Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2021 17:26

Τα σύννεφα της λησμονιάς

Τα σύννεφα κουβαλούσαν τη σοφία των τοπίων, που διάβηκαν και έσερναν τους καημούς, των ανθρώπων και των πλασμάτων, που ψηλάφησαν από τα ύψη τους.

Τους πρόσθεταν σχήματα και μορφές, τους έλουζαν με αποχρώσεις και πανδαισίες, μέχρι να ξεχαστεί ο πόνος και να γίνει παιχνίδισμα του ήλιου κάθε τραγωδία.

Γι'αυτό ήταν πάντα λυτρωτικές οι βροχές καθώς έπεφταν, όχι γιατί ξεδιψούσαν τη γη, αλλά γιατί ένωναν τις συγχορδίες και τις ελπίδες της οικουμένης.

Έτσι σαν τα δάκρυα της: Πήγαζαν από τις μάνες της μνήμης της, κυλούσαν παφλάζοντας στις φλέβες των χρόνων που έζησε και γίνονταν ίαμα και πληγή, καθώς δίσταζαν στο μάγουλο της, λίγο πριν καθαγιάσουν τα χώματα, που τα δέχονταν. Μόνο που για εκείνη οι αχτίδες και το φως δεν περίσσευαν, για να γλυκάνουν την απώλεια.

 

 Ευστράτιος Παπάνης

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2021 07:53

Φυγή

Πόσο συνυφασμένη είναι η ομορφιά με τη φυγή...

Σε τέτοιο σημείο, που ακόμα και κάποια από τα πιο λαμπερά γίνονται υπέροχα, επειδή δε θα τα ξαναδείς...

Στράτος Παπάνης

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2021 18:53

Αέρινες προδοσίες

Τεντώνουν τα αόρατα νήματα η απόσταση, ο χρόνος, οι δυσκολίες, οι ανασφάλειες.

Φέρνουν στα όρια τους ιμάντες, που συνέχουν έρωτες, φιλίες, αναμνήσεις και πρόσωπα.

Κι όλοι οι ιστοί οι αέρινοι, κι όλα τα κίβδηλα συναισθήματα, κι όλοι οι άνθρωποι, που τα καταχράστηκαν, με βοή και ορμή καταλύονται. Και στη θραύση τους συνθλίβουν τα όνειρα, που με το νάμα σου κάποτε έθαλλαν.

Οι άλλες όμως, οι ιαχές της ψυχής σου οι άφθορες, αυτές, που αντέχουν, ηχούν κι αντιστέκονται, οι γνήσιες και δυνατές, μένουν για να σε δένουν με την αγάπη, να σε αναμιγνύουν με όσους σε θάλπουν, να σε συμπλέκουν με όσα βίωσες, να διηγούνται ιδανική την ιστορία σου.

Κι έτσι ξεχωρίζουν όσοι σε αγάπησαν από εκείνους που με την ανοχή σου απίστησαν.

Στράτος Παπάνης

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2021 17:25

Κι αν καταντήσαμε νομάδες του έρωτα

Κι αν καταντήσαμε νομάδες του έρωτα και τόσες φορές επαίτες του, δεν ήταν από ηδονή ή ατολμία ή επιλογή ή έστω από συγκατάβαση, αλλά επειδή μας φανερώθηκε πελώριος για μια στιγμή ή ελάχιστος σε μια αιωνιότητα.

Η απόλυτη του ουσία μας λεηλατούσε μόνο στη φαντασία και στις αυταπάτες μας.

Στράτος Παπάνης

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2021 17:15

Κυνηγημένες μέρες

…Γιατί κάθε υπέρβαση τρέφεται με την διακύβευση όσων αγαπάμε…

Κατάπινε η καθημερινότητα τα όνειρα, καθώς βαρυγκομούσαν, γιατί δεν ήξεραν πως κανονικές ονομάζαμε τις μέρες, που δεν είχαν ακόμη υποψιαστεί το θάνατο.

Σαν τις μακρινές αστραπές στον ορίζοντα, χωρίς τη βροντή, χωρίς το δέος, μόνο σαν ένα φανταχτερό θέαμα. Σαν προσδοκία ή σαν ανεξαργύρωτος φόβος μιας λάμψης που προιδέαζε, δίχως να απειλεί ή να διασώζει:

Κάπου στα βάθη έχει ξεσπάσει καταιγίδα, είπες, Αλλά όχι σε μας..όχι ακόμη..τίποτα που να στροβιλίζει ή να νοηματοδοτεί τις ζωές μας.

Κι έτσι ανεχόμασταν τις σιγανές στιγμές, τα συναισθήματα, που βαριεστημένα από την επανάληψη, φαντασιώνονταν εξάρσεις, πέρα από τις αντοχές τους

Γιατί κάθε υπέρβαση τρέφεται με την διακύβευση όσων αγαπάμε.

Γιατί σοφία είναι να γνωρίζεις πως έχεις όρια παρά να ενδίδεις στις αυταπάτες του ασύνορου.

Όμως οι κατακλυσμοί, που θα έφερναν το τέλος, ήδη δυνάμωναν στα παράθυρα και η βοή τους σκέπαζε κιόλας τη φωνή μας.

Μα εμείς καθώς τρέχαμε στους πλημμυρισμένους δρόμους, περνούσαμε κάτω από τη σήραγγα των ψευδαισθήσεων μας, παριστάνοντας πως δεν τρομάζαμε από το χείμαρρο, που αλυχτούσε στο τέλος της

Ευστράτιος Παπάνης

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2021 18:54

Οι εξεγερμένοι λογισμοί της ευφυΐας

Οι ευφυείς άνθρωποι έχουν αναγκαστικά λογισμούς εξεγερμένους, ανατρεπτικούς και παράφορους..

Μια από τις μεγαλύτερες ενδείξεις υψηλής ευφυΐας είναι η άρθρωση δομημένου και ανατρεπτικού λόγου ενάντια σε κάθε σύστημα, επιστημονικού και μη, που έχει παγιωθεί, σε κάθε μορφή συστηματικής επιρροής ή εξουσίας, σε κάθε τι που μέσα στη χρονικότητα του φαντάζει λειτουργικό και κατά συνέπεια βολικό και ζητούμενο από τις μάζες.

Επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο συντηρητικό, θνησιγενές και υπονομευτικό της εξέλιξης από εκείνους που εξαρτούν την αυτοεκτίμηση τους από το άρχειν.

Γι αυτό οι ευφυείς άνθρωποι είναι λογισμοί εξεγερμένοι και παράφοροι. Ακόμα και μέσα στη φαινομενική απομόνωση από τα τεκταινόμενα, με φαντασία, αποκλίνουσα σκέψη και ανεξερεύνητα κίνητρα αναδομούν το παλιό, για να οραματιστούν και να διαμορφώσουν το μελλοντικό και το αδοκίμαστο.

Ακραίοι στις απόψεις τους, φανατικοί με τις δικές τους αλήθειες, σπάνια γίνονται κατανοητοί και αποδεκτοί από τη δογματικότητα της εποχής τους.

Θα περάσουν χρόνια μέχρι η κοινωνία να ενστερνιστεί τη θεωρία τους, και αφού την προσαρμόσει, να την αποδεχτεί ως αναγκαιότητα.

Η πραγματική ευφυΐα, επομένως, δεν είναι μηχανισμός προσαρμογής σε νέες πραγματικότητες βάσει των προηγούμενων εμπειριών, αλλά πηγή δημιουργίας καινοτόμων δεδομένων και ανασύνθεση των στοιχείων, που υπνώτουν σε προαιώνιες σκέψεις και επιχειρήματα.

Η επαναστατικότητα της ευφυΐας δεν έχει κοινωνική χροιά ούτε υφίσταται, για να προσδίδει ταυτότητα, να υποθάλπει αυτοπροσδιορισμούς ή για να συμπλέει με συρμούς και με μόδες. Ακόμα κι αν οι εκφάνσεις της είναι πολλαπλές, σπάνια η ευφυΐα δεν γίνεται συνοδοιπόρος της σύγκρουσης. Κι αυτό είναι ένα κριτήριο να την αναγνωρίσετε, ακόμα κι αν ο στασιαστής στρέφεται εναντίον σας.

Ευστράτιος Παπάνης

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2021 15:50

Η ραψωδία της ύπαρξης

Όσα ζείτε, όσα νιώθετε, όσα θυμάστε, όσα με στη θαλπωρή της σκέψης αναστοχάζεστε, όλα συμβαίνουν, για να αποτελέσουν στίχους στη ραψωδία της δικής σας ύπαρξης μέσα στο αχανές της ανθρωπότητας έπος. Γι' αυτό να εξασκηθείτε χρέος έχετε στους ειλικρινείς απολογισμούς και στις κατανυκτικές εξομολογήσεις.

Παραστατικοί προσπαθήστε να γίνετε αφηγητές, όταν κάποτε θα ξεδιπλώνετε την ιστορία και τα πεπραγμένα σας, έτσι που να μη χαθεί καμία ψηφίδα από το κόσμημα της οικουμένης. Αφήστε το αποτύπωμα της δικής σας εμπειρίας, σαν τους πρώτους κυνηγούς στα σπήλαια της ψυχής, με λόγο, με ήθος και με πάθος παράφορο.

Μα προπάντων αναλογιστείτε βαθιά, για να μην ξεχάσετε στα κρησφύγετα του παρελθόντος καμία από εκείνες τις λεπτομέρειες, που αν και ασήμαντες φαινομενικά, προκάλεσαν τις δίνες του βίου σας και γέννησαν τις αλλαγές.

Αναμνησθείτε τα πρόσωπα που σας εξέγειραν και εκείνα, που με την αφάνεια τους, σας εξακόντισαν και σας στηρίξαμε στα ύψη, που πάντα φοβόσασταν. Πλέξτε τους συνειρμούς, για να διανθίσετε την ομοιοκαταληξία της ποίησης σας και συνθέστε τις μελωδίες των συναισθημάτων σας, σαν αποκλειστική δική σας προσωδία και γλαφυρότητα.

Μη φοβηθείτε για τις στιγμές που δειλιάσατε, μη διστάσετε να εξιλεωθείτε για τις πληγές που προκαλέσατε, με συγνώμη, λυγμούς και ταπείνωση:

Έχουν και οι αστοχίες θέση στην αρμονία σας, αρκεί η παραφωνία να αναδείξει τα μελίσματα.

Προπαρασκευάστε την ιστορία σας, με αλήθεια, εξαγνισμό και νοσταλγία.

Γιατί η δική σας ανεπανάληπτη ζωή, στο χρόνο και στο χώρο που ξεδιπλώθηκε, είναι η αναλαμπή της ματιάς του Θεού για τη δημιουργία Του.

Ευστράτιος Παπάνης

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2021 17:48

Καθαγιασμός

Ευστράτιος Παπάνης

Ο καθαγιασμός της εκπαίδευσης βασίζεται στην άρση των αντινομιών της.

Η ανάγκη για ριζική αλλαγή διαφαίνεται από τη σχέση της με την κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντική και τεχνολογική πραγματικότητα: Όταν οι εξελίξεις σε αυτούς τους τομείς ενσωματώνονται με αργούς ρυθμούς στις υποδομές, στη διδασκαλία, στις στάσεις των εκπαιδευτικών, στις εμπειρίες των μαθητών και στις προσδοκίες των γονέων, τότε η ανάγκη για προσαρμογή παίρνει είτε τη μορφή της σύγκρουσης και της καχυποψίας είτε της επιτακτικής αναδόμησης και των ρηξικέλευθων επιλογών.

Η παιδεία, όταν διστάζει, ασθμαίνει, οπισθοχωρεί ή αμφισβητείται, χρειάζεται καταιγιστικές και σαρωτικές αλλαγές. Κι όταν δεν είναι έτοιμη να το πράξει, λόγω της ατολμίας και της αδράνειας, οφείλει να υιοθετήσει τουλάχιστον αιτήματα και επιλογές, που επί δεκαετίες παραμένουν αδοκίμαστες, ενώ αποτελούν ισχυρή εναλλακτική.

Έννοιες, όπως -αγορά εργασίας, -ανταγωνισμός, -τεχνολογία και παγκοσμιοποίηση, -νέα γνωστικά αντικείμενα, -ιδιωτικός τομέας, -εξατομικευμένα προγράμματα σπουδών, -εκλογίκευση-εκσυγχρονισμός της ύλης και πολλαπλές πηγές μάθησης αντί ενός βιβλίου, -αυτόνομες εκπαιδευτικές-οικονομικές σχολικές μονάδες, -κατάργηση των υποχρεωτικών αναλυτικών προγραμμάτων και κατάρτιση τους από τους δασκάλους-επιστήμονες, -περιβαλλοντική συνείδηση, -έμφαση στην ψυχολογική διάσταση στη διδασκαλία και πνευματική ισορροπία των μαθητών, -εισαγωγή της τέχνης και της αισθητικής, -ανάδειξη του ρόλου του δασκάλου, -συμμετοχή των κοινωνικών ομάδων στις διαδικασίες της διδασκαλίας, -αποδοχή και συστηματοποίηση της μη τυπικής και άτυπης μάθησης, -αναθεώρηση των διαδικασιών στα πανεπιστήμια και συσχέτιση τους με την κοινωνία, -μεικτή διδασκαλία και εξ αποστάσεως προοπτικές για τα μεταπτυχιακά, -αναγνώριση της επαγγελματικής και βιωματικής εμπειρίας ως ακαδημαϊκό προσόν, αναβάλλονται ως θέματα συζήτησης εις το διηνεκές, επειδή κάποιοι επικαλούνται τις δικές τους ματαιώσεις και την συμπλεγματική αγκύλωση τους σε καθηλώσεις του παρελθόντος

Αλήθεια, πότε έχουν συνομιλήσει όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης μεταξύ τους και ταυτόχρονα με την κοινωνία και μέχρι πότε θα προσποιούνται ότι είναι διαφορετικές και άμοιρες ευθυνών; Μέχρι πότε το φυσικό αντικείμενο των ερευνητικών και διδακτικών έργων θα είναι το ελάχιστο ζητούμενο μέσα στην μίζερη σωρεία των διαχειριστικών διαδικασιών και ελέγχων; Γιατί οι εκπαιδευτικοί μετατρέπονται σε ψυχαναγκαστικά εργαλεία τυπολατρείας και συμπλήρωσης εγγράφων, χάνοντας τα τεχνολογικά θαύματα που συντελούνται ακόμα και με αφορμή την πανδημία; Η εκπαιδευτική πολιτική οφείλει άμεσα να προετοιμάσει την κοινωνία για τα ακόλουθα:

1. Ενίσχυση της επικοινωνίας με τους αποδέκτες και τους συντελεστές της εκπαίδευσης, δηλαδή τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς. Οι πιο αξιόπιστες προτάσεις δεν είναι αυτές μόνο που προκύπτουν από διαλεκτικές και δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά πολύ περισσότερο εκείνες, που απαρτίζονται από εναργείς και αξιολογούμενες στρατηγικές, συνδέονται αδιαμφισβήτητα με τη φιλοσοφία της παιδείας και προβάλλουν μετρήσιμες επιδιώξεις και στόχους. Οι δημοκρατικές διαδικασίες στην εκπαίδευση ριζώνουν μόνο όταν η δημοκρατία έχει εμπεδωθεί και διδαχτεί στο σχολείο, στην οικογένεια και στην καθημερινότητα Μέχρι τότε οι σαφώς καθορισμένες και τεκμηριωμένες δράσεις, οι απαράβατοι κανονισμοί και τα λιτά, αλλά ευέλικτα πλαίσια, θα αποτελούν την μόνη εγγύηση αποτελεσματικότητας. Τα απλά, ξεκάθαρα και οριοθετημένα αιτήματα είναι τα μόνα που διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και δεν αφήνουν περιθώρια για πολυσημίες, επικάλυψη ευθυνών και αινίγματα. Αντί οι παράγοντες να αναλώνονται στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, και στην ανάδειξη κενών θεωρητικών προσεγγίσεων, οι οποίες προβάλλονται αυθαίρετα και θρασύτατα ως κομματικά λάβαρα, ας μετατεθεί το ενδιαφέρον στην προβολή ρεαλιστικών μέτρων, που αντανακλούν τις κοινωνικές ανάγκες: Όταν η παιδεία αποτελεί το μόνο αποδεκτό μέσο ανάπτυξης, οι αοριστολογίες και τα πλαίσια διαλόγου είναι οι αναστολείς της προόδου. Αντίθετα τα επιστημονικά τεκμηριωμένα, εμπειρικά ερευνητικά ευρήματα στο ελληνικό σχολικό πλαίσιο μπορούν να υποδείξουν τα επόμενα βήματα και να μετατρέψουν τις ελλείψεις σε κινητοποίηση και καινοτομία.

2. Αποκύημα της παραπάνω διαπίστωσης είναι η έμφαση στην ποιότητα, η οποία αποτελώντας τη συνισταμένη των κοινωνικών μοντέλων και των διαδικασιών της ολικής ποιότητας, εφαρμόζεται σε όλα τα στάδια και οδηγεί στην συμβουλευτική (όχι τιμωρητική ή ενισχυτική) αξιολόγηση και στον εντοπισμό των τομέων, που χρήζουν παρέμβασης. Οι νέες κοινωνικό-πολιτισμικές αλλαγές, εξάλλου, επιτάσσουν την προσαρμογή της εκπαίδευσης στα συνεχώς μεταβαλλόμενα δεδομένα, κυρίως μέσω της θέσπισης ενιαίων ποιοτικών κριτηρίων για τη διασφάλιση της ισότιμης και αποτελεσματικής παροχής της.

3. Η εσκεμμένη μίξη επιστημονικών κριτηρίων με δήθεν πολιτικά ορθούς όρους, επικλήσεις της δημοκρατικότητας και του ψευδό-προοδευτισμού γίνεται εκ του πονηρού: Όποιος δεν μπορεί να πράξει, κρίνει. Ή αλλιώς: Δικαίωμα κριτικής και λόγου έχει μόνο εκείνος που πρώτα έχει αναλάβει πρωτοβουλίες και τις έχει εφαρμόσει παρά τις αντιξοότητες. Την εκπαίδευση την παρασιτούν οι τιμητές της με τον προσχηματικό και υποκριτικό λόγο τους, που καλύπτονται πίσω από δεοντολογίες και αναβολές.

4. Δεν υπάρχουν προτιμητέα θεωρητικά ρεύματα ή ορολογίες ή κυρίαρχες απόψεις παρά μόνο προτάσεις με λογικά ή σαθρά επιχειρήματα, ίσοι πολίτες με κοινωνικές ανάγκες ή ιδιαιτερότητες, που πρέπει άμεσα να ικανοποιηθούν. Δεν υφίστανται περιθώρια για αποκλεισμούς ή διακρίσεις στην παιδεία, αλλά πολύ περισσότερο δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή η καπηλεία των ευάλωτων ομάδων για πολιτικά οφέλη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι διαπραγματεύσιμα και η εκπαίδευση προσαρμόζεται, ώστε να τα εγγυάται.

5. Η αξία της κατάρτισης των εκπαιδευτικών μπορεί να είναι δεδομένη, όταν γίνεται έγκαιρα, έγκυρα και εφόσον τους απαλλάσσει από τα διδακτικά τους καθήκοντα όσο διαρκεί, αλλά δεν φτάνει.

6. Η πολυπλοκότητα του ρόλου των δασκάλων επιτάσσει την ενδυνάμωση της προσωπικότητας τους μέσω της εποπτείας, της συμβουλευτικής και των μεντορικών διαδικασιών. Αν ο μαθητής είναι το επίκεντρο, ο εκπαιδευτικός είναι το κεντρικό εκείνο πρόσωπο, που καθορίζει την κουλτούρα, το κλίμα, τη συναισθηματική αρμονία, τα γνωστικά επιτεύγματα και τη μεταλαμπάδευση του πολιτισμού. Σε αυτόν πρέπει να στρέψουμε τα βλέμματα κατά τα επόμενα απαιτητικά και δίσεκτα χρόνια

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2021 14:27

Ανάγλυφες αναμνήσεις

Μας ξάφνιαζαν, τα σχήματα, τα χρώματα, οι χορδές, οι λεπτομέρειες, οι λαβύρινθοι της απρόβλεπτης και ανάγλυφης ύλης.

Δονήσεις τα δευτερόλεπτα μας στροβίλιζαν στους τυφώνες του χρόνου, στα παιχνιδίσματα του ελάχιστου με το ατέρμονο.

Μας εξακόντιζαν στην ενότητα, που κατέκλυζε το σύμπαν, εκεί που δεν υπήρχε φθορά και σήψη, αλλά όλα ήταν αισθησιασμός και αινίγματα του Ενός.

Ο νους παρεμβολή στην εκθαμβωτική αρμονία, σπασμένη διόπτρα με τα δικά της αυθαίρετα στίγματα, έτσι πλανεμένος, ώστε να μαυρίζει την ομορφιά με φόβο, το πρωτόπλαστο με ανασφάλεια, με έπαρση τη βεβαιότητα και με δόγμα την απόδειξη.

Όμως ήμασταν παιδιά και ακόμα και ο λογισμός δεν ήταν παρά ένας νεογέννητος αλήτης, εκστασιασμένος με τη μαγεία και τον έρωτα της δημιουργίας.

Ήμασταν παιδιά γιατί δεν αμφιβάλαμε ούτε μια στιγμή για το θαύμα, τόσο που δεν υπήρχε για μας θάνατος.

Στράτος Παπάνης

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2021 16:56

Το ταξίδι

Ευστράτιος Παπάνης

Νομίζαμε πως ταξιδεύαμε, όμως οι άνεμοι της ψυχής πάντα στα πρώτα λιμάνια της νεότητας μας επέστρεφαν. Μα τι παράξενο: Όλα όσα μας αποχαιρετούσαν στον γεμάτο όνειρα απόπλου, καθώς σφύριζαν οι σειρήνες των πλοίων, καθώς τραβούσαμε τα σχοινιά για να σαλπάρουμε, καθώς ανεβάζαμε με έξαψη τις άγκυρες όσων αγαπούσαμε, για να ελευθερωθούμε από τον εναγκαλισμό τους, Κι αν στέκονταν ακόμα εκεί, είχαν αλλάξει μορφή, μόνο και μόνο επειδή είχαμε ταξιδέψει, μόνο και μόνο επειδή τα είχαμε αντικρίσει, ενώ ενδίδαμε στη λαγνεία των ωκεανών.

Μα ο ωκεανός ήταν μια αδιέξοδη λίμνη Και οι τρικυμίες μας παλίρροια, που μας επέστρεφε στα μέρη της παιδικότητας.

Θελήσαμε να ανταλλάξουμε τη δύσκολα κερδισμένη ελευθερία με λίγη από την πρωτινή αγάπη και αθωότητα. Δρόμοι, σπίτια, τοπία, ουρανοί, όλα ήταν εκεί, στο σκηνικό, που χρόνια κουβαλούσαμε μαζί μας σα φυλαχτό, σαν κατάρα, σαν προσμονή, σαν πρόσχημα. Όλα ήταν εκεί και μας περίμεναν, όπως μας διαβεβαίωναν εξάλλου τα γράμματα, που λαμβάναμε, και τα μηνύματα όσων είχαμε αφήσει πίσω. Λες και θα διαρκούσαν για πάντα..

Μα ευτυχώς!! Μόνο τα πρόσωπα κάπως σαν λίγο να γέρασαν, και ίσως τα στενάκια να παρέμειναν πολύ μικρά, για να χωρέσουν την πολύπλευρη εμπειρία μας! Και ίσως κάποιοι, οι πιο σημαντικοί, να έχουν φύγει για τα αληθινά και ανεπίστρεπτα ταξίδια.

Μα να!! Σα να κέρωσε το αυθόρμητο γέλιο του παιδιού μέσα μας και οι αναίτιες χαρές εξαργυρώθηκαν για μια επίφαση σοφίας.

Να! Η αγνότητα στις χαρακιές του προσώπου εκπορνεύθηκε κι έγινε λογική και επιστήμη.

Μα γιατί τα παιχνίδια μας μοιάζουν πια με παρωδίες και οι φροντίδες μας γιατί συμμάχησαν με το χρόνο και μας χλευάζουν; Γιατί είμαστε τόσο θλιμμένοι κι ας περπατάμε στα μέρη που γεννηθήκαμε; Γιατί πια καταλάβαμε πως η ευτυχία είναι τόσο αναίτια, όσο το σκίρτημα του βρέφους στην αγκαλιά της μητέρας του

Τόσο πολύτιμη όσο η απορία ενός παιδιού μπροστά στο αυτονόητο και τόσο άυλα υφασμένη, όσο η ελάχιστη και πελώρια λεπτομέρεια στα ξύλα του πρώτου κρεβατιού.

Μα πιο πολύ γίναμε δυστυχισμένοι επειδή τώρα πια ξέρουμε πως

Τα μόνα αληθινά ταξίδια είναι αυτά χωρίς επιστροφή.

Σελίδα 1 από 3

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

Νέα & Ανακοινώσεις

PrevNext

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr