Displaying items by tag: Άρθρα

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2021 16:51

Κρίση πανικού - Αφύπνιση ή τιμωρία;

Στις μέρες μας ακούμε πολύ κόσμο να μιλάει για κρίσεις πανικού, που μπορεί να βίωσε ή βιώνει. Τα συμπτώματα ποικίλουν, αλλά ένα παραμένει ίδιο σε όλους, ο φόβος του θανάτου.

Κι όμως κανείς δεν αναρωτήθηκε, αν άλλοι πιο μικροί καθημερινοί θάνατοι ίσως είναι πιο οδυνηροί από τον ίδιο τον θάνατο. Κι ενώ πιστεύεις πως η ζωή σου κυλά φυσιολογικά εσύ πεθαίνεις. Πεθαίνεις μέσα σε ένα δυσλειτουργικό, ακόμα και κακοποιητικό γάμο, πεθαίνεις μέσα σε μια αέναη άρνηση απογαλακτισμού, πεθαίνεις μέσα σε όνειρα και στόχους που έμειναν κλεισμένα σε ένα ερμάριο του νου, πεθαίνεις γιατί δε μιλάς. Δε μιλάς σε εσένα για το τι χρειάζεσαι. Κι έτσι ό,τι δε λέει το στόμα το λέει κάποια στιγμή το σώμα. Αντιδρά αιφνίδια μέσα από αυτόν τον απρόσκλητο επισκέπτη, την κρίση πανικού, που προσπαθεί να σε αφυπνίσει. Να σε βγάλει από τον λήθαργο και να αλλάξεις ό,τι σε πεθαίνει.

Δεν είναι τιμωρία να μην μπορείς να ανασάνεις, δεν είναι τιμωρία να νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά σαν τρελή, δεν είναι τιμωρία να μη σου φτάνει το οξυγόνο, όπως πιστεύεις. Τιμωρία είναι να μένεις αγκιστρωμένος σε σαθρές επιλογές, που κατακερματίζουν την αυτοαξία σου και δε σου επιτρέπουν να ζήσεις!

Ας δούμε λοιπόν αυτήν τη δύσκολη, την αφόρητη κατάσταση ως μια δίοδο για να ιχνηλατήσουμε τον εαυτό μας και να ανακαλύψουμε τις απαντήσεις πίσω από τα γιατί, που δεν τολμήσαμε ποτέ να μας θέσουμε. Γιατί παραμένω σε έναν γάμο που δεν είμαι ευτυχισμένος-η; Γιατί συνεχίζω να εργάζομαι σε μια δουλειά που δε με ικανοποιεί; Γιατί ζω ακόμα κάτω από την ίδια στέγη με τους γονείς μου; Γιατί πιστεύω πως δεν έχω καταφέρει τίποτα στη ζωή μου και την άφησα να φύγει μέσα από τα χέρια μου; Γιατί ζηλεύω τους άλλους για τα επιτεύγματά τους; Γιατί έχω τόσο θυμό ;Γιατί δε με αγαπώ;

Η κρίση πανικού δεν είναι απειλητική για τη ζωή, ωστόσο μπορεί να επηρεάσει την ποιότητά της. Η κατανόηση της πηγής άγχους και στρες που πυροδότησε την εμφάνιση της κρίσης, αποτελεί και την εσωτερική αφύπνιση με μοναδικό σκοπό να απαλλαγούμε από αυτή την αυτοτιμωρία.

Ας στρέψουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και ας εκφέρουμε τη λυτρωτική φράση «Μίλησέ μου»!

Νίκα Χαρά

Σύμβουλος Ψυχικής Υγεία( Πιστοποιημένο μέλος της Ελληνικής   Εταιρείας Συμβουλευτικής και της European Association For Counselling)

Συγγραφέας ( Μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος)

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2021 14:57

Ψηφιδωτό

Οι μόνοι νεκροί εδώ μέσα είναι ο χρόνος και το Εγώ. Ίσως και εγώ.

Μοιράζομαι μαζί τους μια ιδιότυπη παράλληλη πραγματικότητα, ένα ενωτικό παρόν: Είμαστε τώρα εδώ, όλοι μαζί στον ίδιο χώρο, την ίδια στιγμή, ανεξάρτητα από δημογραφικά, ιδιότητες συμβατικότητες και ύλη.

Κανείς δεν μπορεί να ορίσει την ύπαρξη από το μηδέν, το κεκοιμημένο από το ζωντανό, την αυταπάτη από την αλήθεια, το ανόργανο από το συνειδητό και το πνεύμα.

Όλοι τώρα εδώ, σε αυτό τον αδηφάγο κήπο, από διαφορετικές εποχές, από άλλα πλαίσια, με φαινομενικά διαφορετικές εμπειρίες αντιλήψεις, βιώματα.

Όμως πάντα με τα ίδια κίνητρα και ανάγκες, με ίδιους πόθους και μύχιες επιδιώξεις. Κι ας είναι σιγασμένες ή χαίνουσες, αναμνήσεις ή ψευδαίσθηση.

Αν ξαφνικά ξυπνήσουμε όλοι, θα βιώσουμε την ίδια συνέχεια, παρά τις διαφορετικές αφετηρίες. Σα να μη μεσολάβησαν οι αιώνες και το τίποτα.

Οι ημερομηνίες ακινητούν και χάνουν το νόημα.

Η μεγαλύτερη αυταπάτη ο εαυτός.

Δεν χωρίζει ο θάνατος, αλλά μαζεύει τις ψηφίδες, τη ζωή του καθενός, για να τις ενώσει στη μεγάλη έγερση.

Κοιμητήριο Αγιάσου

Ευστράτιος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Tagged under
Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021 18:13

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Ακούγοντας κάποιος τη φράση το τρίτο πρόσωπο, πάει ο νους του σε εκείνον τον άνθρωπο, που βρίσκει χώρο και μπαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι ή καλύτερα που προσκαλείται από το ένα μέλος του ζευγαριού, για να ισορροπήσει τη σχέση ή τον γάμο του. Τι θα γινόταν όμως αν στρέφαμε το βλέμμα μας στο πιο ουσιαστικό τρίτο πρόσωπο, που δεν είναι άλλο από την ίδια τη σχέση;

 Ως σύντροφοι μπαίνουμε σε μια σχέση για να καλύψουμε τις ανάγκες μας άλλοτε με τρόπο που δείχνει να σεβόμαστε την παρουσία του απέναντι και άλλοτε στρέφοντας τον εσωτερικό μεγεθυντικό μας φακό μόνο πάνω σε μας και στο τι θέλουμε εμείς. Ξεχνάμε λοιπόν, πως αν δεν ακούμε και τι χρειάζεται ο άλλος, δεν απαξιώνουμε μόνο εκείνον αλλά και την ίδια τη σχέση.

Ναι, λοιπόν υπάρχει ακόμα ένα πρόσωπο, που πρέπει να φροντίσουμε, αυτό το τρίτο πρόσωπο, που αποκτά ταυτότητα μέσα από την αλληλεπίδραση των άλλων δύο προσώπων, του ζευγαριού. Η γέννηση αυτού του νέου μέλους και τα χαρακτηριστικά του αποκαλύπτονται μέσα από την πιο απλή, αλλά έντιμη ως προς τον εαυτό μας ερώτηση: «Πώς θα χαρακτήριζα τη σχέση μου, ποια στοιχεία του χαρακτήρα μου εντοπίζω μέσα σε αυτή, τι χρειάζεται να διατηρήσω και πόσο είμαι διατεθειμένος-η να αλλάξω ό,τι δε μου αρέσει;»

 Για να χτίσουμε λοιπόν αυτή την τριάδα πάνω σε γερά θεμέλια, χρειάζεται να αντικαταστήσουμε το εγώ με το εμείς και να φροντίσουμε αυτό το νέο πρόσωπο, που φέρει κομμάτια της δικής μας ιδιοσυγκρασίας, όπως ένα μικρό παιδί, που μεγαλώνει ακολουθώντας τις δικές μας αξίες.

Ας μην ξεχνάμε πως η σχέση είναι κι αυτή ένας ζωντανός οργανισμός, που άλλοτε είναι υγιής, άλλοτε νοσεί και άλλοτε πεθαίνει. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να της προσφέρουμε την προσοχή και τη φροντίδα, που χρειάζεται για να την κρατήσουμε ζωντανή!

Νίκα Χαρά

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας (Πιστοποιημένο μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Συμβουλευτικής και της European Association For Counselling)

Συγγραφέας (Μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος)

Κατερίνα Βιλλιώτη δασκάλα

      Είναι γεγονός ότι η μελέτη των παιδιών πρέπει να γίνεται τη χρονική στιγμή που αυτά θα μπορούν να συγκεντρωθούν και να αποδώσουν καλύτερα. (Καραντζής, Ι.,2007). Αυτή την αρχή πρέπει να τη λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι γονείς , γιατί έτσι θα μπορέσουν να βοηθήσουν πραγματικά τα παιδιά τους. Οι γονείς δεν υποκαθιστούν ποτέ τον εκπαιδευτικό ενθαρρύνουν όμως την προσπάθεια του παιδιού τους.

       Η μελέτη και η μόρφωση του παιδιού είναι δική του υπόθεση. Τα παιδιά πρέπει να αποκτήσουν θετική στάση τόσο απέναντι στο σχολείο όσο κι απέναντι στο διάβασμα.  Οι γονείς  είναι ανάγκη να δίνουν πρώτοι το παράδειγμα. Να ασχολούνται δηλαδή κατά την ώρα της μελέτης του παιδιού με παρόμοιες εργασίες. Οι γονείς πρέπει σε κάθε ευκαιρία να μιλούν μαζί με τα παιδιά τους  να τους ρωτάνε για το πώς πέρασαν στο σχολείο ή στις άλλες εξωσχολικές τους δραστηριότητες, να βλέπουν μαζί τους  μια ταινία και να την κουβεντιάζουν έπειτα.

   Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω η μελέτη των παιδιών πρέπει να γίνεται τη χρονική στιγμή που μπορούν εκείνα να συγκεντρωθούν. Πολλά παιδιά προτιμούν ν’ αρχίζουν τη μελέτη τους αμέσως μετά το μεσημεριανό τους φαγητό , άλλα πάλι να ξεκουράζονται λίγο και μετά ν’ αρχίσουν να μελετούν. Μόνα τους αφού δοκιμάσουν , θα επιλέξουν το χρόνο που τους βολεύει για να ξεκινήσουν τη μελέτη τους.

     Η απόδοση των παιδιών στη μελέτη τους εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες εργασίας τους στο σπίτι.  Έτσι λοιπόν είναι απαραίτητο τα παιδιά να έχουν το δικό τους χώρο  για να αποδώσουν καλύτερα.  Ο χώρος,  αυτός που θα μελετούν τα παιδιά , πρέπει να είναι μακριά από προκλήσεις, όπως για παράδειγμα η ύπαρξη τηλεόρασης,  και να είναι φωτεινός, άνετος και  ήσυχος.

   Μια  άλλη σημαντική προϋπόθεση ,  προκειμένου να  γίνεται αποδοτικότερη  η μελέτη των παιδιών,  αποτελούν οι συνθήκες ηρεμίας,   που επικρατούν στο σπίτι. Πρέπει  να υπάρχει  ήρεμο  οικογενειακό περιβάλλον χωρίς εντάσεις , φωνές κι απειλές  προκειμένου τα παιδιά να μπορούν απερίσκεπτα ν’ ασχοληθούν με τα μαθήματά τους. Εάν η οικογένεια δεν προσφέρει στα παιδιά γαλήνη και ηρεμία αυτά γεμίζουν ανασφάλειες  και δεν έχουν την ψυχική διάθεση να μελετήσουν.

  Οι δραστηριότητες που αρέσουν στα παιδιά όπως βόλτα, γήπεδο , τηλεόραση κ.τ.λ. πρέπει να προγραμματίζονται σε ώρες που έχει τελειώσει η μελέτη . Η μελέτη στο σπίτι σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί  και δεν πρέπει να αποτελεί τιμωρία.  Οι γονείς θα πρέπει να έχουν υπόψη τους , ότι σε κάθε παιδί υπάρχουν όρια αντοχής  ιδιαίτερα εάν έχουμε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.  Έχει καταρριφτεί πια ο μύθος ότι « όσο περισσότερο διαβάζω τόσο περισσότερο μαθαίνω»!

Επίσης οι γονείς δε θα πρέπει να συνδέουν την πρόοδο του παιδιού τους με τη δική τους πρόοδο.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι για να αποδίδουν στη μελέτη τους τα παιδιά  πρέπει να φροντίζουν να έχουν έναν καλό ύπνο το βράδυ  . Τα παιδιά χρειάζονται 10 ώρες ύπνου την ημέρα. (Αγραφιώτη, 1996).

Το διάβασμα πρέπει να γίνεται σε συχνά και μέτριας διάρκειας διαστήματα , με όρθια στάση του σώματος και με καλή διάθεση.

Οι πρωινές ώρες είναι πιο εποικοδομητικές  για μάθηση που έχει σχέση με νέες έννοιες , νέα γνώση ενώ το απόγευμα είναι κατάλληλο για επαναλήψεις και για μάθηση γνώσεων που απαιτούν κρίση και περιέχουν λεπτομέρειες.( Καραντζής,Ι.  2007) .

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν την προσπάθεια του παιδιού για μελέτη και να συνδράμουν θετικά σ’ αυτή. Ωστόσο όμως κρίνεται απαραίτητο  οι κατ’ οίκον εργασίες να είναι λογικές σε έκταση και ποιοτικές. Να καλλιεργούν δηλαδή την κριτική σκέψη.

 Ο «καλός » δάσκαλος είναι αυτός που δίνει βάση στην εργασία στο σχολείο και στην ποιοτική και σε λογικά πλαίσια εργασία στο σπίτι.

 Δάσκαλοι και γονείς θα πρέπει να προτρέπουμε τα παιδιά μας όχι ν’ αποστηθίζουν αλλά να ψάχνουν και να ερευνούν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Αγραφιώτη, Μ. (1996). Μελετώ αποδοτικά σε λιγότερο χρόνο. Αθήνα: Θυμάρι.

Καραντζής, Ι. (2007).Εφαρμογές βασικών αρχών της μάθησης στην εκπαίδευση. Αθήνα: Gutenberg.

Κολιάδης , Ε. (2002). Γνωστική Ψυχολογία, Γνωστική Νευροεπιστήμη και Εκπαιδευτική Πράξη. Αθήνα: Αυτοέκδοση.

Ματσαγκούρας, Η. (2000). Η σχολική τάξη. Αθήνα: Γρηγόρη.

Παρασκευόπουλος, Ι.(1982). Η ψυχολογία των ατομικών διαφορών. Αθήνα

Πόρποδας ,Κ. (2003). Η μάθηση και οι δυσκολίες της. Πάτρα: Αυτοέκδοση.

ΦΕΚ.12/428/85241/Γ1/18-8-2003 ΥΠΕΠΘ 

ΦΕΚ.12/342/35602/Γ1/04-05-2005 ΥΠΕΠΘ

Οδηγίες για ΚΑΤ΄ΟΙΚΟΝ ΕΡΓΑΣΙΕΣ σε μαθητές Δημοτικού Σχολείου - edu.klimaka.gr

Tagged under
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2021 11:16

Απώλεια και πένθος στη ζωή μας

Ελένη Κωφονικολού  Δασκάλα

     Όλοι οι άνθρωποι σε κάποια στιγμή της ζωής τους έρχονται αντιμέτωποι με σημαντικές απώλειες. Αυτές μπορεί να αφορούν το θάνατο κάποιου δικού τους προσώπου και όχι μόνο. Μπορεί να είναι καταστάσεις υγείας , απώλεια εργασίας, οικονομικά προβλήματα, αλλαγή περιβάλλοντος, απομάκρυνση από φίλους ή ακόμη και ο χωρισμός από κάποιον για τον οποίο τρέφουμε ακόμη αισθήματα. Ανάλογα με τις εμπειρίες  που έχει ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κατανοεί τις αντιδράσεις τόσο τις δικές του όσο και των άλλων που βιώνουν την απώλεια.

         Είθισται την απώλεια  συχνά να τη συσχετίζουμε με το πένθος και το θάνατο. Αυτό όμως δεν είναι σωστό . Η απώλεια και το πένθος δε συσχετίζονται μόνο με το θάνατο. Ίσως τα συναισθήματα από το θάνατο ενός αγαπημένου μας προσώπου να είναι πολύ πιο έντονα κι επώδυνα όμως η απώλεια και το πένθος είναι δυνατόν να συσχετιστούν και με άλλα ερεθίσματα όπως αναφέραμε και πιο πάνω.

       Το πένθος είναι μια συναισθηματική αντίδραση . Είναι ο τρόπος που αντιδρούμε στην απώλεια που εμφανίζεται στη ζωή μας. Το πένθος είναι μια επίπονη διαδικασία γιατί καλούμαστε να διαχειριστούμε τόσο την απώλεια που μας συμβαίνει όσο και τον εαυτό μας, να προσαρμοστούμε  δηλαδή στις νέες συνθήκες ζωής . Το πένθος λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαδικασία φυσιολογική , που ακολουθεί  ο ψυχισμός μας,  όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια απώλεια προκειμένου να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα , δηλαδή στη νέα κατάσταση.

       Ο κάθε άνθρωπος,  που βιώνει πένθος περνάει μέσα από μια σειρά συναισθηματικών διαδικασιών τα λεγόμενα στάδια του πένθους . Τα στάδια αυτά όσο δύσκολα και δυσάρεστα κι αν είναι , εξυπηρετούν συγκεκριμένη σκοπιμότητα  , μια πορεία για την ενδυνάμωση του ανθρώπου που πενθεί  με τελικό προορισμό την αποδοχή της απώλειας  και τη συνέχιση της ζωής.

                  Το πρώτο στάδιο του πένθους είναι η άρνηση.  Φυσιολογικότατη  αντίδραση . Αποτελεί άμυνα προκειμένου να ανταπεξέλθει κάποιος μπροστά στο «κακό που ήρθε». Είναι μια αίσθηση σοκ μπροστά στην απώλεια είτε ενός ανθρώπου είτε μιας κατάστασης. Μπορεί να περιγραφεί σα ζάλη, παραλυσία ή απώλεια συνείδησης. Τα άτομα που βρίσκονται σ’ αυτό το στάδιο αδυνατούν να δεχτούν ότι συμβαίνει αυτό το γεγονός στους ίδιους. Δεν το πιστεύουν. Το σοκ λειτουργεί ως μια προστατευτική ασπίδα , που δίνει στον άνθρωπο που το βιώνει τον απαραίτητο χρόνο για να προετοιμαστεί εσωτερικά , να συνειδητοποιήσει τα δυσάρεστα νέα, χωρίς να διαλυθεί.

        Αμέσως μετά το επόμενο στάδιο είναι ο θυμός. Όταν το άτομο που πενθεί αποκτήσει κάποια επαφή με την πραγματικότητα εμφανίζεται ο θυμός. Θυμός γι’ αυτό που έχει συμβεί , για αυτό που έχασε. Στην αρχή ο θυμός δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο, και δημιουργείται από τη δυσκολία που έχει κάποιος ν’ αντιμετωπίσει την απώλεια και να την εντάξει σαν πραγματικότητα μέσα στη ζωή του. Συχνά οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι  είναι μόνοι  κι αβοήθητοι στα προβλήματά τους. Ο θυμός αργά ή γρήγορα βρίσκει ένα στόχο προς τον οποίο θα απευθυνθεί. Ψάχνουν λοιπόν κάπου να ρίξουν τις ευθύνες και δεν είναι λίγες οι φορές που τα βάζουν με όλους όσους είναι δυνατόν να εμπλέκονται στην κατάσταση αυτή με οποιοδήποτε τρόπο. Αρκετές φορές ο θυμός εκφράζεται με μια αμυντική κι επιθετική συμπεριφορά. Ωστόσο είναι φυσιολογική αυτή η αντίδραση και βοηθάει το άτομο που έχει περιέλθει σ’ αυτή την κατάσταση να συνειδητοποιήσει την πραγματική αιτία του θυμού , που είναι η ύπαρξη της συγκεκριμένης απώλειας.  Ο άνθρωπος στην παρούσα φάση θέλει να φανεί δυνατός , να προσπαθήσει να πάρει τον έλεγχο της νέας κατάστασης που βιώνει και για το λόγο αυτό επιχειρεί να δώσει απαντήσεις στα χιλιάδες γιατί που τον βασανίζουν.  «Γιατί;» «Γιατί σε μένα;». Όμως δεν είναι σε θέση ν’ απαντήσει επιστρατεύοντας τη λογική και να βρει λογικά επιχειρήματα στις  ερωτήσεις αυτές που τον βασανίζουν.

          Μετά από το στάδιο του θυμού περνάμε στο στάδιο της διαπραγμάτευσης.

 Οι άνθρωποι σ’ αυτό το στάδιο νιώθουν έντονη την ανάγκη να βρουν  την «πραγματική αιτία» που τους προκάλεσε αυτή την απώλεια για να την ερμηνεύσουν με τα δικά τους υποκειμενικά κριτήρια . Γεμίζουν ενοχές και αυτοκατηγορούνται για λάθος χειρισμούς και τυχόν παραλείψεις που αν δε γινόταν ίσως να μην έφερναν στη ζωή τους αυτό το τόσο δυσβάσταχτο γεγονός, που τους αναστάτωσε και τους αποπρασανατόλισε. Ο θυμός που ένιωθαν στο προηγούμενο στάδιο τείνει να εσωτερικεύεται και να τους γεμίζει τύψεις κι ενοχές. Απεγνωσμένα προσπαθούν να βρουν μια λύση υποφερτή γι’ αυτούς,  που να μπορούν δηλαδή να τη δεχτούν για να τους απαλύνει τον πόνο και τη θλίψη που νιώθουν . Δυστυχώς η αυτοκατηγορία  και οι ενοχές δεν τους ωφελούν , το αντίθετο τους εμποδίζουν να περάσουν στο επόμενο στάδιο . Δεν μπορούν να σκεφτούν καθαρά. Χρειάζεται να δεχτούν ότι όλα αυτά που νιώθουν είναι φυσιολογικά  και απαραίτητα για να προχωρήσουν στα επόμενα στάδια, φτάνει να τους δοθεί ο χρόνος.

              Μετά τη διαπραγμάτευση το άτομο που πενθεί , αρχίζει να συνειδητοποιεί σοβαρά την απώλεια. Tα συναισθήματά του είναι συναισθήματα θλίψης, πόνου και φόβου κι ολοένα και περισσότερο καταλαβαίνει πόσο σοβαρή είναι η απώλεια. Παραδέχεται την αδυναμία του μπροστά στη φρικτή κι αμετάκλητη  πραγματικότητα,  που βρέθηκε κι αποσύρεται για να επιτρέψει στον εαυτό του να πονέσει γι’ αυτό. Περνάει δηλαδή στο στάδιο της κατάθλιψης όπου μπορεί συνήθως να απέχει από τις καθημερινές του ευθύνες και δραστηριότητες, να νιώθει φόβο και απογοήτευση σκεπτόμενος το μέλλον. Είναι ένα εξαιρετικά επίπονο στάδιο , γιατί το άτομο που πενθεί έχει συνειδητοποιήσει πια την απώλεια , τη σοβαρότητά της  καθώς και τη μονιμότητα της κατάστασης , μα νιώθει αδύναμο να αντισταθεί και να προχωρήσει στη ζωή καθώς δίνει την αίσθηση της ματαιότητας κι έχει χάσει το νόημά της.   Ίσως μερικοί να πιστεύουν ότι οι οδυνηρές εμπειρίες, εάν δε συζητιούνται , θα ξεχαστούν. Όμως οι άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα συναισθήματά τους , υποφέρουν για περισσότερο καιρό από εκείνους που τα εκφράζουν. Και συχνά, ποτέ δε συνέρχονται τελείως από τον πόνο τους.(Leshan.E ,1998).

         Η ζωή βέβαια συνεχίζει το ταξίδι της και πηγαίνει πάντα μπροστά με δύναμη κι ορμή. Κι αυτή η δύναμη και η ορμή έρχεται να ξυπνήσει το άτομο που βρίσκεται σε κατάσταση πένθους , να το παρασύρει και να το προσαρμόσει στην καινούρια κατάσταση. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος , η αποδοχή  της απώλειας , γι’ αυτό είναι απαραίτητο για την κατάκτησή του να περάσει το άτομο από τα παραπάνω στάδια ή συναισθηματικές καταστάσεις. Γνωρίζει πια ότι η απώλεια υπάρχει κι αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα ώστε να αποτρέψει την κατάσταση. Ωστόσο όμως το μόνο  που του μένει είναι να διατηρήσει τις αναμνήσεις του παρελθόντος ζωντανές με τέτοιο τρόπο όμως που να μην επηρεάζουν την τωρινή του ζωή.  Το κομμάτι των αναμνήσεων είναι δικό του , είναι η επαφή με το άτομο που έχασε ή με ό,τι έχει χάσει.  Όμως όλα αυτά αφορούν το παρελθόν. Κι ένας άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ανήκει ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο παρόν. Έτσι  αποδεσμεύεται από κάθε προσδοκία για επανένωση με ό,τι έχασε,  ο πόνος σταματάει , η πληγή της απώλειας σιγά σιγά επουλώνεται  και το άτομο  αρχίζει να ξαναδημιουργεί στη ζωή. Εξάλλου κανένα αγαπημένο μας πρόσωπο, που δεν υπάρχει πια στη ζωή μας , δε θα ήθελε να μη συνεχίσουμε το ταξίδι της ζωής  , ένα ταξίδι γεμάτο εκπλήξεις και περιπέτειες, και να βρισκόμαστε αγκυλωμένοι στο παρελθόν.

        Όλοι οι άνθρωποι δεν περνούν οπωσδήποτε από τις ίδιες φάσεις ή καταστάσεις μέχρι να φτάσουν στην αποδοχή, ούτε τις βιώνουν με τον ίδιο τρόπο. Όπως καταθέτουν πολλοί η αποδοχή δεν είναι μια κατάσταση ευτυχίας όπου όλα τα προβλήματα έχουν βρει τη λύση τους . Αποδοχή είναι η συνειδητοποίηση ότι η απώλεια υπάρχει. Υπάρχει όμως και η συνειδητή προσπάθεια να ενσωματωθεί η ύπαρξη αυτής της πραγματικότητας μέσα στη ζωή του ατόμου. Όσοι έχουν περάσει με επιτυχία τα στάδια του  πένθους έχουν μάθει πολλά , έχουν ελάχιστες ή καθόλου ενοχές , έχουν αποκτήσει ρεαλιστική στάση απέναντι στις ανασφάλειές τους  κι είναι προετοιμασμένοι για όσες τυχόν δυσκολίες θα αντιμετωπίσουν στη ζωή τους. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που είτε δεν είχαν την κατάλληλη υποστήριξη  είτε την εσωτερική δύναμη να περάσουν  με επιτυχία από τη διαδικασία του πένθους. Αυτοί εγκλωβίζονται σε κάποιο από τα στάδια,  που αναφέρθηκαν και δεν είναι σε θέση  να πάρουν μέτρα για να βοηθηθούν οι ίδιοι. Σ’ αυτή την περίπτωση χρειάζεται ειδική συστηματική βοήθεια από κάποιον ειδικό της ψυχικής υγείας . Βέβαια η αποδοχή δε σημαίνει ότι ο άνθρωπος δε θα ξανάρθει αντιμέτωπος με τα συναισθήματα του πένθους. Συχνά μέσα στην πορεία της ζωής και ιδιαίτερα σε κρίσιμες φάσεις κάποιο ή κάποια από τα στάδια του  πένθους μπορεί να κάνουν ξανά την εμφάνισή τους. Όμως η ένταση και η διάρκειά τους είναι μικρότερες και τα συναισθήματα αντιμετωπίζονται καλύτερα γιατί υπάρχει η προηγούμενη εμπειρία.  

         Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Μπορεί να βρεθείς ανά πάσα στιγμή χωρίς το σύντροφό σου , χωρίς το παιδί σου, χωρίς τη δουλειά σου… και το κυριότερο χωρίς την υγεία σου. Κι ένα είναι σίγουρο,  ότι εάν δεν έχεις ένα δίκτυο ανθρώπων στήριξης,  δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Οπωσδήποτε χρειάζεται κι εσωτερική πάλη για να φτάσει κάποιος στην αποδοχή μιας τόσο δύσκολης κατάστασης , όπως είναι η απώλεια. Όμως επιβάλλεται να την αποδεχτούμε. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να καταδικάσει τον εαυτό του και να τον φυλακίσει για πάντα στο θαμπό  παρελθόν. Το να αποδέχεσαι  είναι στάση ζωής κι όχι αδυναμία. Κι αν πραγματικά παλέψει κάποιος και κάνει τον αγώνα του τότε οπωσδήποτε θα βρει γαλήνη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Μπακέ,  Μαρί-Φρεντερίκ.(2001). Πένθος και υγεία. Αθήνα: Θυμάρι.

Bucay, J.(2001).Ο δρόμος των δακρύων. Αθήνα:opera.

Freud, S. (2017). Πένθος και Μελαγχολία. Αθήνα: Νίκας.

Leshan, E.( 1998).Μαθαίνοντας να λέμε αντίο…στο γονιό που χάνεται. Αθήνα: Θυμάρι.

 Neimeyer, Robert,. (2006). N’ αγαπάς και να χάνεις.  Αντιμετώπιση της απώλειας. Αθήνα: Κριτική.

Νίλσεν , Μ.-Παπαδάτου, Δ.(1998). Το πένθος στη ζωή μας. Αθήνα: Μέριμνα.

Μπουντούρης Γεώργιος (Δάσκαλος)

         Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι η ικανότητα των ανθρώπων να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα τόσο  τα δικά τους όσο και των άλλων. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι κάτι που μαθαίνεται και για το λόγο αυτό είναι πολύ σημαντικό να ασκούμαστε όλοι με κατάλληλες δεξιότητες.  Οι μελέτες έχουν στραφεί στα παιδιά και στα οφέλη που αποκομίζουν από αυτή,  γιατί αναπτύσσεται καλύτερα σ΄αυτά παρά στους ενήλικες.

           Έτσι λοιπόν μπορούμε να καλλιεργήσουμε στα παιδιά τη συναισθηματική νοημοσύνη με κατάλληλες δραστηριότητες  διαθεματικές και έχοντας πάντα ως στόχο τη σύνδεσή της με τα επιμέρους μαθήματα του Αναλυτικού Προγράμματος . Οι δραστηριότητες συναισθηματικής νοημοσύνης στα παιδιά έχουν ως αποτέλεσμα να αποκτήσουν ικανότητες όπως:

  • αυτοεπίγνωση
  • αυτορρύθμιση
  • κίνητρα συμπεριφοράς
  • ικανότητες στις σχέσεις με τους άλλους
  • ενσυναίσθηση.

          Βέβαια οι δραστηριότητες αυτές ,  που θα επιλέξουμε  προκειμένου να αποκτήσουν οι μαθητές μας συναισθηματική νοημοσύνη θα πρέπει να εμπεριέχονται συνεχώς στη  διαδικασία μάθησης,  γιατί αυτές ενδυναμώνουν την αυτοπεποίθησή τους, το ενδιαφέρον τους , τον αυτοέλεγχο,  την αυτοσυγκέντρωσή τους  καθώς επίσης και τον τρόπο συνεργασίας κι επικοινωνίας τους  με τους άλλους. Το περιβάλλον εκμάθησης θα  πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεται και να μεταβάλλεται. Έχει παρατηρηθεί  ότι πολλές φορές χάνουμε το πραγματικό νόημα της εκπαίδευσης , όταν την εξισώνουμε με την αφομοίωση , τη μετάδοση πληροφοριών και τις επιδόσεις στις εκάστοτε εξετάσεις και διαγωνισμούς.

Τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν «πώς να μαθαίνουν» και πώς να αναπτύξουν την ικανότητα του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς τους. Χρήσιμο είναι ακόμη να γνωρίζουν κατάλληλες μεθόδους,  που θα τα βοηθήσουν να αντιμετωπίζουν διάφορες καταστάσεις.

        Η συναισθηματική εκπαίδευση στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ίσως είναι τελικά το «χαμένο κομμάτι» του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν αρκεί μια μέρα να διδάξει κανείς  δραστηριότητες που προάγουν τη συναισθηματική νοημοσύνη . Αυτό θα  πρέπει να γίνεται συνέχεια.   Οι εκπαιδευτικοί είναι ανάγκη να εντάξουν στην εκπαιδευτική τους διαδικασία τη συναισθηματική αγωγή. Πρέπει επίσης να υπάρχει αξιολόγηση και ανατροφοδότηση καθημερινά στις εν λόγω δραστηριότητες,  που πραγματοποιούν  με τους μαθητές τους.

Πρωταρχικό μέλημα για όλες αυτές τις δράσεις αποτελεί η σωστή ενημέρωση των γονέων  , γιατί αρκετοί γονείς δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν  εύκολα τη διαδικασία μάθησης εκτός βιβλίων.

                  Με τις δραστηριότητες συναισθηματικής νοημοσύνης θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε :

  • Την ισότιμη συμμετοχή των παιδιών στην εκπαιδευτική διαδικασία.
  • Το σεβασμό στις απόψεις των άλλων.
  • Το πλεονέκτημα να κρατάμε σε μια κουβέντα τη συζήτηση «εντός θέματος».
  • Την αποφυγή της σύγχυσης και την επιτυχία της σαφήνειας .
  • Την κατάκτηση μιας μεγάλης αρετής : «ερμηνεύω τις πράξεις , τα λόγια και τις σκέψεις και δεν κρίνω τον άλλο»
  • Τη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης , ασφάλειας και αποδοχής.
  • Τη βελτίωση της επικοινωνιακής ικανότητας των παιδιών.
  • Την έκφραση των συναισθημάτων τους.
  • Την αποδοχή και βελτίωση της αυτοεικόνας τους.
  • Τον εμπλουτισμό του λεξιλογίου για τα συναισθήματά τους . Να μπορούν δηλαδή να τα εκφράζουν έστω κι αν είναι αρνητικά , όπως ο θυμός. Με τον τρόπο αυτό  θα αποκτήσουν την ικανότητα κάποια στιγμή σε μικρό βαθμό  να τα διαχειρίζονται.

         Για όλα αυτά τα προσδοκόμενα αποτελέσματα είναι σημαντική η θετική στάση όλων όσων εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία για να μπορέσουμε όλοι μαζί να αναγνωρίσουμε τους παράγοντες που διευκολύνουν την επικοινωνία μας και να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους και διαφορετικούς  επικοινωνιακούς κώδικες.

     Πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε τις διαστάσεις του προβλήματος της επαφής  με το νέο άνθρωπο της εποχής μας για να μπορέσουμε να πολεμήσουμε την παιδική επιθετικότητα , την παραβατικότητα , τη σχολική βία κι όπως αλλιώς ονομάζονται τα αποτελέσματα της απομόνωσης και της μοναξιάς του νέου ανθρώπου , που τα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους σε όλα τα σχολεία του κόσμου και  της χώρας μας.

  

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Goleman,D.(2011). Η συναισθηματική νοημοσύνη. Γιατί το «EQ»είναι πιο σημαντικό από το «IQ». Αθήνα: Πεδίο.

Gottman,J.M & DeclaireJ.(2009). Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών. Ένας πρακτικός οδηγός για γονείς-Πώς να μεγαλώσουμε παιδιά με συναισθηματική νοημοσύνη. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Θεοδοσάκης,Δ. (2011). Η συναισθηματική νοημοσύνη στο σύγχρονο σχολείο. Αθήνα: Γρηγόρη

Παπά,Β.(2013). Η λογική των συναισθημάτων –Συναισθηματική ανάπτυξη και συναισθηματική νοημοσύνη. Αθήνα: Οκτώ.

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2021 12:38

Ο σάκος του μποξ

  Στέκομαι εκεί στη μέση του δωματίου και περιμένω το επόμενο χτύπημα. Τραχιά λόγια, αδιάντροπες χειρονομίες, πλήρης έκπτωση σεβασμού και αξιοπρέπειας. Η ψυχή μου γέμισε μώλωπες. Απομονώνομαι και στρέφω τον εσωτερικό μου μεγεθυντικό φακό πάνω μου.

  «Εσύ φταις», φωνάζω. Την είχες δει την αγάπη, την είχες αναγνωρίσει. Είχες ακούσει από εκείνη να του λέει «σ' αγαπώ» κι εκείνον να της αποκρίνεται «είσαι η ζωή μου». Κι εσύ μεγάλωνες και μεγάλωνε και η απόσταση μεταξύ τους. Έγιναν δύο άγνωστοι. Κι εσύ βρέθηκες στη μέση.....

  Στέκομαι ακόμα εκεί. Χωρίς φωνή, χωρίς να νιώθω πια πόνο. Τελικά μαθαίνει ο άνθρωπος στον πόνο... Συνηθίζει εκείνο το κενό στο στομάχι, εκείνο το παγωμένο κενό. Ψάχνει έναν τρόπο να ζεσταθεί, μα μάταια… Με τόση παγωνιά γύρω πώς να τα καταφέρει; Κι έτσι μαθαίνει στο κρύο.

   Αρχίζω να σας μοιάζω. Θυμώνω, βρίζω, επιτίθεμαι. Κοιτάζω στον καθρέφτη μου και βλέπω τα πρόσωπά σας.

  Σαν αγρίμι σε κλουβί συνεχίζω να στέκομαι σ' εκείνο το παγωμένο δωμάτιο, χωρίς πια να μπορώ να αμυνθώ. Όμως φταίω και πρέπει να τιμωρηθώ. Μόνο εγώ φταίω τελικά! Δεν μπορεί η αγάπη να έχει κι άλλο πρόσωπο. Εγώ λέρωσα την αγάπη!     «Μαμά, μπαμπά συγχωρέστε με! Κρεμάστε στον τοίχο τα γάντια του μποξ και δώστε τα χέρια. Ένα άγγιγμα ίσως ζωντανέψει την αγάπη. Η αγάπη έχει μόνο ένα πρόσωπο! Πρέπει να έχει μόνο ένα πρόσωπο. Αγκαλιάστε με! Δε θέλω άλλο να φταίω!»

  Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να ζήσουν τη ζωή τους σε ένα περιβάλλον αγάπης. Οποιαδήποτε προβλήματα των γονιών πρέπει να μένουν μακριά από τα παιδιά. Οι γονείς έχουν υποχρέωση να τα προστατεύουν και να αποτρέπουν οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα, όπως αυτό της ενοχής.

  Τα παιδιά δεν είναι σάκοι του μποξ για να ξεσπάμε πάνω τους κι εκείνα απλά να το υπομένουν, διότι έχουν μάθει μόνο να μας αγαπούν. Ας μην ξεχνάμε πως δε διδάσκονται από τα λόγια μας, αλλά από τις πράξεις μας.

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες
της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.

Δημιουργούνται μέσα από εσένα,
αλλά όχι από εσένα.
Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να προσπαθήσεις
να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω
ούτε ακολουθεί
στο δρόμο του το χθες.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,
αλλά όχι και στις ψυχές τους.

Είσαι το τόξο από το οποίο
τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη
ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς
προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με την δύναμή του
τα βέλη μπορούν να πάνε γρήγορα
και μακριά.

Ας χαροποιεί τον τοξότη
ο κομπασμός του.
Αφού ακόμα και αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το τόξο που μένει στάσιμο.

Kahlil Gibran

 

 

Νίκα Χαρά -Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας( Πιστοποιημένο μέλος της Ε.Ε.Σ και της E.A.C.

Συγγραφές (Μέλος της Ε.Λ.Β.Ε.)

Συχνά πολλοί άνθρωποι τείνουν να αναβάλλουν ή να καθυστερούν δράσεις και στόχους που έχουν οργανώσει ή φανταστεί, εξαιτίας ανασφάλειας, φόβου ή έλλειψης θάρρους.

Αυτό ακριβώς σημαίνει ότι «σαμποτάρουν» τον εαυτό τους και εγκλωβίζονται στις σκέψεις και τους φόβους. Το αυτό-σαμποτάζ αποτελεί μια είδους διαμάχη ανάμεσα στις συνειδητές και ασυνείδητες επιθυμίες μας. Από τη μια όψη, μας αποτρέπει από την ολοκλήρωση και επίτευξη των στόχων μας και από την άλλη, προστατεύει από την πιθανή απογοήτευση που μπορεί να προκληθεί από δυσάρεστες συνέπειες των ενεργειών μας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να αξιολογούμε την κάθε μας κίνηση υπεύθυνα, δίχως όμως να αναβάλλουμε σημαντικά μελλοντικά μας σχέδια.

Είναι αξιοσημείωτο πως παρόλο που οι «ρίζες» του προβλήματος δεν είναι πάντα ορατές και εύκολα αντιληπτές, υπάρχουν κάποια φανερά σημεία στην συμπεριφορά μας που αποδεικνύουν το πώς αυτό-παγιδευόμαστε. Αρχικά, η ανασφάλεια και η αδυναμία λήψης πρωτοβουλιών, αποτελούν εμπόδιο στην εκπλήρωση των στόχων. Αυτό είναι απόρροια της έλλειψης αυτοεκτίμησης και αναγνώρισης της προσωπικής αξίας. Επίσης, οι υπερβολικά υψηλές προσδοκίες και η «δικτατορία» της τελειομανίας κυβερνούν την προσωπικότητα και δεν επιτρέπουν την φυσιολογική ροή της εξέλιξής μας. Οποιαδήποτε επιτυχία υποβαθμίζεται από την υπερβολική εμμονή για την επίτευξη ακόμη μεγαλύτερης επιτυχίας. Επιπλέον η αίσθηση ότι κάποιος δεν νιώθει έτοιμος να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του, η οποία είναι λανθασμένη σκέψη καθώς δεν υπάρχει «απόλυτη ετοιμότητα», έχει ως συνέπεια να τον ακινητοποιεί. Ακόμη, οι επίμονες αρνητικές σκέψεις και η προσκόλληση στην ιδέα του φόβου, είναι απαγορευτικές συνθήκες  για την πραγματοποίηση των σχεδίων μας. Είναι ένα σύνηθες σενάριο, η ιδέα ότι αν τολμήσω και προχωρήσω θα αποτύχω. Είναι γεγονός πως φοβόμαστε το λάθος ξεχνώντας πως είναι κάτι ανθρώπινο και στη πραγματικότητα δίνει κίνητρο για βελτίωση.  Αυτή η προκατειλημμένη αντίληψη προκαλεί το αυτό-σαμποτάζ. Σε αντιδιαστολή όμως με τις δυσάρεστες σκέψεις και την καταστροφολογία, υπάρχουν τρόποι που μπορούν να συμβάλλουν στην διαχείριση του φαινομένου.

Σε πρώτο στάδιο, στη βάση του προβλήματος βρίσκονται η εξέταση και ο έλεγχος των πεποιθήσεων εκείνων που προκαλούν το σαμποτάζ.  Η απόκτηση της αυτοεκτίμησης και αναγνώρισης της αξίας και των ικανοτήτων μας θα επηρεάσει την αίσθηση αναβλητικότητας και του γενικότερου δισταγμού για δράση. Εξίσου σημαντικό είναι να αγνοήσει κάποιος την αρνητική επικριτική φωνή που ασκεί επίδραση την ώρα μιας απόφασης και να την αντικαταστήσει με ενθαρρυντικές σκέψεις που θα του προσδώσουν το κίνητρο που χρειάζεται. Πρόκειται για εκείνη την αρνητική φωνή του άλλου εαυτού που μέσω δεύτερων σκέψεων «μπλοκάρει» τις πράξεις μας.  Εν συνεχεία, είναι βασικό να καθορίσουμε τους στόχους με σαφήνεια, να οργανώσουμε τα επόμενα βήματα και σταδιακά να προχωρούμε προς την ολοκλήρωσή τους. Εστιάζοντας και πετυχαίνοντας αρχικά εύκολους και μικρούς στόχους, στην πορεία η μετάβαση προς  την εκπλήρωση υψηλότερων και ανώτερων στόχων θα πραγματοποιηθεί με περισσότερο θάρρος.

Εν κατακλείδι, το «μείγμα» των προαναφερθέντων αρνητικών σκέψεων έχει ως συνέπεια την αναβλητικότητα και την παγίδευση του εαυτού. Επιτρέποντας στις φοβίες μας να προσφέρουν την ψευδαίσθηση «ασφάλειας», επιτρέπουμε να μας ακινητοποιούν. Κρίνεται λοιπόν σημαντικό να αντιληφθούμε τις σκέψεις που μας εγκλωβίζουν και να προσπαθήσουμε να τις ελαττώσουμε και να τις αψηφήσουμε. Είναι προσωπική μας ευθύνη, η καλλιέργεια των αξιών της αυτοεκτίμησης και της εμπιστοσύνης στον εαυτό, η κατανόηση των λανθασμένων σκέψεων, η σωστή διαχείριση του άγχους και η αναζήτηση κινήτρων για επιτυχή πραγμάτωση των σχεδίων και για μια ισορροπημένη καθημερινότητα.

Αντιγόνη Κολιού

Ορμώμενη από όσα μαρτυρούνται το τελευταίο διάστημα να λαμβάνουν χώρα στο καλλιτεχνικό, αθλητικό γίγνεσθαι αποτυπώνω στο χαρτί κάποιες σκέψεις που ως επί το πλείστον παίρνουν μορφή ανησυχίας.

Πέρα από τους όποιους χαρακτηρισμούς που η νομική επιστήμη αποδίδει στους θύτες και στα θύματα των εν λόγω καταστάσεων, από προθεσμίες παραγραφών και λοιπούς χαρακτηρισμούς, εγείρονται προβληματισμοί που αφορούν κάθε γονέα και εκπαιδευτικό.

Στην ιστοσελίδα της UNESCO,οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται μπορεί να καταθέσει τις απόψεις του σχετικά με τη μεγαλύτερη πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει η εκπαίδευση τα χρόνια που έρχονται. Οι απόψεις αυτές θα ληφθούν υπόψη σε σχετική δημόσια διαβούλευση.

Σύμφωνα με την υποφαινόμενη, η εκπαίδευση του μέλλοντος πρέπει να εστιάζει στην καλλιέργεια του ατόμου, να είναι πιότερο ανθρωπιστική επιδιώκοντας την ενσυναίσθηση.

Ποια η σύνδεση όσων αναφέρονται; Ως γονείς επιθυμούμε να αναθρέψουμε παιδιά που θα μάθουν να σέβονται τον εαυτό τους και τους γύρω τους, θα αναγνωρίζουν τα όριά τους και τα όρια των συνανθρώπων τους, θα λένε «όχι» και θα έχουν το θάρρος να φωνάζουν, να ακουστούν και να κατονομάσουν  οτιδήποτε είναι ικανό να τα ντροπιάσει και να προκαλέσει ανεξίτηλα τραύματα στην ψυχή τους.

Πρέπει τα παιδιά να καθοδηγούνται, ώστε να αποδεχθούν τη διαφορετικότητα, να κατανοούν -  στο μέγιστο του δυνατού- τα κίνητρα των συμπεριφορών και να δρουν με γνώμονα τη διατήρηση της μοναδικότητας και της αθωότητας τους.

Η καλλιέργεια ελεύθερων και συνειδητών ατόμων πιθανόν να συμβάλλει στην αποφυγή φαινομένων σεξουαλικής παρενόχλησης, ψυχολογικής και λεκτικής βίας, κακοποίησης.

Στόχος είναι το κάθε άτομο που βιώνει τέτοιου είδους καταστάσεις να έχει το σθένος να τις κατονομάσει, να τις αποδιώξει γνωρίζοντας ότι όχι μόνο θα τύχει της αναγκαίας συμπαράστασης πράττοντας το αυτονόητο αλλά θα διεκδικήσει της θέση που πραγματικά του αξίζει.

Κατάλοιπα του παρελθόντος σε μια κοινωνία με έκδηλα σημάδια διαφθοράς που πολλάκις επικροτεί με τον τρόπο της τη βία. Μακάρι η εκπαίδευση, η φροντίδα που λαμβάνει το άτομο από την οικογένειά του, η παιδεία (έννοια ευρύτερη της εκπαίδευσης που αντιδιαστέλλεται με τη στείρα γνώση), να οδηγήσουν σε μείωση τέτοιων συμπεριφορών. Δε μιλώ για εξάλειψη γιατί δυστυχώς κάτι τέτοιο φαντάζει ουτοπικό. Θέλει τόλμη και πίστη στον εαυτό μας να αντιμετωπίζουμε τους αυτοαποκαλούμενους και αυτοπροσκληθέντες δήμιους μας.

Όπως διάβασα πρόσφατα σε δυο αξιοσημείωτα βιβλία-μελέτες, το πρώτο του Maxime Rovere «Τι να κάνεις με τους ηλίθιους για να μη γίνεις ένας από αυτούς» και το δεύτερο του Ευάγγελου Λεμπέση «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο βίο» καταλήγω στο εξής συμπέρασμα: Η ηλιθιότητα ή η βλακεία, όπως θέλετε κατονομάστε την, ενυπάρχει μέσα μας. Οι καταβολές μας κι η αντίδρασή μας απέναντί τους αποδεικνύουν το βαθμό που μας επηρεάζουν.

Τους θύτες, βέβαια, των εγκλημάτων αυτών δεν τους διακρίνει απλώς ηλιθιότητα, η παθολογική βλακεία. Επιδιώκουν την αυτοεπιβεβαίωση μέσα από την επιβολή της κυριαρχίας τους. Η κάλπικη ανωτερότητα του κατωτέρου.

Ιδού, λοιπόν, η πρόκληση. Να ορθώνουμε το ανάστημά μας σε όσους μας υποβιβάζουν και να δίνουμε έδαφος στις φωνές που πρέπει να ακουστούν μην εθελοτυφλώντας αποδεχόμενοι την αμφίβολη ωραιοποίηση του φαινομενικά αψεγάδιαστου.

Άννα Γκασνάκη

6/2/2021

Παναγιώτου  Θεόδωρος  Δ/ντης 4ΟΥ Δημοτικού Σχολείου Σαλαμίνας-- Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής ΠΕ 11

      O Διευθυντής   σήμερα απαραίτητα πρέπει να στηρίζει το Σύγχρονο  Σχολείο και να επιδιώκει  το άνοιγμά του στην κοινωνία. Πρέπει να έχει την ικανότητα να πείθει , να καθοδηγεί , να εμπνέει και να παρωθεί την εκπαιδευτική κοινότητα.  Να γνωρίζει τις μεθόδους Σχεδιασμού – Προγραμματισμού και να καθορίζει κύριους κι αντικειμενικούς σκοπούς.  Θεωρείται απαραίτητο να συνεργάζεται αποτελεσματικά με όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας (εκπαιδευτικούς , μαθητές , γονείς) δημιουργώντας ένα κατάλληλο επικοινωνιακό περιβάλλον , το οποίο θα έχει αντίκτυπο στις διαπροσωπικές σχέσεις.

        Ως επικεφαλής κι εκπρόσωπος του σχολείου με κατάλληλες  επικοινωνιακές στρατηγικές  χρειάζεται να προσπαθεί να αναπτύσσει μία αμφίδρομη και γόνιμη σχέση επικοινωνίας και συνεργασίας με τους φορείς της τοπικής κοινωνίας ή άλλους φορείς όπως τοπική αυτοδιοίκηση, τοπικές αρχές, ιδρύματα, φορείς κι οργανώσεις , εκπαιδευτικούς , μαθητές , γονείς,  δημιουργώντας ένα κατάλληλο επικοινωνιακό περιβάλλον , το οποίο θα έχει αντίκτυπο στις διαπροσωπικές σχέσεις.

     Ο Διευθυντής απαραίτητα πρέπει να εξασφαλίζει και να μεριμνά για τη δημιουργία καλών και άνετων συνθηκών διδασκαλίας και εργασίας. Να οικοδομεί φιλικές σχέσεις με όλους, με τη μεγαλύτερη δυνατή αντικειμενικότητα. Ο σωστός διευθυντής ενθαρρύνει πρωτοβουλίες και δραστηριότητες , οι οποίες έχουν ως στόχο να προάγουν το διδακτικό αλλά και το εκπαιδευτικό έργο στο σχολείο. Προσπαθεί να γνωρίσει όσο το δυνατόν καλύτερα τα άτομα της σχολικής μονάδας , γιατί με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότερη επικοινωνία μαζί τους. Είναι συνεργάσιμος  με όλους ανεξαρτήτως τους εκπαιδευτικούς κι επιδιώκει τα θέματα και τα προβλήματα που προκύπτουν στο σχολείο να αντιμετωπίζονται με διάλογο και με πειστικά επιχειρήματα.

        Μια άλλη αρετή που πρέπει να διακρίνει το Διευθυντή στο Σύγχρονο  Σχολείο είναι η αξιοπιστία του , την οποία καθημερινά αποδεικνύει με τα έργα και τις πράξεις του. Συνάμα οφείλει να είναι αντικειμενικός κι αμερόληπτος στις κρίσεις του , προτρεπτικός κι ενθαρρυντικός για κάθε ενέργεια ή πρωτοβουλία , η οποία αποσκοπεί στη συνεχή και ποιοτική αναβάθμιση του διδακτικού κι εκπαιδευτικού έργου.

       Ο Διευθυντής που εκπροσωπεί το Σύγχρονο Σχολείο διδάσκει με το λόγο , με τις πράξεις του αλλά πολύ περισσότερο με το ήθος του.  Αναγνωρίζει τις δικές του αδυναμίες  και τα λάθη του , γιατί πρεσβεύει ότι ο αποτελεσματικός ηγέτης πρέπει να διακατέχεται από την ικανότητα να επαναδημιουργεί  συνεχώς τον εαυτό του για να επαναδημιουργήσει και το περιβάλλον του. Προσπαθεί να προλαβαίνει προβλήματα, γεγονότα και καταστάσεις αντί να «θεραπεύει» αργότερα .

      Σπουδαίο ρόλο στην επιτυχία του Διευθυντή στο Σύγχρονο Σχολείο διαδραματίζει το όραμα. Ο διευθυντής  πρέπει να είναι οραματιστής. Να οραματίζεται ένα νέο σχολείο, που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής μας  και στις ανάγκες της κοινωνίας,  που συνεχώς μετασχηματίζεται. Κι αυτό για να το επιτύχει απαιτείται να είναι τολμηρός , διεκδικητικός , δημιουργικός, αποφασιστικός,  έτσι ώστε να λειτουργεί ως πρότυπο για τους συναδέλφους του.

     Ο διευθυντής στο Σύγχρονο Σχολείο αγαπά και σέβεται τους μαθητές ως προσωπικότητες ανεξάρτητα από την ηλικία τους, το φύλο , την επίδοσή τους , την κοινωνική αλλά και την εθνική τους προέλευση. Αναγνωρίζει τις ατομικές τους διαφορές αλλά και τις ιδιαιτερότητές τους τις οποίες και σέβεται. Αντιμετωπίζει  τα όποια προβλήματά τους με αίσθημα ασφάλειας και δικαιοσύνης . Ακούει  τα αιτήματά τους αλλά και τα προβλήματά τους και φροντίζει να τα ικανοποιεί. Με λίγα λόγια οικοδομεί αίσθημα ασφάλειας κι εμπιστοσύνης με όλους τους μαθητές εξασφαλίζοντας στο σχολείο ένα κλίμα ζεστό και φιλικό, το οποίο επιτρέπει την απρόσκοπτη επικοινωνία σε ποικίλους τομείς.

Παρακολουθεί τους κοινωνικούς προβληματισμούς και τους μεταφέρει μέσα στο σχολείο, ώστε σταδιακά να ενημερώνονται οι μαθητές για το τι συμβαίνει έξω από αυτό , να σχολιάζουν και να κρίνουν με πειστικά επιχειρήματα τα συμβαίνοντα αλλά και να είναι σε θέση να επηρεάζουν,  στο βαθμό που μπορούν βέβαια , εξελίξεις ή να προλαμβάνουν προβλήματα τόσο ως μαθητές όσο και ως μελλοντικοί πολίτες.

          Μια άλλη μέριμνα του διευθυντή είναι η αξιοποίηση των Τ.Π.Ε στη σχολική μονάδα τόσο σε  επίπεδο διδασκαλίας όσο και σε επίπεδο διοίκησης , θέτοντας προϋποθέσεις για την αποτελεσματική εφαρμογή τους.

     Επίσης δίνει έμφαση στην ενδοσχολική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, έτσι ώστε να καταστούν ικανοί να διαχειρίζονται προβλήματα παιδαγωγικής φύσης της σχολικής καθημερινότητας, καθώς και στους υποστηρικτικούς θεσμούς (τμήματα ένταξης, τμήματα υποδοχής, ενισχυτική διδασκαλία, παράλληλη στήριξη ). Φροντίζει ακόμα να εμπλέξει τη σχολική κοινότητα σε Εκπαιδευτικά Προγράμματα Καινοτόμων Δράσεων,  που έχουν ως στόχο την  προαγωγή της σχολικής επιτυχίας.

   Τελειώνοντας αυτή τη μικρή αναφορά στο ρόλο του διευθυντή στο σύγχρονο σχολείο θα λέγαμε ότι είναι ανάγκη περισσότερο από ποτέ στις μέρες μας να προσπαθήσει να γίνει εμψυχωτής και διευκολυντής των αλλαγών στη σχολική μονάδα , εφαρμόζοντας κάθε καινοτομία. Να είναι κάτοχος της έννοιας της αλλαγής και συνάμα να είναι σε θέση αυτή την έννοια να τη μεταδώσει σε όλους τους εμπλεκόμενους. 

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Ζαβλανός,Μ.(1998). Μάνατζμεντ .Αθήνα: Έλλην
  • Κατσαρός,Ι. (2008). Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης. Αθήνα: Υπουργείο Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων
  • Λαζαρίδου, Α. (2019). Η μελέτη περίπτωσης στην εκπαιδευτική διοίκηση. Αθήνα: Ίων
  • Μπουραντάς , Δ.(2005) . Ηγεσία. Αθήνα: Κριτική
  • Πασιαρδής, Π.(2004). Εκπαιδευτική ηγεσία . Αθήνα: Μεταίχμιο.
  • Σαΐτης , Χ. ( 2007). Ο Διευθυντής στο σύγχρονο σχολείο. Αθήνα: Αυτοέκδοση.
  • Ταμίσογλου , Χ.(2020). Ηγεσία. Ο ρόλος του διευθυντή σχολικής μονάδας .Αθήνα: Gutenberg
Σελίδα 1 από 3

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr