξέταστη εξαγωγή συμπερασμάτων για την κακοποίηση τις πιο πολλές φορές οδηγεί στην υπεραπλούστευση, στα στερεότυπα και στην ανεπαρκή παρέμβαση.

9. Ο θυμός, η ντροπή και η απόγνωση ενός ανήλικου συνθέτουν πολύ αργότερα στη ζωή περίπλοκες αγχωτικές διαταραχές, καταθλίψεις, αυτοκτονική ιδεοληψία, βουλιμία ή ανορεξία, καταναγκασμούς, υστερήσεις στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, υπερκινητικότητα, επιθετικότητα, κοινωνική φοβία, κατάχρηση ουσιών και μια καταβαραθρωμένη και ασθμαίνουσα αυτοεκτίμηση.

Τα κακοποιημένα παιδιά γίνονται καχύποπτοι ενήλικες, δύσκολα εμπιστεύονται, σπάνια χαλαρώνουν ή αφήνονται, έχουν την τάση να ευχαριστούν τους άλλους, για να γίνουν αποδεκτά, είναι ευάλωτα στην κριτική. Όμως δύσκολα μπορεί να αποδειχτεί ότι όλα αυτά συνδέονται αιτιακά με την κακοποίηση. Υπάρχει ανάγκη διεξοδικότερων ερευνών, ειδάλλως τα περισσότερα από τα προαναφερθέντα θα είναι απλώς εικασίες ή αναλύσεις περιπτώσεων.

Πώς αντιμετωπίζονται στην πιο τρυφερή ηλικία ο τραυματισμός, οι εξευτελισμοί, οι λεκτικές επιθέσεις, οι σεξουαλικές απόπειρες, η αποστέρηση, η ανέχεια ακόμα και ο φόνος; Ποια η συσχέτιση όλων αυτών των παραγόντων και σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως η κακοποίηση-παραμέληση είναι η αιτιώδης μεταβλητή, που ερμηνεύει όλα τα παραπάνω;

10. Ενδείξεις συναισθηματικής κακοποίησης που εμφανίζονται συχνά στη διεθνή βιβλιογραφία:

Διακυμάνσεις στην αυτοεκτίμηση, ψυχοσωματικά συμπτώματα, ενύπνιοι τρόμοι, εφιάλτες και αδικαιολόγητοι φόβοι, τάσεις φυγής, διαταραχές ορέξεως

Αίσθημα απώλειας ελέγχου: Ανυπακοή, φωνές, εριστικότητα, χειριστικότητα

Ευαισθησία στην τρυφερότητα και στην έκφραση συναισθήματος

Έλλειψη ενσυναίσθησης, ενόχων, οίκτου, συμπάθειας, ακατάλληλο συναίσθημα.

11. Ενδείξεις Σεξουαλικής Κακοποίησης

Πόνοι ή αίμα στα γεννητικά όργανα

Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, σεξουαλική συμπεριφορά ασυμβίβαστη με την ηλικία του παιδιού, διαταραχές ενούρησης

12 Ενδείξεις συναισθηματικής παραμέλησης

Απώλεια βάρους, καθυστερήσεις στη γλωσσική ανάπτυξη, ακραίες συναισθηματικές αντιδράσεις και διαρκής αναζήτηση προσοχής

Η κακοποίηση παραμέληση συχνά συσχετίζεται με Ψυχικές ασθένειες γονέων, κατάθλιψη και υπερβολικό άγχος Αναπηρίες παιδιών που δεν μπορούν να αποδεχτούν ή να διαχειριστούν οι γονείς

Κοινωνική απομόνωση οικογένειας

Βίαιη κουλτούρα κοινότητας

Κατάχρηση ουσιών

Προϊστορία ενδοοικογενειακής βίας

Ανεργία, φτώχεια

Νοσηρή επικοινωνία μελών οικογένειας

Νεαροί γονείς, παιδιά από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, μη βιολογικά παιδιά

Γονείς προσανατολισμένοι στον ευδαιμονισμό και οικογένεια δίχως συνεκτικούς δεσμούς

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2021 12:38

Ο σάκος του μποξ

  Στέκομαι εκεί στη μέση του δωματίου και περιμένω το επόμενο χτύπημα. Τραχιά λόγια, αδιάντροπες χειρονομίες, πλήρης έκπτωση σεβασμού και αξιοπρέπειας. Η ψυχή μου γέμισε μώλωπες. Απομονώνομαι και στρέφω τον εσωτερικό μου μεγεθυντικό φακό πάνω μου.

  «Εσύ φταις», φωνάζω. Την είχες δει την αγάπη, την είχες αναγνωρίσει. Είχες ακούσει από εκείνη να του λέει «σ' αγαπώ» κι εκείνον να της αποκρίνεται «είσαι η ζωή μου». Κι εσύ μεγάλωνες και μεγάλωνε και η απόσταση μεταξύ τους. Έγιναν δύο άγνωστοι. Κι εσύ βρέθηκες στη μέση.....

  Στέκομαι ακόμα εκεί. Χωρίς φωνή, χωρίς να νιώθω πια πόνο. Τελικά μαθαίνει ο άνθρωπος στον πόνο... Συνηθίζει εκείνο το κενό στο στομάχι, εκείνο το παγωμένο κενό. Ψάχνει έναν τρόπο να ζεσταθεί, μα μάταια… Με τόση παγωνιά γύρω πώς να τα καταφέρει; Κι έτσι μαθαίνει στο κρύο.

   Αρχίζω να σας μοιάζω. Θυμώνω, βρίζω, επιτίθεμαι. Κοιτάζω στον καθρέφτη μου και βλέπω τα πρόσωπά σας.

  Σαν αγρίμι σε κλουβί συνεχίζω να στέκομαι σ' εκείνο το παγωμένο δωμάτιο, χωρίς πια να μπορώ να αμυνθώ. Όμως φταίω και πρέπει να τιμωρηθώ. Μόνο εγώ φταίω τελικά! Δεν μπορεί η αγάπη να έχει κι άλλο πρόσωπο. Εγώ λέρωσα την αγάπη!     «Μαμά, μπαμπά συγχωρέστε με! Κρεμάστε στον τοίχο τα γάντια του μποξ και δώστε τα χέρια. Ένα άγγιγμα ίσως ζωντανέψει την αγάπη. Η αγάπη έχει μόνο ένα πρόσωπο! Πρέπει να έχει μόνο ένα πρόσωπο. Αγκαλιάστε με! Δε θέλω άλλο να φταίω!»

  Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να ζήσουν τη ζωή τους σε ένα περιβάλλον αγάπης. Οποιαδήποτε προβλήματα των γονιών πρέπει να μένουν μακριά από τα παιδιά. Οι γονείς έχουν υποχρέωση να τα προστατεύουν και να αποτρέπουν οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα, όπως αυτό της ενοχής.

  Τα παιδιά δεν είναι σάκοι του μποξ για να ξεσπάμε πάνω τους κι εκείνα απλά να το υπομένουν, διότι έχουν μάθει μόνο να μας αγαπούν. Ας μην ξεχνάμε πως δε διδάσκονται από τα λόγια μας, αλλά από τις πράξεις μας.

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες
της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.

Δημιουργούνται μέσα από εσένα,
αλλά όχι από εσένα.
Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να προσπαθήσεις
να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω
ούτε ακολουθεί
στο δρόμο του το χθες.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,
αλλά όχι και στις ψυχές τους.

Είσαι το τόξο από το οποίο
τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη
ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς
προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με την δύναμή του
τα βέλη μπορούν να πάνε γρήγορα
και μακριά.

Ας χαροποιεί τον τοξότη
ο κομπασμός του.
Αφού ακόμα και αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το τόξο που μένει στάσιμο.

Kahlil Gibran

 

 

Νίκα Χαρά -Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας( Πιστοποιημένο μέλος της Ε.Ε.Σ και της E.A.C.

Συγγραφές (Μέλος της Ε.Λ.Β.Ε.)

Η παύση και το «πάγωμα» της ζωής, ο αναγκαστικός εγκλεισμός, ο φόβος για τη ζωή, η πληθώρα αρνητικών ειδήσεων είναι παράγοντες που επηρεάζουν καταλυτικά τη ψυχική υγεία όλων των ανθρώπων. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης περιόδου, είμαστε όλοι ευάλωτοι ψυχολογικά και ιδιαίτερα τα παιδιά.

Η κοινωνική αποστασιοποίηση και αυτοαπομόνωση οδηγεί σε τρόπους διαφυγής και εκτόνωσης μέσω διαδικτύου. Αυτό αποτελεί το μοναδικό μέσο ψυχαγωγίας το οποίο κυριαρχεί πλέον στη διαφορετική μας καθημερινότητα και στο οποίο ελλοχεύει  κινδύνους ακόμη και με απειλές κατά ζωής. Σύγχρονες μορφές εκφοβισμού με μορφές επικίνδυνων  διαδικτυακών παιχνιδιών παρακινούν αδύναμους και ευαίσθητους χαρακτήρες παιδιών να βάλουν τέλος στη ζωή τους.  Η ψυχολογική κατάσταση είναι αυτή που οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές και αυτοκτονικές τάσεις και δυστυχώς αυτή τη περίοδο υπάρχει «πρόσφορο» έδαφος για την υποκίνηση των ανθρώπων προς αυτές τις πράξεις.

Στην αναζήτηση τρόπων εξωτερίκευσης του θυμού και της έντασης που προέρχονται ως απόρροια του εγκλεισμού, οι περισσότεροι νέοι εκτονώνονται στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Η διαδικτυακή επικοινωνία και συμμετοχή σε εθιστικά παιχνίδια τους «βοηθούν» να ξεφύγουν από το άγχος και την έλλειψη κοινωνικότητας. Όσοι χαρακτηρίζονται από μοναχικότητα και εσωστρέφεια, αποτελούν τα ευκολότερα θύματα στα παιχνίδια με οδηγίες για κατάκτηση «επάθλου». Αυτή η διαδικασία, ενισχύει την αυτοεκτίμησή τους, προσφέροντας ικανοποίηση που επιτυγχάνεται μέσω έκκρισης αδρεναλίνης, παραγκωνίζοντας ότι αυτό γίνεται εις βάρος της ζωής τους. Συγκεκριμένα, παιχνίδια όπως η «μπλε φάλαινα» καθώς και η νεότερη εκδοχή με τίτλο «Jonathan Galindo» τα οποία ενθαρρύνουν τους παίκτες να αντιδράσουν ακραία, να αυτοτραυματιστούν ή να ακολουθήσουν «νύχτες τρόμου»,  εκθέτοντας τον εαυτό τους στον απόλυτο κίνδυνο. Ακολουθώντας σταδιακά τις οδηγίες - εντολές, ανεβαίνει το επίπεδο δυσκολίας και η προκλήσεις αυξάνονται, καθιστώντας τη διαδικασία πιο εθιστική και εμμονική.

Οι αυτοκαταστροφικές τάσεις, οφείλονται σε μια σειρά από εσωτερικούς παράγοντες που παρακινούν το άτομο σε αυτές τις κινήσεις. Η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές είναι από τους βασικότερους λόγους για τις σκέψεις παραμέλησης της ζωής ακόμη και της αυτοχειρίας. Πρόκειται για τα αισθήματα απελπισίας και απογοήτευσης, λόγω των δύσκολων συνθηκών, που χρήζουν άμεσης ψυχολογικής παρέμβασης. Ο βομβαρδισμός δυσάρεστων ειδήσεων, προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα και φοβίες για τη ζωή.  Η απουσία της οικογενειακής στήριξης και η έλλειψη ενδιαφέροντος γονέων προς τα παιδιά, επιτρέπει σε αυτά να στραφούν προς αναζήτηση διαδικτυακών «φίλων» και στον μετέπειτα εθισμό στον ψηφιακό εικονικό κόσμο.  Επιπλέον, το οικογενειακό ιστορικό ψυχικών διαταραχών καθώς και το τοξικό περιβάλλον, είναι παράγοντες που μπορεί να συμβάλλουν στην κατάθλιψη και σε τάσεις απειλητικές για τη ζωή. Συνήθως, αυτό που αναζητεί κάποιος στο διαδικτυακό «δωμάτιο», είναι αυτό που του λείπει από το φυσικό του δωμάτιο και σπίτι. Επομένως, το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να χαρακτηρίζεται από ασφάλεια, αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη.

Συμπερασματικά, η περίοδος της πανδημίας και οι δυσμενείς συνθήκες ζωής συμβάλλουν στην διατάραξη της ψυχικής υγείας όλων και οφείλουμε να ενισχυθούμε με δύναμη και υπομονή. Προτεραιότητα όλων είναι η διαφύλαξη της ψυχικής υγείας των παιδιών που εκτίθενται καθημερινά στους διαδικτυακούς κινδύνους. Κρίνεται απαραίτητο να παρατηρούμε οποιοδήποτε δείγμα αδυναμίας, αλλαγής συμπεριφοράς, παραμέλησης του εαυτού του συνανθρώπου μας και να κινητοποιούμαστε λαμβάνοντας το σοβαρά υπόψιν. Οι συμπεριφορές αυτές δεν πρέπει να υποβαθμίζονται, ούτε να θεωρούνται σημεία εγωκεντρισμού και απαιτούν εγρήγορση. Η ενθάρρυνση, η ενίσχυση της ενσυναίσθησης και αυτοεκτίμησης και η διατήρηση της ψυχικής γαλήνης είναι τα εφόδια που μας καθιστούν «ασφαλείς» στη δύσκολη αυτή εποχή.

Αντιγόνη Κολιού

Συχνά πολλοί άνθρωποι τείνουν να αναβάλλουν ή να καθυστερούν δράσεις και στόχους που έχουν οργανώσει ή φανταστεί, εξαιτίας ανασφάλειας, φόβου ή έλλειψης θάρρους.

Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι «σαμποτάρουν» τον εαυτό τους και εγκλωβίζονται στις σκέψεις και τους φόβους. Το αυτό-σαμποτάζ αποτελεί μια είδους διαμάχη ανάμεσα στις συνειδητές και ασυνείδητες επιθυμίες μας. Από τη μια όψη, μας αποτρέπει από την ολοκλήρωση και επίτευξη των στόχων μας και από την άλλη, προστατεύει από την πιθανή απογοήτευση που μπορεί να προκληθεί από δυσάρεστες συνέπειες των ενεργειών μας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να αξιολογούμε την κάθε μας κίνηση υπεύθυνα, δίχως όμως να αναβάλλουμε σημαντικά μελλοντικά μας σχέδια.

Είναι αξιοσημείωτο πως παρόλο που οι «ρίζες» του προβλήματος δεν είναι πάντα ορατές και εύκολα αντιληπτές, υπάρχουν κάποια φανερά σημεία στην συμπεριφορά μας που αποδεικνύουν το πώς αυτό-παγιδευόμαστε. Αρχικά, η ανασφάλεια και η αδυναμία λήψης πρωτοβουλιών, αποτελούν εμπόδιο στην εκπλήρωση των στόχων. Αυτό είναι απόρροια της έλλειψης αυτοεκτίμησης και αναγνώρισης της προσωπικής αξίας. Επίσης, οι υπερβολικά υψηλές προσδοκίες και η «δικτατορία» της τελειομανίας κυβερνούν την προσωπικότητα και δεν επιτρέπουν την φυσιολογική ροή της εξέλιξής μας. Οποιαδήποτε επιτυχία υποβαθμίζεται από την υπερβολική εμμονή για την επίτευξη ακόμη μεγαλύτερης επιτυχίας. Επιπλέον η αίσθηση ότι κάποιος δεν νιώθει έτοιμος να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του, η οποία είναι λανθασμένη σκέψη καθώς δεν υπάρχει «απόλυτη ετοιμότητα», έχει ως συνέπεια να τον ακινητοποιεί. Ακόμη, οι επίμονες αρνητικές σκέψεις και η προσκόλληση στην ιδέα του φόβου, είναι απαγορευτικές συνθήκες  για την πραγματοποίηση των σχεδίων μας. Είναι ένα σύνηθες σενάριο, η ιδέα ότι αν τολμήσω και προχωρήσω θα αποτύχω. Είναι γεγονός πως φοβόμαστε το λάθος ξεχνώντας πως είναι κάτι ανθρώπινο και στη πραγματικότητα δίνει κίνητρο για βελτίωση.  Αυτή η προκατειλημμένη αντίληψη προκαλεί το αυτό-σαμποτάζ. Σε αντιδιαστολή όμως με τις δυσάρεστες σκέψεις και την καταστροφολογία, υπάρχουν τρόποι που μπορούν να συμβάλλουν στην διαχείριση του φαινομένου.

Σε πρώτο στάδιο, στη βάση του προβλήματος βρίσκονται η εξέταση και ο έλεγχος των πεποιθήσεων εκείνων που προκαλούν το σαμποτάζ.  Η απόκτηση της αυτοεκτίμησης και αναγνώρισης της αξίας και των ικανοτήτων μας θα επηρεάσει την αίσθηση αναβλητικότητας και του γενικότερου δισταγμού για δράση. Εξίσου σημαντικό είναι να αγνοήσει κάποιος την αρνητική επικριτική φωνή που ασκεί επίδραση την ώρα μιας απόφασης και να την αντικαταστήσει με ενθαρρυντικές σκέψεις που θα του προσδώσουν το κίνητρο που χρειάζεται. Πρόκειται για εκείνη την αρνητική φωνή του άλλου εαυτού που μέσω δεύτερων σκέψεων «μπλοκάρει» τις πράξεις μας.  Εν συνεχεία, είναι βασικό να καθορίσουμε τους στόχους με σαφήνεια, να οργανώσουμε τα επόμενα βήματα και σταδιακά να προχωρούμε προς την ολοκλήρωσή τους. Εστιάζοντας και πετυχαίνοντας αρχικά εύκολους και μικρούς στόχους, στην πορεία η μετάβαση προς  την εκπλήρωση υψηλότερων και ανώτερων στόχων θα πραγματοποιηθεί με περισσότερο θάρρος.

Εν κατακλείδι, το «μείγμα» των προαναφερθέντων αρνητικών σκέψεων έχει ως συνέπεια την αναβλητικότητα και την παγίδευση του εαυτού. Επιτρέποντας στις φοβίες μας να προσφέρουν την ψευδαίσθηση «ασφάλειας», επιτρέπουμε να μας ακινητοποιούν. Κρίνεται λοιπόν σημαντικό να αντιληφθούμε τις σκέψεις που μας εγκλωβίζουν και να προσπαθήσουμε να τις ελαττώσουμε και να τις αψηφήσουμε. Είναι προσωπική μας ευθύνη, η καλλιέργεια των αξιών της αυτοεκτίμησης και της εμπιστοσύνης στον εαυτό, η κατανόηση των λανθασμένων σκέψεων, η σωστή διαχείριση του άγχους και η αναζήτηση κινήτρων για επιτυχή πραγμάτωση των σχεδίων και για μια ισορροπημένη καθημερινότητα.

Αντιγόνη Κολιού

Ορμώμενη από όσα μαρτυρούνται το τελευταίο διάστημα να λαμβάνουν χώρα στο καλλιτεχνικό, αθλητικό γίγνεσθαι αποτυπώνω στο χαρτί κάποιες σκέψεις που ως επί το πλείστον παίρνουν μορφή ανησυχίας.

Πέρα από τους όποιους χαρακτηρισμούς που η νομική επιστήμη αποδίδει στους θύτες και στα θύματα των εν λόγω καταστάσεων, από προθεσμίες παραγραφών και λοιπούς χαρακτηρισμούς, εγείρονται προβληματισμοί που αφορούν κάθε γονέα και εκπαιδευτικό.

Στην ιστοσελίδα της UNESCO,οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται μπορεί να καταθέσει τις απόψεις του σχετικά με τη μεγαλύτερη πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει η εκπαίδευση τα χρόνια που έρχονται. Οι απόψεις αυτές θα ληφθούν υπόψη σε σχετική δημόσια διαβούλευση.

Σύμφωνα με την υποφαινόμενη, η εκπαίδευση του μέλλοντος πρέπει να εστιάζει στην καλλιέργεια του ατόμου, να είναι πιότερο ανθρωπιστική επιδιώκοντας την ενσυναίσθηση.

Ποια η σύνδεση όσων αναφέρονται; Ως γονείς επιθυμούμε να αναθρέψουμε παιδιά που θα μάθουν να σέβονται τον εαυτό τους και τους γύρω τους, θα αναγνωρίζουν τα όριά τους και τα όρια των συνανθρώπων τους, θα λένε «όχι» και θα έχουν το θάρρος να φωνάζουν, να ακουστούν και να κατονομάσουν  οτιδήποτε είναι ικανό να τα ντροπιάσει και να προκαλέσει ανεξίτηλα τραύματα στην ψυχή τους.

Πρέπει τα παιδιά να καθοδηγούνται, ώστε να αποδεχθούν τη διαφορετικότητα, να κατανοούν -  στο μέγιστο του δυνατού- τα κίνητρα των συμπεριφορών και να δρουν με γνώμονα τη διατήρηση της μοναδικότητας και της αθωότητας τους.

Η καλλιέργεια ελεύθερων και συνειδητών ατόμων πιθανόν να συμβάλλει στην αποφυγή φαινομένων σεξουαλικής παρενόχλησης, ψυχολογικής και λεκτικής βίας, κακοποίησης.

Στόχος είναι το κάθε άτομο που βιώνει τέτοιου είδους καταστάσεις να έχει το σθένος να τις κατονομάσει, να τις αποδιώξει γνωρίζοντας ότι όχι μόνο θα τύχει της αναγκαίας συμπαράστασης πράττοντας το αυτονόητο αλλά θα διεκδικήσει της θέση που πραγματικά του αξίζει.

Κατάλοιπα του παρελθόντος σε μια κοινωνία με έκδηλα σημάδια διαφθοράς που πολλάκις επικροτεί με τον τρόπο της τη βία. Μακάρι η εκπαίδευση, η φροντίδα που λαμβάνει το άτομο από την οικογένειά του, η παιδεία (έννοια ευρύτερη της εκπαίδευσης που αντιδιαστέλλεται με τη στείρα γνώση), να οδηγήσουν σε μείωση τέτοιων συμπεριφορών. Δε μιλώ για εξάλειψη γιατί δυστυχώς κάτι τέτοιο φαντάζει ουτοπικό. Θέλει τόλμη και πίστη στον εαυτό μας να αντιμετωπίζουμε τους αυτοαποκαλούμενους και αυτοπροσκληθέντες δήμιους μας.

Όπως διάβασα πρόσφατα σε δυο αξιοσημείωτα βιβλία-μελέτες, το πρώτο του Maxime Rovere «Τι να κάνεις με τους ηλίθιους για να μη γίνεις ένας από αυτούς» και το δεύτερο του Ευάγγελου Λεμπέση «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο βίο» καταλήγω στο εξής συμπέρασμα: Η ηλιθιότητα ή η βλακεία, όπως θέλετε κατονομάστε την, ενυπάρχει μέσα μας. Οι καταβολές μας κι η αντίδρασή μας απέναντί τους αποδεικνύουν το βαθμό που μας επηρεάζουν.

Τους θύτες, βέβαια, των εγκλημάτων αυτών δεν τους διακρίνει απλώς ηλιθιότητα, η παθολογική βλακεία. Επιδιώκουν την αυτοεπιβεβαίωση μέσα από την επιβολή της κυριαρχίας τους. Η κάλπικη ανωτερότητα του κατωτέρου.

Ιδού, λοιπόν, η πρόκληση. Να ορθώνουμε το ανάστημά μας σε όσους μας υποβιβάζουν και να δίνουμε έδαφος στις φωνές που πρέπει να ακουστούν μην εθελοτυφλώντας αποδεχόμενοι την αμφίβολη ωραιοποίηση του φαινομενικά αψεγάδιαστου.

Άννα Γκασνάκη

6/2/2021

Τα Προγράμματα Ψυχικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το Εργαστήριο ΤΠΕ Ήρων και το Εργαστήριο Οικονομικής Γεωγραφίας, Περιφερειακής Ανάπτυξης και Χωροταξικού Σχεδιασμού με αφορμή την έκδοση του ηλεκτρονικού επιστημονικού περιοδικού-forum INFOPOLIS προκηρύσσουν ψηφιακό συνέδριο με θέμα την Επιχειρηματικότητα, την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και την Επιχειρησιακή Συμβουλευτική-Coaching.

Το συνέδριο θα διενεργηθεί διαδικτυακά στην πλατφόρμα ZOOM 5 και 6 Ιουνίου 2021 από τις 10.00 έως τις 21.00.

Εκδηλώστε το ενδιαφέρον σας στην παρακάτω φόρμα

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfNYlqYmtqLB6JXl6KMT74lMZVrIxdWmAEM-6qF_3TruiNvgw/viewform

Θεματολογία Συνεδρίου

  • Πανδημία και Επιχειρηματικότητα: Ευκαιρίες και διακινδύνευση

  • Καινοτομία, Επιχειρηματικότητα και Αειφόρος Ανάπτυξη

  • Πράσινη επιχειρηματικότητα

  • Τριτοβάθμια εκπαίδευση και επιχειρηματικότητα

  • Επαγγελματική εκπαίδευση και επιχειρηματικότητα

  • Τεχνολογική ηγεσία, ψηφιακή κουλτούρα και επιχειρηματικότητα

  • Ευρωπαϊκή προοπτική και επιχειρηματικότητα

  • Συμβουλευτική, coaching και ανάπτυξη επιχειρησιακών δεξιοτήτων

  • Επαγγελματικός Προσανατολισμός Φοιτητών, Πρακτική Άσκηση και Επιχειρηματικότητα

  • Επιχειρησιακό coaching και management

  • Μετανάστευση και επιχειρηματικότητα

  • Αναπτύσσοντας επιχειρηματικές στάσεις και νοοτροπίες (mindset)

  • Κρίσιμες ψηφιακές τεχνολογίες που επηρεάζουν την υλοποίηση συστημάτων ηλεκτρονικής διακυβέρνησης

  • Ψηφιακή ασφάλεια και εφαρμογή του κανονισμού προσωπικών δεδομένων GDPR

  • E-Commerce και πανδημία. Η επόμενη ημέρα

  • Νεοφυής επιχειρηματικότητα και πανδημία. Η επόμενη ημέρα

Οι περιλήψεις των εισηγήσεων, καθώς και η υποβολή των άρθρων θα πρέπει να υποβληθούν στο ακόλουθο email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με θέμα: Συνέδριο Ιουνίου 2021.

  • Επιλεγμένα άρθρα θα δημοσιευτούν και στο Journal of Regional Socioeconomic Issues.

Σημαντικές ημερομηνίες

Τελική ημερομηνία υποβολής περίληψης: 31 Μαϊου 2021

Τελική ημερομηνία υποβολής άρθρου προς δημοσίευση: 31 Αυγούστου 2021

Βεβαιώσεις παρακολούθησης:

Οι βεβαιώσεις παρακολούθησης θα αποσταλούν ηλεκτρονικά (σε διάστημα 20 ημερών) με το πέρας των εργασιών του συνεδρίου.

Διαδικασία εγγραφής για τους συμμετέχοντες:

Η εγγραφή των εισηγητών και των συνέδρων θα είναι έγκυρη μόνο μετά την συμπλήρωση της φόρμας εγγραφής και της πληρωμής. Αναλυτικά, η διαδικασία εγγραφής έχει ως εξής:

Βήμα πρώτο

Θα πρέπει να συμπληρωθεί αναλυτικά η ΦΟΡΜΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfNYlqYmtqLB6JXl6KMT74lMZVrIxdWmAEM-6qF_3TruiNvgw/viewform

Η φόρμα συμπληρώνεται από όλους όσους θα παρακολουθήσουν το συνέδριο, είτε είναι εισηγητές, είτε απλοί σύνεδροι.

Βήμα δεύτερο

Η εγγραφή στο συνέδριο προτείνεται να γίνει εγκαίρως με κατάθεση του αντιτίμου. Η κατάθεση γίνεται στον παρακάτω λογαριασμό, μέσω πιστωτικής / χρεωστικής κάρτας:

ΟΝΟΜΑ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΥ: ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΠΕ ΗΡΩΝ
IBAN: GR27 0172 0730 0050 7309 7785 550
BIC: PIRBGRAA
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

https://pay.vivawallet.com/heron

*Καμία αίτηση συμμετοχής δεν εξετάζεται, εάν δεν προβείτε στην κατάθεση του ποσού.

Ακυρωτική Πολιτική

Τα έξοδα συμμετοχής δεν επιστρέφονται.

Κόστος Συμμετοχής

Σύνεδροι: 20€

Εισηγητές με σύγχρονη παρουσίαση: 100€

Εισηγητές με ασύγχρονη παρουσίαση: 50€

Φοιτητές: 10€

** Early booking ( εγγραφές έως 30 Απριλίου)

Σύνεδροι: 10€

Εισηγητές με σύγχρονη παρουσίαση: 50€

Εισηγητές με ασύγχρονη παρουσίαση: 25€

Φοιτητές: 5€

Γενικές οδηγίες συγγραφής περιλήψεων

Η περίληψη πρέπει να περιέχει επαρκείς πληροφορίες, να είναι τεκμηριωμένη, να περιλαμβάνει τα βασικά στοιχεία της προφορικής ανακοίνωσης και να έχει έκταση 120 έως 150 λέξεις  σε μία παράγραφο. Η γραμματοσειρά πρέπει να είναι Times New Roman 12 στιγμών και το κείμενο σε πλήρη στοίχιση. Ο τίτλος «Περίληψη» πρέπει να είναι με γραμματοσειρά Times New Roman 12, έντονα, αριστερή στοίχιση, εσοχή 0,5 εκ. και διάστημα 12 στιγμών πριν την παράγραφο. Επιπλέον, θα πρέπει να περιλαμβάνονται 3 έως 5 λέξεις κλειδιά χωρισμένες με κόμμα, σε πλάγια  γραφή.

Γενικές οδηγίες συγγραφής άρθρου

Τα κείμενα πρέπει να γραφούν σε ηλεκτρονικό υπολογιστή με χρήση λογισμικού επεξεργασίας κειμένων και να σταλούν σε αρχείο word ή rtf. Πρέπει να χρησιμοποιηθούν πεζά γράμματα times new roman, 12αρια και 1,5 διάστιχο και πλήρη στοίχιση.

Η πρώτη σελίδα του εγγράφου πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής:

  • ΤΙΤΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ (με κεφαλαία times new roman, 14αρια, σε έντονη γραφή)
    • Συγγραφείς (κάτω από τον τίτλο με πεζά times new roman 14άρια, σε έντονη γραφή)
    • Ο φορέας που ανήκουν οι συγγραφείς (12αρια, πεζά γράμματα με στοίχιση στο κέντρο)
    • Περίληψη του κειμένου 100-150 λέξεις στα ελληνικά και στα αγγλικά (12αρια, πεζά γράμματα με πλήρη στοίχιση)
    • Ο συγγραφέας θα πρέπει να προτείνει μέχρι και 4 λέξεις κλειδιά (λέξη1, λέξη2, έκφραση1, έκφραση2) που να αποδίδουν σημαντικούς όρους του άρθρου.

Υποσημειώσεις: στο τέλος της κάθε σελίδας, με ενιαία αρίθμηση για όλο το κείμενο (χρήση του αυτόματου συστήματος του επεξεργαστή κειμένου).

Η αρίθμηση των ενοτήτων γίνεται με χαρακτήρες (π.χ. 1., 2. κτλ) ενώ οι υποενότητες γράφονται με 1.1, 1.2 κτλ.

  • Ενότητες: 14αρια, πεζοί χαρακτήρες, Bold
    • Υποενότητες: 12άρια πεζοί χαρακτήρες στιγμές bold

Στην περίπτωση που υπάρχουν μαθηματικοί τύποι στο κείμενο ακολουθείται συνεχής αρίθμηση (1), (2) κτλ. στο δεξί μέρος των τύπων (προτείνεται η χρήση του math type).

 Έμφαση εντός του κειμένου μπορεί να δίνεται με τη χρήση italics. Τονισμένες λέξεις (bold) μπορεί να χρησιμοποιούνται μόνο στους τίτλους των κεφαλαίων.

Τα περιθώρια κάθε σελίδας πρέπει να είναι τα συνήθη ενός λογισμικού επεξεργασίας κειμένων, δηλαδή το επάνω και το κάτω περιθώριο της σελίδας μεγέθους Α4 πρέπει να είναι περίπου 2,54 cm και το αριστερό και δεξιό περιθώριο πρέπει να είναι περίπου 3,18 cm. Οι παραπάνω τιμές είναι κατά προσέγγιση.

Το διάστημα μεταξύ των σειρών (διάστιχο) είναι 1,5 γραμμή.

Μεταξύ των παραγράφων μεσολαβεί κενή γραμμή. Το κείμενο έχει πλήρη στοίχιση αριστερά-δεξιά.

Οι σελίδες φέρουν α ρίθμηση κάτω και στο κέντρο

Πίνακες-Διαγράμματα

  • Οι πίνακες και τα διαγράμματα έχουν συνεχή αρίθμηση π.χ. Πίνακας 1, Πίνακας 2 και τοποθετούνται στο κύριο σώμα του κειμένου.
  • Οι τίτλοι των πινάκων και των διαγραμμάτων γράφονται με 10άρια γράμματα στο πάνω μέρος του πίνακα ή του διαγράμματος με στοίχιση στο κέντρο. Σε περίπτωση που υπάρχει πηγή αυτή τοποθετείται κάτω από το εκάστοτε διάγραμμα ή πίνακα με πλήρη στοίχιση (με 10άρια γράμματα).

Βιβλιογραφία

Παράθεση των βιβλιογραφικών αναφορών στο τέλος του κειμένου με μέγεθος γραμματοσειράς

12. Πιο συγκεκριμένα:

  • Ξενόγλωσση βιβλιογραφία
  • Papers in Journal

Moller, S., Huber, E., Stephens, J., Bradley, D. and Nielse, F. (2003). Determinants of relative poverty in advanced capitalist economies. American Sociological Review, 68 (1), 22-61.

  • Working papers

Hannsgen, G. (2004). Gibson’s paradox, monetary policy, and the emergence of cycles. Working Paper 410, The Levy Economics Institute at Bard College, Annandale-on-Hudson.

  • Books/Studies

Atkinson, A.B. (1983). The Economics of Inequality (2nd edition). Oxford: Clarendon Press.

  • Papers in edited books

Baker, D., Glyn, A., Howell, D. and Schmitt, J. (2005). “Labor market institutions and unemployment: A critical assessment of the cross-country evidence”, in Howell, D. (ed.), Fighting Unemployment: The Limits of Free Market Orthodoxy. Oxford: Oxford University Press.

  • Unpublished work

Όταν το άρθρο δεν έχει δημοσιευτεί αλλά εμφανίζεται στο διαδίκτυο τοποθετείται το link με το οποίο εμφανίζεται απ’ ευθείας το άρθρο.

Π.χ. Georgiou, G. (2006). How widespread was late trading in mutual funds. http://facultygsb.stanford.edu/zitzewitz

Όταν δεν μπορεί να βρεθεί μέσω internet τότε ακολουθείται το παρακάτω Παράδειγμα:

Π.χ. Georgiou, G. (2006). How widespread was late trading in mutual funds. Unpublished.

Ελληνόγλωσση βιβλιογραφία

  • Άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά

Παπαδόπουλος, Κ. (2001). Οι περιβαλλοντικοί φόροι στην Ελλάδα. Περιβάλλον και Οικονομία, 97 (2), 63-69.

  • Εργασίες σε συλλογικούς τόμους

Μητράκος Θ., & Τσακλόγλου, Π. (2003). Οικονομική ανισότητα και φτώχεια στην Ελλάδα: Δομή και διαχρονικές μεταβολές, στο Βενιέρης, Δ. και Παπαθεοδώρου, Χ. (επιμ.), Οικονομική Ανισότητα και Φτώχεια στην Ελλάδα: Προκλήσεις και Προοπτικές. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

  • Βιβλία/Μελέτες

Πολυζωίδης, Π. (2006). Εθελοντισμός στην κοινωνική προστασία. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Αναφορές της βιβλιογραφίας μέσα στο κείμενο

Για τις αναφορές μέσα στο κείμενο ακολουθείστε τα παρακάτω παραδείγματα:

  • αναφορές Bourguignon and Morrisson (2002)

Atkinson et al. (1983)

Sen (1992)

Alcock (1993)

Σε παρόμοια συμπεράσματα καταλήγουν και άλλες έρευνες (π.χ. Κασιμάτη, 2002. Πετμεζίδου, 2004).

**Οι ξενόγλωσσες και ελληνόγλωσσες αναφορές δε διαχωρίζονται κατά τον τρόπο γραφής τους, αλλά γράφονται μικτά, σύμφωνα με το λατινικό αλφάβητο.

Διοργάνωση Συνεδρίου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Επιστημονικά Υπεύθυνος: Ευστράτιος Π. Παπάνης, Μόνιμος Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ, ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

Τηλ.:22510 35620 – 36580, E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ιστοσελίδες: http://ppy.aegean.grhttp://www.psichologia.grhttps://psichologiagr.com/

Εργαστήριο ΤΠΕ Ήρων

Επιστημονικά Υπεύθυνος: Αθανάσιος Δαβαλάς, Υποψ. Διδάκτορας στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ευθυμίου Κλάδου 5, Ζωγράφου
Tηλ.: 210 74 8484 5 - https://www.labheron.gr/

Εργαστήριο Οικονομικής Γεωγραφίας, Περιφερειακής Ανάπτυξης και Χωροταξικού Σχεδιασμού

Επιστημονικά Υπεύθυνος: Κορρές Γεώργιος , Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Journal of Regional Socio-Economic Issues (JRSEI)

https://geography.aegean.gr/research/index.php?content=3&lab=10

Συμβουλευτική στο σχολείο —Ο συμβουλευτικός ρόλος του δασκάλου

Ελένη Κωφονικολού  Δασκάλα ΠΕ70

               Θα έλεγε κανείς ότι στην εποχή των ανέσεων και της αφθονίας τα παιδιά μας ζουν μια ζωή που τους επιτρέπει να προοδεύουν σε όλους τους τομείς. Όμως δυστυχώς αυτό δεν ισχύει. Ο σημερινός τρόπος ζωής , οι ανέσεις και τα υλικά αγαθά έχουν γίνει τροχοπέδη στη ζωή  των σημερινών παιδιών , τους έχουν παγιδεύσει σε μια καταναλωτική ζωή γεμάτη ανταγωνισμό , ενώ γίνονται ολοένα και περισσότερο ευάλωτα συναισθηματικά.

                    Οι διαπροσωπικές σχέσεις δοκιμάζονται καθημερινά και τα παιδιά νιώθουν αδύναμα να επικοινωνήσουν πραγματικά τόσο με τους γονείς τους όσο και με τους συνομηλίκους τους , τους σημαντικούς άλλους. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τους ενήλικες. Παιδιά, έφηβοι και ενήλικες ενώ απολαμβάνουν την ευημερία της σημερινής κοινωνίας από την υλική πλευρά στην ουσία ζουν πολλές φορές με ένταση και στρες. Οι σύγχρονοι ρυθμοί  της καθημερινότητας έχουν σαν αποτέλεσμα την επιβάρυνση της ψυχικής τους υγείας. Ένας μεγάλος αριθμός του πληθυσμού μας εμφανίζει ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Οι μεταβολές αυτές της κοινωνικής πραγματικότητας επηρεάζουν τόσο τον οικογενειακό χώρο όσο και το χώρο του σχολείου. Είναι λοιπόν αναγκαία περισσότερο από ποτέ η συμβουλευτική στήριξη των παιδιών στο σχολείο για όλους τους παραπάνω λόγους , που αναφέραμε.

                 Η Συμβουλευτική στο σχολείο προάγει κατά κύριο λόγο τη διδασκαλία, την αποτελεσματική μάθηση αλλά και τη συνεργασία όλων όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία. Εξυπηρετεί την ενίσχυση  των μεθόδων και των πρακτικών επικοινωνίας με τους γονείς των μαθητών γεγονός που αποβαίνει θετικό τόσο για τους ίδιους όσο και για τους εκπαιδευτικούς.

                  Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής στήριξης στα σχολεία θεωρούνται σήμερα ιδιαίτερα ωφέλιμα καθώς δίνεται έμφαση στην ενδυνάμωση τόσο των μαθητών όσο και των οικογενειών τους αλλά και στην πρόληψη. Είναι ανάγκη να εκπαιδεύσουμε τους μαθητές μας σε κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες, που θα έχουν ως στόχο την προαγωγή της ψυχικής υγείας τους .

Τα τελευταία χρόνια η πρόσληψη ψυχολόγων στα σχολεία έχει επιφέρει σίγουρα θετικά αποτελέσματα στη σχολική κοινότητα. Ωστόσο όμως αναδεικνύεται ολοένα και περισσότερο ο συμβουλευτικός ρόλος του εκπαιδευτικού.

           Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν  να έχουν και το ρόλο του παιδαγωγού –συμβούλου γιατί η μαθησιακή διαδικασία είναι και ψυχολογική διαδικασία. Οι καλές διαπροσωπικές σχέσεις θεωρούνται απαραίτητες ώστε εκπαιδευτικοί,  μαθητές  και γονείς να μπορέσουν να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους. Ο εκπαιδευτικός είναι αυτός που χτίζει γέφυρες ανάμεσα στους μαθητές και στους γονείς. Γίνεται διευκολυντής και εμψυχωτής.

             Η Συμβουλευτική στο χώρο του σχολείου έχει ως στόχο την προαγωγή της ψυχικής υγείας των μαθητών. Όταν ο εκπαιδευτικός διακατέχεται από δεξιότητες συμβουλευτικής μειώνεται το άγχος των μαθητών , αντιμετωπίζονται τα οποιαδήποτε προβλήματα με ρεαλισμό , ενισχύεται η αυτοπεποίθησή τους και τέλος τους βοηθάμε ν’ αποκτήσουν θετική στάση απέναντι στα άτομα που συναναστρέφονται.

         Ο εκπαιδευτικός οφείλει να αποδέχεται και να εκτιμά την προσωπικότητα των μαθητών του. Να είναι γνήσια διαθέσιμος απέναντί τους κι ανοιχτός σε σχέση με τις δικές του εμπειρίες. Να τους προσφέρει ψυχολογική υποστήριξη  και να αποτρέπει προβλήματα αποκλίνουσας συμπεριφοράς. Έχει χρέος να δημιουργεί μέσα στην τάξη του τις κατάλληλες προϋποθέσεις και το κατάλληλο κλίμα ώστε τα παιδιά να έχουν την ευκαιρία να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

Επίσης πρέπει να ασχοληθεί με τη Συναισθηματική Αγωγή και να καλλιεργήσει τη συναισθηματική νοημοσύνη των μαθητών.  Η συναισθηματική νοημοσύνη προετοιμάζει ουσιαστικά τα άτομα να γίνουν δεκτικά σε έννοιες όπως διαφορετικότητα , αμοιβαίος σεβασμός , κατανόηση απέναντι στο συνάνθρωπο .

Τα άτομα που διδάσκονται συναισθηματική αγωγή κατανοούν καλύτερα τον εσωτερικό τους κόσμο κι έχουν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν καλύτερα τις δυνατότητές τους και να αισθανθούν πιο  χαρούμενοι και δημιουργικοί.

           Ο εκπαιδευτικός πρέπει να έχει ενσυναίσθηση , να αντιλαμβάνεται δηλαδή τα συναισθήματα των άλλων. Να έχει διάθεση να κατανοεί τα συναισθήματα και τις έγνοιες των άλλων και να μπορεί να μπαίνει στη θέση τους. Να σέβεται το γεγονός ότι οι άλλοι άνθρωποι αισθάνονται διαφορετικά για κάποια πράγματα και να γίνεται προσεκτικότερος ακροατής των άλλων. Άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα του εκπαιδευτικού το οποίο είναι απαραίτητο προκειμένου να ανταπεξέλθει στον πολύπλευρο ρόλο του είναι η ικανότητά του να χειρίζεται τις κοινωνικές σχέσεις. Αυτό αποτελεί μια σύνθετη διαδικασία την οποία καλείται να τη μεταλαμπαδεύσει στους μαθητές ώστε να γίνουν καλύτεροι στο να επιλύουν τις διαφορές τους και να ρυθμίζουν τις διαφωνίες τους. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να γνωρίσουν νέους τρόπους επικοινωνίας μεταξύ τους ώστε να βγαίνουν όλοι κερδισμένοι. Είναι πολύ σημαντικό ο κάθε μαθητής να μάθει να λειτουργεί μέσα στην ομάδα, που ανήκει.. Να γίνει επιδέξιος στην επικοινωνία και ικανός να υποβάλλει εύστοχα τις σωστές ερωτήσεις στον κατάλληλο χρόνο ενώ παράλληλα να είναι καλός ακροατής. Όταν πετύχουμε να γίνουν οι μαθητές μας κοινωνικοί και να εναρμονίζονται μέσα σε ομάδες ,συνεργάζονται, βοηθιούνται και μοιράζονται πράγματα, συναισθήματα και ιδέες.

         Ανακεφαλαιώνοντας θα υποστηρίζαμε ότι περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία η Σχολική  Συμβουλευτική στις μέρες μας. Τα αποτελέσματα τόσο για τους μαθητές όσο και για όλους όσους εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι θαυμάσια. Επίσης είναι ανάγκη να ενισχυθεί και να αναδειχθεί ο πολύπλευρος ρόλος του εκπαιδευτικού. Για να επιτευχθεί αυτό  πρέπει η πολιτεία να φροντίσει άμεσα για την επιμόρφωσή τους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Goleman,  D.(1998). Η Συναισθηματική Νοημοσύνη. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα

Μαλικιώτη-Λοΐζου ,Μ.( 2001).Η Συμβουλευτική ψυχολογία στην Εκπαίδευση .Αθήνα: ΕΛΛΗΝΙΚΆ Γράμματα

Χατζηχρήστου, Χ .(2003). Κοινωνική και Συναισθηματική Αγωγή στο Σχολείο. Αθήνα: Κέντρο Έρευνας και Εφαρμογών Σχολικής Ψυχολογίας

Χατζηχρήστου , Χ. (2011) Σχολική ψυχολογία. Αθήνα: Τυπωθήτω

Χατζηχρήστου , Χ. (2011) Κοινωνική και Συναισθηματική Αγωγή στο σχολείο Αθήνα: Guteberg

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr