Displaying items by tag: Λογοτεχνία

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2021 16:48

Μυρσίνη Λασιθίου

Στράτος Παπάνης

Δεν μιλώ για άλλες αναμνήσεις παρά για εκείνες, που τις διεκδικεί μια ο θάνατος και μια η ζωή, μια η λήθη και μια το πείσμα της ύπαρξης, σαν το παιδί, που αρνείται να αποχωριστεί το παιχνίδι που διαλύθηκε, σαν το ελάχιστο πράσινο που αντιστέκεται την καλοκαιρινή ξηρασία, το ερημικό πεύκο μέσα στον ελαιώνα, την καλοκαιρινή καταιγίδα που παράταιρη βιάζεται να αδειάσει τα ύδατα της με κεραυνούς και με φοβερές, σαν την καθήλωση, που μας κρατά, κι ας μας έχει ξεπεράσει ο χρόνος και οι γενιές.

Δεν μιλώ παρά για τη θύμηση που ορφάνεψε, επειδή την πήρε μαζί του ο αγαπημένος στη σήψη, για αυτές τις εικόνες και τους ήχους και τα συναισθήματα, που τα τραβάς μια εσύ και μια ο χάρος, για να νικήσουν ή για να ηττηθούν, για να ευωδιάσουν αθανασία ή για να θα γίνουν μηδέν κι αέρας και ψευδαίσθηση.

Επειδή όλος ο βίος δεν είναι παρά τα συναισθήματα, που προκάλεσες, γέννησες ή διαφύλαξες, όταν οι καιροί ξεγύμνωσαν τα γεγονότα από τις λεπτομέρειες, τα λόγια από τις σημασίες τους, τις αιτίες από τους σκοπούς και τις προσδοκίες.

Δεν μιλώ παρά για σένα και για ένα καλοκαίρι στη Μυρσίνη, στα όρη του Λασιθίου, μέσα στις μυρτιές και στα κίτρινα, δίπλα στον Πύργο του Κορνάρου, τότε που το πέλαγος έμοιαζε να είναι αειθαλές, όπως ο ιδανικός έρωτας και ο Άγιος Νικόλαος μια σταλιά πόθος στον ορίζοντα. Δεν μιλώ παρά για να ζήσουν όσα σκορπίσανε και για το χρέος προς όλα όσα αντάλλαξαν το κάλλος με τη θνητότητα.

φωτό https://www.kritipoliskaihoria.gr/2013/09/blog-post_4076.html?m=1

Published in Λογοτεχνία
Πέμπτη, 13 Μαϊος 2021 16:34

Βάθρα

Καθώς εξελίσσεσαι, οι πιο ένθερμοι χειροκροτητές είναι τα πιράνχας, που στην πρώτη πτώση θα σε κατασπαράξουν για το θράσος σου να ανεβείς ψηλότερα και μόνιμοι ακόλουθοι τα παράσιτα, που θα καρπωθούν τα πρόσφορα της δικής σου διακινδύνευσης.

Στην πορεία προς την κορυφή θα γλιστράς στη γλίτσα των κολάκων, θα παραπαίεις στην κριτική των αχρήστων και θα μπερδεύεσαι στις μομφές των υποκριτών, ενώ θα σε συντροφεύει η εκκωφαντική σιωπή και η αχαριστία ,όσων θα επωφεληθούν περισσότερο από τα έργα σου.

Οι ελάχιστοι, που θα χαρούν στα βάθρα σου και θα γίνουν αναχώματα στη φθίση, είναι τα πρόσωπα, για τα οποία άξιζε να τα ζήσεις όλα αυτά.

Στράτος Παπάνης

φωτό από https://morepositiveoutcomes.com/

Published in Λογοτεχνία
Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021 18:14

Πόσο γελάστηκα.

Ψηλά μου έμαθαν πως βρίσκονται οι αξίες. Στα δύσβατα σε προσμένει το τέλειο, τα ιδανικό.

Αισθήσεις απρόσιτες και κόσμοι μαγεμένοι. Αέναοι πόθοι, δοξασίες λυτρωτικές

Εκεί, πάνω από όλους, όσα πρέπει ν' αγαπήσεις. Εκεί, πέρα απ' το χρόνο, το κακό και τη φθορά. Χωρίς σύνεση κι εγώ βιάστηκα να τρανέψω.

Χωρίς φρόνηση να πιαστώ, να απλώσω, να κρατηθώ. Άλλοτε σε ώμους φίλων μου, σε έρωτες φλογισμένους κι άλλοτε από παροτρύνσεις συμμάχων ιδεατών.

Και κάποτε ακόμα πάσχιζα σε μνήμες αγαπημένων,σε απαντοχές και σε φενάκες να στηριχτώ.

Και κάποτε ακόμα ονομάτιζα την ήττα προσμονή.

Έτσι μεγάλωσα κι ανέμιζα το χέρι να τις αγγίξω.

Μα ξεγελάστηκα, καθώς η μέρα μόλευε τη σκέψη.

Μα ξεγελάστηκα κυνηγώντας τα υψηλά. Πώς παραστράτησε η ματαίωση την κρίση, πώς πλάνεψε η λάμψη την αρετή.

Γιατί εκείνα που οι άνθρωποι έλεγαν πως αξίζουν, κάτω από τα πόδια μου βρίσκονταν μια ζωή.

Σέρνονταν στο χώμα σαν τα φίδια που ελλοχεύουν, κονιορτός μιας πλάνης περαστικής.

Κι εκεί ψηλά ένας ήλιος που κατοπτρίζει την τραγωδία και του κόσμου την οιμωγή.

Ένα εμπόδιο ο ουρανός και σύνορο γαλάζιο, που κρύβει, Θεέ μου, την μόνη αλήθεια. Που κρύβει, Θεέ μου την κραυγή την πιο σπαρακτική. Κι όσοι από σας σπεύσετε να γιορτάσετε την ανάσταση του Ιησού, την ίδια θα πάρετε απάντηση:

Δεν είναι εδώ..

Γιατί ο Κύριος βρίσκεται μέσα στην αμφιβολία των επιλογών, που από δειλία δεν προκρίναμε, στο κενό των ανθρώπων, που αγνοήσαμε, στην ηχώ της απόγνωσης, που δεν ακούσαμε και στην κατάνυξη των χρόνων που δεν αξιοποιήσαμε..γιατί ο Χριστός αφού συνάντησε τους μαθητές για τελευταία φορά, μεταμορφώθηκε στην ερημιά του απελπισμένου, στην αθωότητα μιας παιδικής απορίας και στον κατατρεγμό του ξένου, που εκδιώξαμε.

Γι αυτό τον Κύριο δεν θα τον βρείτε στο άρατε πύλας και στο ανέσπερο φως, αλλά στο καντήλι του αρρώστου, που τρεμοσβήνει και στον ιδανικό εαυτό μας, που λησμονημένος μες την καθημερινή ματαιότητα ψυχομαχεί..

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Δευτέρα, 08 Φεβρουαρίου 2021 04:56

Νέκυια

Νεκροστολίσαμε τους αγαπημένους με έθιμα προσευχές, ιεροτελεστίες, κτερίσματα και υποκριθήκαμε πως κάτι από εκείνους διαφυλάξαμε κοντά μας.

Εξανθρωπίσαμε το θάνατο με ξόρκια και θρήνους με παρακάλια και δέηση, για να μην μας τρομάζει η απειλή και η παντοτινή του αγκάλη.

Τους πεθαμένους βαθιά στη γη συγκαλύψαμε, έτσι που να μη μας αηδιάζει η αποφορά και η ήττα.

Όμως μία αντίσταση τις ψυχές αντρειώνει:

Σα να μην υπήρξες ποτέ μπροστά στο τέλος να στέκεσαι, σα να ήταν περισσή η ζωή σου, που χάνεις.

Οι άνθρωποι δε συναινούν σε ειμαρμένες που οι ίδιοι δεν όρισαν, οι άνθρωποι με τους θεούς συζητούνε ως ίσοι.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021 09:10

Tο ψέμα της αγάπης

Κάθε μέρα σου έλεγα πως σ´αγαπώ πιο πολύ από όλες τις προηγούμενες.

Κι έτσι, ξέροντας πως κάθε επόμενη, θα με βγάζει πάντα ψεύτη, βάσισα την αγάπη μας σε ένα ψέμα, που όσο ίσχυε, προσδιόριζε τη δύναμη του έρωτα μας.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία

Κάθε δικαίωμα, που δεν κερδήθηκε ή βελτιώθηκε με προσωπικό αγώνα και μέτρο είναι καταχρηστικό και σας χαρίστηκε από τους ανθρώπους, που στερήθηκαν ή έδωσαν μάχες για αυτό.

Σας μεταβιβάστηκε επίσης και από τα μέλη μιας κοινωνίας, που από ανάγκη ή ευαισθησία το αναγνώρισαν.

Κανείς δεν μπορεί να το απαιτεί αν δεν αποδείξει ότι το αξίζει.

Όχι με θυσίες κάθε φορά, αλλά προασπίζοντας και εφαρμόζοντας το σε κάθε περίσταση και ομοιόμορφα σε άλλους ανθρώπους και κοινωνικές ομάδες

Όχι δεν αποκτήσατε ελέω Θεού τα δικαιώματα σας. Δεν είστε οι εκλεκτοί, που τους χρωστά οτιδήποτε η ζωή. Καπηλεύεστε όσα με αχαριστία θεωρείτε δεδομένα.

Για να θεωρείτε συνταγματικό θέσφατο τη δημοκρατία, θα είστε δημοκράτες στην οικογένεια, στην εργασία και στις αποφάσεις σας.

Για να διατρανώνετε την άποψη σας, θα έχετε μελετήσει ή βιώσει τις πολλαπλές εναλλακτικές.

Για να ζητάτε ισονομία, θα είστε δίκαιοι στις αποφάσεις σας

Για να κραυγάζετε για ισότητα, θα την έχετε πρώτα αποδώσει, όταν νέμετε με συγκατάβαση και αμερόληπτα τα αγαθά, τα προνόμια και τις συμπάθειες σας

Όταν επικροτείτε τη διαφορετικότητα, θα πρέπει να έχετε σεβαστεί εκείνους, που έχουν ενάντιες αντιλήψεις

Για να επικαλείστε προστασία προσωπικών δεδομένων και εχεμύθεια, θα πρέπει να μην έχετε διασπείρει πληροφορίες, που δεν σας αφορούν και να μην συκοφαντείτε για να αναδείξετε τα συμφέροντα σας.

Για να καταδικάζετε τον κοινωνικό αποκλεισμό, θα πρέπει να είστε διατεθειμένοι να μοιράσετε τους δικούς σας πόρους και όχι μόνο των άλλων. Πολύ περισσότερο να αποδείξετε πως δεν αποκτάτε ρόλους,ταυτότητα και αυτοεκτίμηση με τις κακουχίες των αναξιοπαθούντων.

Για να ασκείτε κριτική θα πρέπει πρώτα να έχετε πράξει και αναλάβει πρωτοβουλία οι ίδιοι.

Για να είστε φιλόζωοι, θα πρέπει να αναγνωρίσετε ότι κανένα ζώο δεν έχει πλαστεί για να έχει ανάγκη τον άνθρωπο, αλλά αντίθετα ότι εσείς το χρειάζεστε. Η αγάπη δε λογοδοτεί, αλλά οι κοινωνικές συμβάσεις περνούν από τα καθαρτήρια της λογικής και της ανάγκης.

Για να μιλάτε για δικαιώματα θα πρέπει να καταλάβετε ότι οι μετα-δημοκρατίες, που τόσο εύκολα ενστερνιστήκαμε εις το όνομα του γενικού καλού και της ασφαλείας είναι υποκριτικά και συγκεκαλυμμένα συστήματα εξουσίας, που θεμελιώνονται στους φόβους και στις ενοχές και στην υποτέλεια. Αλλά κυρίως στην αδράνεια.

Για να μιλάτε για δικαιώματα θα σκέφτεστε σαν άνθρωποι, αλλά θα πράττετε ως θεοί.

Επειδή ο Θεός, έχοντας τους δικούς του αγαθούς σκοπούς μοιράζει υστερόβουλα, για να εξυψώσει αργότερα. Ενώ ο άνθρωπος κραδαίνει εξ αρχής το δίκαιο, για να αδικήσει εν ονόματί του

Η ψυχολογία με λόγια απλά

Γίνετε μέλος: https://psichologiagr.com

Ευστράτιος Παπάνης

 

Published in Λογοτεχνία
Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2020 12:10

Αυτομόληση

Εκείνη τη στιγμή χάνεται το δίκαιο, ακριβώς μόλις η δικαιοσύνη αποδοθεί.

Σαν την αγάπη που αυτομολεί, αμέσως μόλις από κάποιον κερδηθεί.

Επειδή γέρνει προς τους ηττημένους η πλάστιγγα, έτσι που η ανισότητα να κυοφορήσει τη νεα εξέλιξη.

Στράτος.Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2020 18:42

H αυθύρπακτη αλήθεια

Αργά καταλάβαμε πως η πραγματικότητα και οι αισθήσεις δεν ήταν παρά η πρόφαση, για να μπορούν να έχουν εικόνα και ήχο και μυρωδιά και γεύση και υφή, οι ιδέες και ο άυλος κόσμος που κουβαλούσαμε μέσα μας.

Γιατί ο νους, αμάθητος καθώς ήταν στα γήινα, επινόησε την ύλη, για να προβάλει τα χρώματα, τις σχέσεις, τις ερμηνείες, τις ιδέες, όπως το μικρό παιδί χρειάζεται το χαρτί και το μαρκαδόρο για να ζωγραφίσει τις χαρμολύπες του.

Με πινέλο τη γλώσσα και το λόγο βουτά στο μελάνι της σκέψης και δημιουργεί νέους συνδυασμούς, προοπτικές, σημασίες, όσα υπάρχουν, όσα υπήρξαν και όσα μέλλεται να υπάρξουν.

Κατά βάθος, όλοι ξέραμε, κι ας είχε σκοτιστεί η μνήμη, πως τίποτα δεν είχε σάρκα, ότι οι πόλεις μας ήταν οι συσχετίσεις των κατοίκων τους, οι κοινωνίες οι συμφωνίες και η επικοινωνία των μελών τους, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς αναβαθμίδες συναισθημάτων και σχέσεων, νεότητα το πλήθος των επιλογών, αξίες οι εξιδανικευμένες στάσεις και γηρατειά η σταδιακή αποκοπή από όλα αυτά.

Ακόμα και τα πένθη μια προσδοκία ήταν για την αναμφισβήτητη επανένωση με τους νεκρούς σε μια άλλη διάσταση. Φόβοι οι αρρώστιες μας προειδοποιήσεις οι καταθλίψεις μας και δυστοκίες οι απειλές στους τρόπους που προσαρμοζόμαστε.

Αγαπούσε το πνεύμα και επεκτεινόταν η οικουμένη, ερωτευόταν και το χώμα γινόταν σάρκα της ποίησης, επιθυμούσε και λάξευε τα νέα όρια.

Ζούσαμε με την αισθητική, με το κάλλος με τη νόηση, με το συμβολικό, την υπόθεση, τη φαντασία, αλλά αναζητούσαμε αφορμές για να τα αναπαραστήσουμε, σα γλύπτες που με αγωνία ορθώνουν αγάλματα για να πιστοποιήσουν την ταυτότητα.

Όλα μια αντανάκλαση του πνευματικού αντίστοιχου, η ίδια ενέργεια που μετατρεπόταν σε αυταπάτη ενότητας, μια χρονική παγίδα για να βιώνουμε την ασφάλεια και προβλεψιμότητα του αιτίου με το αποτέλεσμα.

Εμείς κατασκευάζαμε το σύμπαν μας. Εμείς γεννούσαμε το δέος του, τις απειλές και τις εκρήξεις του. Αυθύπαρκτη η αλήθεια του και ας κρύβονταν στις ομίχλες του προφανούς.

Ο κόσμος αυτός ο εσωτερικός στροβιλιζόταν, παλλόταν, πέθαινε και αναγεννιόνταν, δοκίμαζε και καταργούσε νόμους, σταθερές, αρμονίες και γαλαξίες.

Όχι από που προήλθε η ύλη, αλλά πώς έγινε πύλη. Όχι τα ορατά, αλλά τα αόρατα. Όχι τα θνητά, αλλά τα αθάνατα.

Ο κόσμος αυτός υπήρχε μες τις καρδιές μας και ας προσποιούμασταν πως δεν τον βλέπαμε. Καθόριζε τις αναπνοές μας κι ας ξεγελιόμασταν πως ξέπνοους μας άφηνε η μέθη των υλικών.

Όμως ξέραμε πως όταν όλη η ανθρωπότητα δε θα μπορούσε να μας γλιτώσει, όταν θα είχαν παραιτηθεί οι επιστήμες μας, ο κόσμος αυτός σαν προαιώνια γνώση θα έστεκε μπροστά μας.

Ευστράτιος Παπάνης (https://psichologiagr.com)

Published in Λογοτεχνία
Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2020 18:47

Το παραμύθι μιας ανάμνησης

Κάποτε υπήρχε μια ανάμνηση, η οποία κατοικούσε στις καρδιές και στο νου των ανθρώπων, που την έζησαν.

Παλλόταν σαν σκίρτημα, αφού είχε ντυθεί τη λάμψη των γεγονότων και των συναισθημάτων, που προκάλεσε.

Και ήταν πολύτιμη σαν επιφώνημα, που ξεπεταγόταν από τα σπλάχνα όλων όσων την είχαν γευτεί.

Όλοι, επομένως, συμφωνούσαν πως επρόκειτο για μια υπέροχη ανάμνηση. Μα ενώ οι υπόλοιπες μνήμες ξεθώριαζαν με τον καιρό, εκείνη άρχιζε να μοιάζει τόσο με αγάπη, που κάθε φορά που μιλούσαν γι αυτήν, νόμιζαν πως θα περικλείσουν τον κόσμο.

Όμως ο χρόνος, γητευτής, την θάμπωσε με την ψευδαίσθηση της αιωνιότητας

-Εσύ δε θα σβήσεις ποτέ. Θα γίνεις μελωδία, παραμύθι και αντιφέγγισμα. Θα καθορίζεις εκείνους, που σε μοιράστηκαν.

Πέρασαν τα χρόνια και λιγόστεψαν οι λογισμοί και οι καρδιές που την ανάθρεφαν. Έμεινε ένας μόνο άνθρωπος, που την κουβαλούσε σαν φυλαχτό, κι ας ήταν ο τελευταίος που ζούσε από όλους εκείνους, οι οποίοι είχαν συντελέσει στη γέννηση της

Τι γίνονται άραγε οι αναμνήσεις, που ορφάνεψαν; Πού καταφεύγουν εκείνες που δεν μπορούν πια να ενώσουν κανέναν, επειδή ο θάνατος εξάλειψε τα πρόσωπα, τα οποία κατοίκησαν;

-Να πας στο Θεό, της είπε η στερνή αγάπη, που κι αυτή ξεχάστηκε στον πλανήτη τούτο, επειδή έχασε όσους την διαφέντευαν.

Ακούει Εκείνος, συνέχει τα πάντα και αναγεννά κάθε τι που υπήρξε. Δε θα σε αφήσει να ψυχορραγείς στην καρδιά του ανθρώπου που σε έζησε.

Γιατί ξέρει πως η ορφανή ανάμνηση γίνεται αγχόνη για εκείνον που την κουβαλά μονάχος και η ευτυχία, που κάποτε τη συνόδευε, αντί για παρηγοριά, γίνεται θάνατος. Να πας σε Εκείνον που είναι Ζωή και δε θα είσαι πια ανέστια. Κάποτε του ζήτησα να με γνωρίσει στους ανθρώπους και Εκείνος πέθανε για μένα.

-Θεέ μου ήρθα σε σένα γιατί είσαι αυτό που απομένει, όταν όλα τα άλλα έχουν γκρεμιστεί. Δεν είμαι παρά η αχνή ανάμνηση μιας αγάπης. Ξέρω πως σταυρώθηκες για την αγάπη, αλλά ίσως μπορείς να στρέψεις το βλέμμα σου και σε μένα, που είμαι το καθρέφτισμα της, ακόμα κι αν η ίδια έχει χαθεί.                                                                                                                                                                                             

Τους τόπους, τους ανθρώπους και τις στιγμές ενωμένους τους κρατάμε σφιχτά οι αναμνήσεις.

Είμαστε κάποτε τόσο μεγάλες και οικουμενικές, που γινόμαστε ιστορία. Κι άλλοτε γινόμαστε αδιόρατα μικρά καρφιά, πού αδιαίρετη κρατάμε την εικόνα του εαυτού, για να νομίζουν τα πλάσματα. Σου είπα πως η ύπαρξη τους έχει αιτία, καθώς πορεύεται προς στόχους, προς τα σχέδια ακόμα και προς το τέρμα. Είμαστε οι στυλοβάτες κάθε νοήματος, κάθε ερμηνείας ή προσχήματος.

Μας μοιράζονται οι άνθρωποι με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και συνθέτουν τους προσδιορισμούς τους, μας εμπιστεύονται σε ξένους και δημιουργούν οικειότητα και κοινωνικές σχέσεις, μας εξωραΐζουν και γινόμαστε Λογοτεχνία, Τέχνη, Ποίηση

Οι αναμνήσεις ανθούν ως κοινές εμπειρίες, αλλά γίνονται τραύματα, όταν μπερδευτούν με ανάγκες, ματαιώσεις και άμυνες. Χρωματίζονται πορφυρές ή εβένινες από την έκβαση κάθε έρωτα και εορτάζουν ή πενθούν την ένωση ή την απώλεια.

Όμως δεν υπάρχουμε από μόνες μας. Χρειαζόμαστε τουλάχιστον δύο για να είμαστε ευτυχισμένες. Οι άνθρωποι πεθαίνουν και μαζί τους χανόμαστε και εμείς.

- Μη λυπάσαι, είπε ο Θεός. Τίποτα δεν πεθαίνει. Ούτε και συ. Γιατί ό,τι κι αν θυμούνται οι άνθρωποι, ό,τι κι αν αγαπούν, θυμούνται και αγαπούν πάντα Εμένα

ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ Π. ΠΑΠΑΝΗΣ

Published in Λογοτεχνία
Τετάρτη, 04 Νοεμβρίου 2020 19:17

Μια μάσκα

Μια μάσκα, που να κόβει την ανάσα μου.
Ασπίδα να με κρύβει από άλλους κι από μένα.
Από ιούς, από προθέσεις, από βλέμματα
Στα σωθικά μου διοξείδιο να εγχέει,
και απόγνωση ειρκτής απρόσωπης.
Μια μάσκα προστασία από τα αόρατα,
αόρατο στον κόσμο κάνοντας με.
Προκάλυμμα, προσωπείο και μια πρόφαση
Τους άλλους να απεχθάνομαι, να φοβάμαι.
Μια μάσκα να ξεχνώ πως ήμουν άνθρωπος
Μια μάσκα να ξεχνούν πως υποφέρω.

Ευστράτιος Παπάνης

filadendron/Getty Images

Published in Λογοτεχνία
Σελίδα 1 από 6

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr