Το παρακάτω άρθρο έχει ως σκοπό να προβληματίσει γύρω από το αν και κατά πόσο ο σημερινός άνθρωπος  μπορεί να είναι και να αισθάνεται ελεύθερος μέσα στο χείμαρρο των ερεθισμάτων που δέχεται καθημερινά και μεταξύ των οποίων καλείται να επιλέξει.

Με μια πρώτη ματιά στον 21ο αιώνα θα μπορούσε κανείς να πει, πως η ραγδαία εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας έχει εισάγει τον σύγχρονο άνθρωπο στην «επανάσταση» της νέας εποχής. Μιας εποχής που με μια απλή, καθημερινή ένεση εισάγει στις ζωές μας μια σωρεία επιλογών: μπορώ να πάω στη δουλειά μου με το αμάξι, το μηχανάκι ή το μετρό, μπορώ να κάνω χρήση του gps ή του υπερσύγχρονου κινητού τηλεφώνου μου κατά τη διαδρομή, μπορώ να απολαύσω οποιαδήποτε στιγμή τις απεριόριστες δυνατότητες του διαδικτύου, μπορώ να επιλέξω ελεύθερα τον αριθμό ή και το φύλο των σεξουαλικών μου συντρόφων, μπορώ να επιλέξω ανάμεσα στα μαύρα, τα καφέ ή τα κόκκινα παπούτσια, μπορώ να περάσω το απόγευμα μου με τους πραγματικούς φίλους μου ή τους διαδικτυακούς φίλους μου ή τον σύντροφο ή ακόμα κυνηγώντας pokemon. Επιλογές όχι μόνο αποδεκτές αλλά και επιδοκιμαστέες. Και το καλύτερο; Η ένεση είναι εντελώς ανώδυνη, ακίνδυνη και «ελεγχόμενου» κόστους. Αξιοζήλευτο, έτσι;

«Ναι» θα απαντούσαν πολλοί, εφόσον η επιλογή προϋποθέτει ελευθερία και η ελευθερία συνεπάγεται επιλογή. Άρα , λοιπόν, σήμερα είμαστε περισσότερο ελεύθεροι παρά ποτέ δεδομένων των ολοένα αυξανόμενων διαθέσιμων επιλογών μας. Ωστόσο, ενδιαφέρον προκαλεί η αντίφαση πως, αν και με περισσότερες ελευθερίες, ο κόσμος μας αντιμετωπίζει όλο και περισσότερα δεινά, με την οικονομική δυσπραγία να ταλανίζει ολοένα κ μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, με τον καρκίνο να εμπλουτίζει με ξέφρενους ρυθμούς τη συλλογή των θυμάτων του, με την κατάθλιψη να κρατά περήφανα και σφιχτά τα ηνία στα κρούσματα των ψυχικών διαταραχών και την αυτοκτονία να βρίσκεται ανάμεσα στις 3 πρώτες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Και ίσως το φλέγον ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί να μην είναι το «γιατί» η σημερινή οικονομική, ανθρωπιστική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση δημιουργήθηκε, αλλά το «πώς» καταφέρνει να στέκει αμείλικτη και να βαθαίνει μέρα με τη μέρα. Άλλωστε, τις αιτίες της μπορεί ο καθένας να τις φανταστεί και πιθανότατα να τις ανάγει σε εξωτερικούς παράγοντες ( «φταίει η ανεργία, φταίει το κράτος…»), χωρίς φυσικά να μπορεί να τις ανατρέψει, εφόσον αφορούν γεγονότα τα οποία ανήκουν σε χρόνο παρελθοντικό. Πώς όμως καταφέρνει να κατατρύχει το παρόν μας; Μήπως οι επιλογές μας είναι αυτές που τη θρέφουν;

Επιλογή σημαίνει δέσμευση. Κι αυτό γιατί, όταν επιλέγουμε, δεσμευόμαστε εσωτερικά προς το αντικείμενο της επιλογής μας, γεγονός που μας πιέζει να φερόμαστε και να αισθανόμαστε με τρόπους που δικαιώνουν την προηγούμενη απόφαση μας. Ένα απλό αλλά αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αφορά στο αποτέλεσμα μιας μελέτης καναδών ψυχολόγων (Knox & Inkster, 1968), η οποία αποκάλυψε κάτι πολύ ενδιαφέρον για τους στοιχηματοπαιξίες του ιπποδρόμου: αφού στοιχηματίσουν, οι πιθανότητες να νικήσει το δικό τους άλογο αυξάνονται σημαντικά στο μυαλό τους κατά ένα μαγικό τρόπο, ενώ μόλις πριν από το στοίχημα δε νιώθουν καθόλου σίγουροι για τη νίκη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να νιώθουμε συνεπείς με αυτό που έχουμε αποφασίσει κι έτσι απλώς πείθουμε τον εαυτό μας ότι έχουμε κάνει τη σωστή επιλογή, κάτι που αναμφίβολα μας κάνει να αισθανόμαστε ανακούφιση. Εν ολίγοις δηλαδή φροντίζουμε, ώστε να υπάρχει αρμονία ανάμεσα στις σκέψεις , τις πεποιθήσεις και τις επιλογές μας, με σκοπό να αποφύγουμε το άγχος ή τη σύγχυση που θα προκαλούσε μια πιθανή ενδοψυχική σύγκρουση. Ο δυτικός πολιτισμός, άλλωστε, επικροτεί τον υψηλό βαθμό συνέπειας, θεωρώντας τον ένδειξη προσωπικής και διανοητικής δύναμης. Και αναρωτιέμαι... Πόσο συχνά η παγίδα της συνέπειας που κρύβει η εκάστοτε επιλογή μας μπορεί να μας κάνει να ενεργήσουμε με τρόπους , οι οποίοι στην πραγματικότητα αντιτίθενται στα καλώς εννοούμενα συμφέροντα μας;

Ίσως περισσότερο συχνά απ’ όσο μπορούμε ή θέλουμε να φανταστούμε. Πόσο μάλλον όταν η συνέπεια αυτή μετατρέπεται σε μια αυτοματοποιημένη αντίδραση: δε χρειάζεται να σκεφτώ τα υπέρ και τα κατά της απόφασης μου, απλώς την υποστηρίζω μέσα από τις σκέψεις μου, το συναίσθημα και τις πράξεις μου. Έτσι, βρίσκω τον τέλειο τρόπο να αποφύγω αφενός την κούραση της συνεχούς σκέψης και αφετέρου τη συνειδητοποίηση πραγμάτων που θα με ενοχλούσαν, με αποτέλεσμα η συνέπεια να μετατρέπεται σε ένα θηρίο ανίκητο απέναντι σε κάθε μάχη που δίνει η λογική. Δεν είναι σαφώς προτιμότερο από την ανησυχία και το άγχος της επίπονης και συνάμα χρονοβόρας διαδικασίας αναζήτησης λύσης στο πρόβλημα ή παραδοχής ενός πιθανού σφάλματος; Και ποια είναι η δύναμη που γεννά τη συνέπεια;

Μα βέβαια η δέσμευση, σύμφωνα με τους κοινωνικούς ψυχολόγους. Μια δύναμη που μπορεί να γίνει τρομακτικά ισχυρή, αφού, ενεργοποιώντας τη συνέπεια, μπορεί να νικήσει ακόμα και τη λογική. Η δέσμευση, όμως, ενέχει ευθύνη. Ευθύνη όχι μόνο προς τον εαυτό μας αλλά και προς ανθρώπους του περιβάλλοντος μας. Αναπόφευκτα, όταν μια απόφαση μας πάρει σάρκα και οστά επηρεάζει όχι μόνο τις δικές μας επόμενες επιλογές και συμπεριφορές, αλλά και των ανθρώπων που μας περιβάλλουν, εφόσον η κοινωνική αλληλεπίδραση αποτελεί ζωτικό συστατικό της καθημερινότητας. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι και οι δικές μας επιλογές μπορεί να επηρεάζονται από επιλογές τρίτων. Είναι άραγε οι επιλογές μας αποκλειστικά δικές μας; Με ποιά κριτήρια επιλέγουμε;

Περισσότερες δυνατές επιλογές, περισσότερες δυνατές εσωτερικές δεσμεύσεις. Και η εσωτερική δέσμευση αναμφίβολα αντιστρατεύεται την ψυχική ελευθερία. Ακόμα κι όταν δεν προχωρήσω στην υλοποίηση μιας επιλογής, η ύπαρξη της δυνατότητας της κρατά δέσμια τη σκέψη μου, εντείνει την αναποφασιστικότητα και αφαιρεί τη συγκέντρωση μου στο παρόν. Αυτή η έλλειψη της συγκέντρωσης στο «τώρα» αποτελεί και τη νεύρωση της εποχής μας: ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος ζει από τη μια στη σκιά του παρελθόντος του, με την αναπόληση ή την προσπάθεια διαφυγής από αυτό, κι από την άλλη στο μέλλον, είτε κάνοντας όνειρα είτε πλημμυρίζοντας από ανησυχία και φόβο για αυτά που πρόκειται να του συμβούν. Οι ξέφρενοι ρυθμοί της ζωής και η ταχύτητα με την οποία τρέχουν οι εξελίξεις κρατούν το νου συνεχώς απασχολημένο, αποπροσανατολισμένο από τις πραγματικές του ανάγκες και συνεπώς αδύναμο να διαχειριστεί την καθημερινότητα του. Πόσο ελεύθερος είναι τελικά;

Το πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας είναι ότι παράγει υλισμό την ίδια στιγμή που αδυνατεί να παράγει πολιτισμό. Η ύλη λατρεύεται σα θεός και η αφθονία των αγαθών της, είτε μπορεί κανείς να τα απολαύσει, είτε όχι, συνεπάγεται αυτόματα στέρηση των αισθημάτων εσωτερικής ελευθερίας και ηρεμίας. Στην πρώτη περίπτωση διότι, όπως είπαμε, η επιλογή γεννά τη δέσμευση, ενώ στη δεύτερη περίπτωση η αδυναμία επιλογής δεσμεύει τη σκέψη και απελευθερώνει συναισθήματα λύπης, θυμού και απογοήτευσης προς έναν εαυτό που αδυνατώντας να ανταποκριθεί στο υπερκαταναλωτικό πρότυπο, νιώθει μη αποδεκτός και αποσύρεται κοινωνικά. Πληθώρα εξωτερικών ερεθισμάτων βομβαρδίζουν το μυαλό μας καθημερινά και το καλούν να τα επεξεργαστεί, να κάνει συλλογισμούς, να οδηγηθεί σε συμπεράσματα, να αποφασίσει. Αλήθεια, πόσες φορές μπορεί να μείνει κάποιος ξάγρυπνος στην προσπάθεια του να ολοκληρώσει αυτή τη διαδικασία;

«Το παράδοξο φαινόμενο με τους πιο πολλούς ανθρώπους σήμερα είναι ότι είναι μισοκοιμισμένοι όταν είναι ξύπνιοι και μισοξύπνιοι όταν κοιμούνται ή όταν θέλουν να κοιμηθούν» (Έριχ Φρόμ, Η τέχνη της Αγάπης, 1956). Λίγο παραπάνω από μισό αιώνα μετά, η παραδοχή αυτή υψώνει σθεναρά το ανάστημα της απέναντι σε κάθε απόπειρα αμφισβήτησης, εφόσον η παθολογία της κοινωνίας καθρεφτίζεται πάνω στον ίδιο τον άνθρωπο αλλά και τρέφεται από αυτόν. Ποιος είναι αυτός που μπορεί να σπάσει το φαύλο κύκλο και πόσο εύκολο είναι να επιτευχθεί;

Ερωτήματα πολλά, που αποτελούν τροφή για σκέψη κ μας θέτουν προ των ευθυνών μας. Ευθύνη ατομική αλλά και συλλογική, η συνειδητοποίηση της οποίας αποτελεί το πρώτο βήμα στην ενεργοποίηση του κινήτρου για αλλαγή. Η συνειδητοποίηση ότι οι τόσες επιλογές υπάρχουν για να μας εξυπηρετούν, όταν παραστεί ανάγκη και όχι για να τις εξυπηρετούμε εμείς πάση θυσία, είναι αυτή που θα δώσει την απάντηση στο αν τελικά η ύπαρξη πληθώρας επιλογών συνιστά «σκλαβιά ή ελευθερία». Κι ίσως η σημερινή «κρίση» να μπορεί να ιδωθεί ως μια πραγματική ευκαιρία αποκάλυψης των πραγματικών μας αναγκών, αποτελώντας εκ των πραγμάτων τροχοπέδη στην περαιτέρω δημιουργία και ικανοποίηση πλασματικών αναγκών. Η αλλαγή κατακτάται μέσα από την αυτεπίγνωση και ο δρόμος για την τελευταία είναι δύσκολος και επώδυνος, αλλά ίσως ο μόνος που μπορεί να επαναφέρει τις ισορροπίες και να ορίσει και πάλι τον άνθρωπο κυρίαρχο του εαυτού του.

Ιωάννα Ξύγκη
Στρατιωτικός Ψυχολόγος

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

 

Με χαρά σας ανακοινώνουμε πως τα μαθήματα σε όλα τα επαγγελματικά προγράμματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου ξεκινούν στις 29 και 30 Οκτωβρίου 2016.
Το πρόγραμμα της έναρξης είναι:

1. Κατάρτιση στη συμβουλευτική και στο coaching
(αίτηση αυμμετοχής: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSc_ti0UyoImS5G56f0vEaCX86ApE9gL6r5WEUfDRJtX7OBc0Q/viewform)
Πρώτη διαδικτυακή συνάντηση στην πλατφόρμα Google classroom το Σάββατο 29/10 ώρα 16.00-18.00 Εισαγωγή στην πλατφόρμα τηλεκπαίδευσης και διασάφηση τρόπων διδασκαλίας. Εισαγωγή στη Συμβουλευτική και το Coaching

2. Παιδοψυχολογία - Παιδοψυχιατρική
(αίτηση συμμετοχής: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScru8kCnFf6kDKL-T0yJdG4AsytmZ_vGJB0G5qZsNyvtpOWJg/viewform) Πρώτη διαδικτυακή συνάντηση Σάββατο 29/10, 16.00-18.00 Εισαγωγή στην πλατφόρμα τηλεκπαίδευσης google classroom. Εισαγωγή στην Παιδοψυχολογία

3. Ειδική αγωγή για εκπαιδευτικούς- Συνοδοί παράλληλης στήριξης
(αίτηση συμμετοχής: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScLdL65vmzQlfGq9Pc-wumkHvBKd83i2DZ1QO8zCDWVkHA97w/viewform) Πρώτη διαδικτυακή συνάντηση: Κυριακή 30 Οκτωβρίου 16.00-18.00 Εισαγωγή στην πλατφόρμα Google Classroom. Εισαγωγή στην Ειδική Αγωγή

4. Διαδικτυακές ανοιχτές διαλέξεις Ψυχολογίας
(αίτηση εγγραφής: https://drive.google.com/open?id=1GdnrgVOnj6t73DoTohHpddXH_tqr7ehI87yYBrOJptI) Πρώτη διαδικτυακή συνάντηση: Κυριακή 30 Οκτωβρίου 16.00-18.00 Εισαγωγή στην πλατφόρμα Google Classroom. Εισαγωγή στην Ψυχολογία

5. ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ
(αίτηση συμμετοχής:https://drive.google.com/open?id=1GdnrgVOnj6t73DoTohHpddXH_tqr7ehI87yYBrOJptI)


ΑΘΗΝΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη
Διεύθυνση:

1η επιλογή: Aegean College Πανεπιστημίου 17, Σύνταγμα
-Εισηγητής Δρ. Φρέρης Γιώργος (Παιδοψυχίατρος, Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Σωτηρία) και Παξινός Ιωάννης (Ψυχολόγος)

2η επιλογή: Ιδιωτικό εκπαιδευτήριο "Παιδαγωγική", Διστόμου 7 Πειραιάς
-Εισηγητής Δρ. Κουγιουμτζής Γιώργος (Εκπαιδευτικός)

3η επιλογή: Πολιτιστικό κέντρο, Σολωμού 40, Παλαιό Φάληρο
-Εισηγήτρια: Κυρικάκη Έφη (Educational Coach)


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού: Ανδρέα Παπανδρέου 29 Α Αγ. Ιωάννη Καλαμαριά

-Εισηγητής: Ακριτίδου Δήμητρα

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΛΑΡΙΣΑ
Έναρξη: 15/10 ώρα 18.00-21.00 και 16/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Επιμελητήριο Λάρισας
Παπακυριαζή 44
Εισηγητής: Σταματόπουλος Κωνσταντίνος (Adventure trainer)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΧΑΝΙΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Κωνσταντινουπολειάδα, Χανιά

-Εισηγητής: Παπάνης Ευστράτιος (Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
The Healing Tree, Εθνικής Αντιστάσεως 71, Ηράκλειο Κρήτης

-Εισηγητής: Καραβά Πάμελα (Life and Executive Coach, Coach trainer, CEO Coaching Evolution)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη

ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:Θα ανακοινωθεί

-Εισηγητής: Δρ Ιωάννης Ρες (Στέλεχος Εκπαίδευσης)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη

ΧΑΛΚΙΔΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΛΙΑΝΗΣ ΑΜΜΟΥ – ΑΛΑΤΣΑΤΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ
« ΔΡΑΣΗ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ »
Έδρα : Ύδρας 4 – Λιανή Άμμος

-Εισηγητής: Σουρέλης Διονύσης (Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΠΑΤΡΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Μέγαρο Λόγου και Τέχνης, Πάτρα

-Εισηγητής: Τσέλιος Δημήτριος (Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΛΙΒΑΔΕΙΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
3ο Γυμνάσιο Λιβαδειάς
Αριστοφάνους
-Εισηγητής: Κεχαγιάς Πέτρος ( Ψυχολόγος, Νευροψυχολόγος , Σύμβουλος Ψυχικής και Επαγγελματικής Ανάπτυξης)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΣΕΡΡΕΣ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Σερρών, Εθνικής Αντίστασης 34

-Εισηγητής: Βαρθολομαίου Γεωργία (Ψυχολόγος)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΚΕΡΚΥΡΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση: Συνεδριακή αίθουσα ΔΟΠΑΠ, Φαληράκι

-Εισηγητής: Σάλμοντ Ελευθερία (σ. Μέλος ΔΕΠ Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΣΚΥΔΡΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Σκύδρας

-Εισηγητής: Βαρσαμοπούλου Αναστασία (Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια)

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΚΑΛΑΜΑΤΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 17.00-20.00 και 30/10 ώρα 17.00- 19.30
Διεύθυνση: Αίθουσα πολιτιστικού συλλόγου «Αγία Τριάδα», Εργατικές κατοικίες Αγίας Τριάδας

-Εισηγητής: Παπαχαραλάμπους Μαρία

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη
(Η παλέτα των συναισθημάτων)


ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διέυθυνση:
Αίθουσα Ναυπακτία, Λιμάνι Ναυπάκτου
Εισηγητής: Σταματόπουλος Κωνσταντίνος (Adventure trainer)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΒΟΛΟΣ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διέυθυνση:
Πολυχώρος Τέχνης Ωδείου Φουντούλη, Αντωνοπούλου 17
Εισηγητής: Πυρουνάκης Κλήμης (Καθηγητής Θεολογίας)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΧΙΟΣ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο, Πολυτεχνείου 5
Εισηγητής: Δρ Τσάκαλος Μιχάλης (Σχολικός Σύμβουλος)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΚΑΒΑΛΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Θα ανακοινωθεί
Εισηγητής: Πετζουρίδου Αθηνά (Ψυχολόγος)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη

 

ΚΙΛΚΙΣ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΚΙΛΚΙΣ M.Ε.Π.Ε.
ΚΕΚ - Kε.Δι.Βι.Μ.2
Δοϊράνης 56
Εισηγητής: Παλάζη Χρυσάνθη
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΙΩΑΝΝΙΝΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση: Θα ανακοινωθεί
Εισηγητής: Καλέντζης Αντώνης (Σύμβουλος)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΚΟΡΙΝΘΟΣ
Έναρξη: 29/10 ώρα 17.00-20.00 και 30/10 ώρα 17.00-20.00
Διεύθυνση:
Συναυλιακός χώρος Μαρία Δημητριάδη
Εισηγητής: Δρ Χαράλαμπος Τσίρος
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση:
Αίθουσα εκδηλώσεων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης
Εισηγητής: Τριπολίτου Διονυσία (Σύμβουλος Διαχείρισης Οικογενειακών Προγραμμάτων, Κοινωνιολόγος, Συγγραφέας)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη


ΑΜΑΛΙΑΔΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00
Διεύθυνση: Ενοριακό Κέντρο Αγίου Τρύφωνος 15
Εισηγητής: Φούντα Θεοδώρα (Κοινωνιολόγος- Life and career coach)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη

ΚΑΤΕΡΙΝΗ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-21.00 και 30/10 ώρα 18.00-21.00

Διεύθυνση:Δημοτικο Συνεδριακο Κεντρο "εκαβη" 7ης ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ 3, 60100, Κατερίνη
Εισηγητής: Γεροβασιλείου Κάρολος

Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Έναρξη: 29/10 ώρα 18.00-20.00 και 30/10 ώρα 18.00-20.00
Διεύθυνση:
Artos Foundation,
Λεωφ. Αγ. Ομολογητών
Εισηγητής: Αρτεμίου Ρένα (Εικονογράφος)
Θέμα διάλεξης: Προσωπική ανάπτυξη

Αγαπητοί συμμετέχοντες και ενδιαφερόμενοι του προγράμματος "Πιστοποιημένη Κατάρτιση στη Συμβουλευτική, στο Life Coaching και στο Mentoring", που διοργανώνεται από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε συνεργασία με το Coaching Evolution

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για τη συμμετοχή και το ενδιαφέρον σας στο πρόγραμμά μας και να σας ενημερώσουμε ότι με στόχο την αναβάθμιση στην ποιότητα του συγκεκριμένου προγράμματος, προχωράμε σε επιπλέον πιστοποιήσεις από παγκόσμιους φορείς.

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να υλοποιηθεί συγκεκριμένος αριθμός ωρών δια ζώσης εκπαίδευσης.

Οπότε, όσοι ζουν στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα, μπορούν να παρακολουθήσουν τις επιπλέον ώρες στην Αθήνα στις 22 & 23 Οκτωβρίου. Όσοι ζουν κεντρικά ή στη Βόρειο Ελλάδα μπορούν να παρακολουθήσουν τις επιπλέον ώρες στη Θεσσαλονίκη στις 10 & 11 Δεκεμβρίου.

Μπορείτε να δείτε την πρόσκληση και τις λεπτομέρειες εδώ (σας την επισυνάπτουμε και σε μικρότερη ανάλυση).

https://goo.gl/CMBgjs

Για την εγγραφή σας στο διήμερο - είτε έχετε ήδη καταβάλλει την πρώτη δόση, είτε όχι ακόμα - θα πρέπει να αποστείλετε

- ονοματεπώνυμο - επάγγελμα - τηλέφωνο - μια φωτογραφία προσώπου για την απρόσκοπτη είσοδο στο χώρο της εκπαίδευσης (πρόκειται για χώρο πρεσβείας οπότε τα μέτρα ασφαλείας είναι σημαντικό να τηρηθούν)

στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

(ΠΡΟΣΟΧΗ: δε θα επιτραπεί η είσοδος εάν δεν έχουν αποσταλεί όλα τα παραπάνω από το προσωπικό ή επαγγελματικό σας email - δεν μπορείτε να δηλώσετε και άλλα άτομα με το ίδιο email).

Για εγγραφή στο Πρόγραμμα «Πιστοποιημένη Κατάρτιση στη Συμβουλευτική, στο Life Coaching και στο Mentoring» συμπληρώστε την αίτηση: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSc_ti0UyoImS5G56f0vEaCX86ApE9gL6r5WEUfDRJtX7OBc0Q/viewform

Για πληροφορίες που αφορούν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα επισκεφθείτε την παρακάτω σελίδα: https://goo.gl/jUh7bo

Με εκτίμηση,
Προγράμματα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Η Ακαδημία της Coaching Evolution Int'l

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016 16:02

Ζωγραφίζοντας το δικό μας πορτραίτο

Καθένας από εμάς έχει ζωγραφίσει μέσα στο μυαλό του το δικό του πορτραίτο. Έχει δημιουργήσει την αυτοεικόνα του ασυνείδητα μέσα από βιωμένες εμπειρίες, επιτυχίες, αποτυχίες, μέσα από την κριτική των άλλων και από τα επιτεύγματα του. Όταν γεννιόμαστε σταδιακά ξεχωρίζουμε και χτίζουμε την εικόνα του εαυτού μας. Αρχίζουμε να διαμορφώνουμε τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας, να νιώθουμε διαφορετικοί, να δημιουργούμε σιγά-σιγά την αυτοεικόνα μας, καθώς δεν είναι κάτι που υπάρχει a priori. Οι «σημαντικοί άλλοι», τα άτομα που μας περιβάλλουν, ασκούν επιρροή επάνω μας, είναι αυτοί που μας βοηθούν να δημιουργήσουμε την δική μας εικόνα και είναι υπαίτιοι για την αξία που δίνουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Αν το κοινωνικό μας περιβάλλον μας κρίνει αρνητικά γιατί δεν παρουσιάζουμε τον «ιδανικό εαυτό» που αυτό επιθυμεί, τότε αυτό αυτόματα αντανακλά στην προσωπικότητα και την αυτοεικόνα μας. Μοιάζει σαν να ρίχνουν χρώμα, επάνω στο δικό μας πορτραίτο. Έτσι, μεταβάλλεται η γνώμη που έχουμε για τον εαυτό μας, επηρεάζεται από την αρνητική κριτική και λειτουργεί σαν χιονοστιβάδα που παρασύρει και την αυτοεκτίμηση. Όμως, είμαστε κύριοι του εαυτού μας και στο χέρι μας είναι να μην μας πάρει η κατηφόρα.

Αρκετές φορές μας έχουν ζητήσει να περιγράψουμε τον εαυτό μας, είτε σε μια συνέντευξη για δουλειά, είτε πάνω σε μια φιλική συζήτηση. Ενώ φαντάζει απλό, δυσκολευόμαστε όμως, ερχόμαστε σε άβολη θέση...ίσως αλλάζουμε και δέκα χρώματα! Αλλά τι είναι αυτό που μας δυσκολεύει; Η έκθεση μας μπροστά στους άλλους; Ή μήπως δεν τον γνωρίζουμε τόσο καλά όσο νομίζουμε; Κι αν δεν τον γνωρίζουμε πως μπορούμε να τον μάθουμε;

Ο Van Gogh είχε δημιουργήσει πάνω από τριάντα πορτραίτα του προσπαθώντας κατά αυτό τον τρόπο να αντιληφθεί τον εαυτό του καλύτερα. Λέγεται μάλιστα, πως είχε και έναν καθρέπτη για να μπορεί να έχει εικόνα του εαυτού του όταν δημιουργεί τις προσωπογραφίες του. Είχε βρει τον δικό του τρόπο επικοινωνίας. Ας αναλογιστούμε, εάν εμείς οι ίδιοι είχαμε έναν αντίστοιχο καθρέπτη, πως θα έμοιαζε ο δικός μας εαυτός στον καμβά. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μην χάσουμε την επικοινωνία με τον εαυτό μας, να βρισκόμαστε σε ένα διαρκή εσωτερικό διάλογο, όπως το έργο συνομιλεί με το δημιουργό του. Έτσι, επέρχεται η αυτογνωσία. Αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα μας, το λόγο που επιλέξαμε τις πράξεις μας, αντιλαμβανόμαστε τις αδυναμίες μας και θέτουμε μελλοντικούς στόχους. Οφείλουμε να δούμε τον εαυτό μας από διαφορετικές οπτικές γωνίες για μπορέσουμε να τον αποτυπώσουμε σωστά. Να δώσουμε φως στα θετικά χαρακτηριστικά του. Να δώσουμε μορφή σε εκείνα τα καλά στοιχεία του εαυτού μας που βρίσκονται κρυμμένα.

Η διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων είναι φυσιολογική. Δεν χρειάζεται να υποβάλουμε τον εαυτό μας σε κοινωνικές συγκρίσεις. Ο καθένας έχει τη δική του αξία και τα δικά του χαρίσματα που τον καθιστούν ξεχωριστό, κατά αυτό το τρόπο δομείται μια κοινωνία. Δεν θα είχε νόημα να είμαστε όλοι ίδιοι. Σε ένα σώμα χρειάζεται το χέρι, το πόδι, το κεφάλι, το καθένα εξυπηρετεί τη δική του λειτουργία. Καθένας μας πρέπει να προσπαθεί να ξεχωρίσει με το δικό του μοναδικό τρόπο. Να δημιουργήσει έναν εαυτό με θετικές σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις και με θέληση για διαρκή βελτίωση. Ας αφήσουμε πίσω αρνητικές εμπειρίες και τραυματικά γεγονότα που μας επηρέασαν, να επιβραβεύσουμε τη προσπάθεια, από την πιο ασήμαντη μέχρι τη πιο σημαντική.

Γκινάλα Ελισσάβετ

Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό τον Βρετανικό Σύλλογο Ψυχιάτρων τον Αύγουστο του 2015, η υψηλή νοημοσύνη θα μπορούσε να έχει και διανοητικό κόστος για ορισμένους.

Διαταραχές της διάθεσης μπορεί να είναι το τίμημα που κάποιοι άνθρωποι πληρώνουν για την υψηλή νοημοσύνη (iQ), σύμφωνα με την έρευνα αυτή. Επίσης αναφέρεται ότι οι ψυχολόγοι της έρευνας έχουν διαπιστώσει ότι τα υψηλότερα επίπεδα iQστην παιδική ηλικία, συνδέονται με τα χαρακτηριστικά της διπολικής διαταραχής στην αρχή της ενηλικίωσης. Η έρευνα αυτή σίγουρα είναι αφορμή για συζήτηση για τη σχέση μεταξύ νοημοσύνης, της δημιουργικότητας και τα θέματα ψυχικής υγείας.

Για την έρευνα αυτή, 1.881 άτομα παρακολουθήθηκαν από την ηλικία των 8 έως ότου ήταν 22 ή 23 χρονών. Το iQ τους μετρήθηκε μαζί με τα τυχόν χαρακτηριστικά των διαταραχών της διάθεσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν τα άτομα που είχαν 10 μονάδες iQ περισσότερες από το Μ.Ο στην ηλικία των 8, συνδέθηκε με δέκα τοις εκατό πιθανότητες να εκφράσουν χαρακτηριστικά μανιακής προσωπικότητας όταν φτάσουν στην ηλικία των 20.

Ο καθηγητής Daniel Smith, ένας από τους συντάκτες της μελέτης ανέφερε ότι, «μια πιθανή σχέση μεταξύ διπολικής διαταραχής, της ευφυΐας και της δημιουργικότητα έχει συζητηθεί για πολλά χρόνια και πολλές μελέτες έχουν προτείνει ότι υπάρχει κάποιο κοινό σημείο. Σε αυτή τη μεγάλη έρευνα, διαπιστώσαμε ότι η καλύτερη επίδοση σε τεστ IQ στην ηλικία των οκτώ προβλέπει χαρακτηριστικά διπολικής διαταραχής στους νεαρούς ενήλικες.»

Σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε το υψηλό IQ στην παιδική ηλικία είναι ένας παράγοντας κινδύνου για τη διπολική διαταραχή, αλλά μάλλον ότι είναι πιθανό να υπάρξει μια κοινή βιολογίας μεταξύ νοημοσύνης και τη διπολική διαταραχή, η οποία πρέπει να γίνει κατανοητή με μελλοντικές έρευνες.

Επίσης πολλοί άλλοι παράγοντες που μπορεί να παίξουν σημαντικό ρόλο, όπως:

  • -          To οικογενειακό ιστορικό ως προς την ψυχική νόσο,
  • -          οι αντιξοότητες της παιδικής ηλικίας,
  • -          στρεσογόνα γεγονότα
  • -          Η χρήση ναρκωτικών - είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο ενός ατόμου για την ανάπτυξη της διπολικής διαταραχής.

Μια πιθανότητα είναι ότι οι σοβαρές διαταραχές της διάθεσης, όπως η διπολική διαταραχή είναι το αντίτιμο που τα ανθρώπινα όντα έπρεπε να πληρώσουν για περισσότερα προσαρμοστικά χαρακτηριστικά, όπως η νοημοσύνη, η δημιουργικότητα και η λεκτική ικανότητα.

Σίγουρα αυτή η έρευνα έχει πολλά περιθώρια εξέλιξης, αλλά μπορεί να ενημερώσει τις μελλοντικές γενετικές έρευνες περιβάλλον της νοημοσύνης, της δημιουργικότητας και της διπολικής διαταραχής, ώστε να βοηθήσει με τις προσπάθειες για τη βελτίωση προσέγγισης για την έγκαιρη ανίχνευση της διπολικής διαταραχής σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες.

Πηγή: Daniel J. Smith et al.,Childhood IQ and risk of bipolar disorder in adulthood: prospective birth cohort study, British Journal of Psychiatry Open Aug 2015, 1 (1) 74-80; DOI: 10.1192/bjpo.bp.115.000455

Επιμέλεια άρθρου: Αντώνιος Καλέντζης MBPsS / MISCP
Μέλος Βρετανικού Συλλόγου Ψυχολόγων Κλινικών Ψυχολόγων, Νευροψυχολόγων, Coaching Ψυχολόγων
Μέλος Διεθνούς Συλλόγου Coaching Ψυχολόγων
Εκπαιδευτής Προγραμμάτων Ψυχικής Υγείας Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016 15:19

Σώμα και Εαυτός: Είμαι το σώμα μου

Πίσω από τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου αδερφέ μου, στέκεται ένας ισχυρός διοικητής,
ένας άγνωστος σοφός- ο Εαυτός. Κατοικεί μέσα στο σώμα σου, είναι το σώμα σου.
Φ. Νίτσε

 

Ξεκινώντας από το 17ο αιώνα και τον Καρτέσιο ο δυτικός πολιτισμός άρχισε να δίνει έμφαση στο διαχωρισμό της υποκειμενικής ανθρώπινης εμπειρίας (λογική, σκέψη, πνευματικότητα), από τον αντικειμενικό κόσμο της ύλης, ο οποίος περιλαμβάνει το σώμα μας και το φυσικό σύμπαν.

Η ιδέα αυτή του διαχωρισμού του σώματος από το πνεύμα ενσωματώθηκε σε μεγάλο βαθμό στο δυτικό πολιτισμό, ο οποίος άρχισε να τον αναπαράγει (Καρτεσιανός δυισμός).

Η αντίληψη αυτή επηρέασε όλες τις επιστήμες και χωρίς η ψυχολογία να αποτελέσει εξαίρεση ασχολήθηκε συστηματικά με ερωτήματα σχετικά με το νου και αγνόησε εντελώς το σώμα.

Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις που το σώμα έκανε την εμφάνισή του ως αντικείμενο μελέτης, η έρευνα περιορίστηκε στη βιολογία και κυρίως στη μελέτη του εγκεφάλου και της λειτουργίας του. Βέβαια ο διαχωρισμός σώματος πνεύματος έχει πλέον χαθεί, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Υιοθετείται μία μονιστική άποψη, κατά την οποία υπάρχει ένα μόνο υλικό και αυτό είναι το φυσικό βιολογικό υλικό. Η προσέγγιση αυτή έδωσε έμφαση στη γενετική βάση της συμπεριφοράς.

Παρόλα αυτά οι πρόσφατες προσεγγίσεις της ψυχολογίας διατηρούν μία κριτική στάση απέναντι στις παραπάνω απόψεις. Η θεώρηση μόνο του βιολογικού παράγοντα ή ο διαχωρισμός σώματος – πνεύματος είναι πολύ απλουστευτικές προσεγγίσεις.

Ο άνθρωπος πρέπει να θεωρηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αναγνωρίζεται η βιολογική, η ψυχολογική και η κοινωνική του διάσταση. Το σώμα μας είναι στην ουσία το μέσο επικοινωνίας μας με το περιβάλλον και με τους άλλους. Είναι το όχημα με το οποίο κάνουμε το ταξίδι μας σε αυτόν τον κόσμο. Μέσω του σώματος μας ζούμε την καθημερινότητά μας, είναι αδύνατο να ξεχωρίσουμε το σώμα μας από το ποιοι είμαστε και πως ενεργούμε στην κοινωνική σφαίρα.

Για παράδειγμα οι σωματικές διαφορές ανδρών και γυναικών δεν είναι μόνο οι φυσικά δοσμένες.

Όλοι μας δουλεύουμε καθημερινά, συνειδητά ή μη, με σκοπό να μεταμορφώσουμε τους φυσικούς βιολογικούς εαυτούς μας. Δεν είναι εύκολο όμως να προσδιοριστεί σε ποιο βαθμό το σώμα μας και η βιολογία μας καθορίζουν αυτό που είμαστε.

Αν δεχτούμε ότι η αίσθηση του εαυτού έρχεται από το σώμα μας, σε ποιο βαθμό μπορούμε να αλλάξουμε την ταυτότητά μας αλλάζοντας το σώμα μας; Δίαιτες, φάρμακα, άσκηση, ακόμα και επιλογή ρούχων αποτελούν τρόπους για την αλλαγή της εικόνας του σώματος. Ποιο είναι το ιδανικό βάρος για εμάς, ο ιδανικός σωματότυπος; Φανταζόμαστε τον εαυτό μας με μεγαλύτερo ή μικρότερο μυικό όγκο, αλλάζουμε τα μαλλιά μας, ακόμα και το χρώμα του δέρματος ή των ματιών αποτελούν αντικείμενο αλλαγής. Όταν όλα αυτά δεν είναι αρκετά ακολουθούν πλαστικές επεμβάσεις για αλλαγή των χαρακτηριστικών του προσώπου ή του σώματος, ακόμα και τα χαρακτηριστικά του φύλου μπαίνουν σε αμφισβήτηση και διαδικασία αλλαγής. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν εαυτό “δουλεύοντας” το σώμα μας. Προκαλούμε τις καθιερωμένες απόψεις και τα πρότυπα του “φυσιολογικού” ή του “φυσικού σώματος”. Με αυτό τον τρόπο επιδεικνύουμε τις διαφορές μας και δημιουργούμε εναλλακτικές ταυτότητες μέσω μίας πληθώρας δραστηριοτήτων που τροποποιούν το σώμα όπως τα τατουάζ, το piercing ή το body building.

Όμως πόσο ελεύθερες είναι οι επιλογές μας; Ίσως να μην είναι και τόσο ελεύθερες όσο φαντάζουν. Στην πραγματικότητα το σώμα, η ταυτότητα και η κοινωνία επηρεάζουν αμοιβαία το ένα το άλλο. Το γεμάτο καμπύλες σώμα της Μέριλιν Μονρόε ήταν κάποτε σύμβολο θηλυκότητας ενώ το ιδανικό γυναικείο σώμα όπως παρουσιάζεται σήμερα, νεανικό, αθλητικό και αδύνατο απέχει πολύ από αυτό το πρότυπο.

Η κοινωνία και ο τρόπος που μας βλέπουν οι άλλοι παίζει ρόλο στο σχηματισμό του σώματος και της ταυτότητας. Χαρακτηριστική είναι η δημοτικότητα εκπομπών “ μεταμορφώσεων” στην τηλεόραση. Άτομα επιλέγονται για να τους δοθούν συμβουλές για ρούχα, δίαιτες ή ακόμα και για να κάνουν πλαστική εγχείρηση. Μεγάλος αριθμός ανθρώπων φαίνεται να πείθεται από την ιδέα ότι η ζωή τους θα αλλάξει μετά από αυτές τις “μεταμορφώσεις”. Μπορεί όμως η αναμόρφωση ή ο επαναπροσδιορισμός του σώματος να αλλάξει τη ζωή μας;

Σίγουρα όχι αν αυτό δεν συνοδευτεί με αλλαγές στις στάσεις και τη συμπεριφορά μας, φαίνεται όμως ότι συχνά το αγνοούμε αυτό και αναλώνουμε πολύ χρόνο και ενέργεια για να αποκτήσουμε την επιθυμητή εικόνα σώματος. Το γεγονός και μόνο ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα με το σώμα μας και να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας με διάφορους τρόπους δείχνει ότι η ταυτότητά μας δεν είναι πλήρως καθορισμένη από την εικόνα του σώματος μας. Το σώμα μας δεν είναι μόνο η εικόνα που έχουμε ή η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς, περιλαμβάνει επίσης το νευρικό μας σύστημα, τον εγκέφαλο τις ορμόνες και τους νευροδιαβιβαστές, όλα αυτά είναι σε θέση να επηρεάσουν τη συμπεριφορά μας και το ποιοι είμαστε.

Ο κοινωνιολόγος Anthony Giddens (1991)σημείωσε πως οι άνθρωποι “χρησιμοποιούν” το σώμα τους μέσω της άσκησης για παράδειγμα ή της μόδας- για να τους βοηθήσει να επιδιώξουν συγκεκριμένους τρόπους ζωής – lifestyle. Το σώμα γίνεται ένα μέσο για να εκφράσουμε την ατομικότητα μας, τις φιλοδοξίες μας ή ακόμα και το δεσμό μας με ορισμένες ομάδες. Το σώμα μας γίνεται έτσι ένα δικό μας “έργο”. Το παραπάνω φαίνεται πολύ έντονα στην πρόσφατη ενασχόληση στη Δύση με την απόκτηση ενός “υγιούς σώματος”. Σπαταλώνται κάθε χρόνο εκατομμύρια σε γυμναστήρια και ινστιτούτα αδυνατίσματος καθώς και σε περιττά φάρμακα και συμπληρώματα διατροφής.

Ενώ το σώμα μας απειλείται όλο και περισσότερο από παγκόσμιους κινδύνους, εμείς ωθούμαστε να αναλάβουμε εξολοκλήρου την ευθύνη για το σώμα μας και να φροντίσουμε για αυτό.

Με τον τρόπο αυτό προάγεται μία εικόνα του σώματος ως ένα ασφαλές νησί μέσα σε ένα παγκόσμιο σύστημα που χαρακτηρίζεται από πολλαπλά ρίσκα. Όλα αυτά δεν έχουν ως σκοπό μόνο την πρόληψη ασθενειών, αυτό που ενδιαφέρει είναι να νιώσουμε καλά με το σώμα μας όπως αυτό εμφανίζεται στους άλλους.(Shilling 1997.)

Τι μας μένει από όλα αυτά; Είμαστε το σώμα μας και μέσω αυτού πραγματώνουμε τον εαυτό μας.

Βιώνουμε και χρησιμοποιούμε το σώμα μας πριν το σκεφτούμε και με τη χρήση του σώματός μας στις καθημερινές μας δραστηριότητες αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, σχετιζόμαστε με τους άλλους και με αυτή τη διαδικασία μαθαίνουμε για τον εαυτό μας.

Ειρήνη- Μαρία Νταντούτη

Αναφορές

Social Psychology Matters (2007), Wendy Hollway, Ηellen Lucey and Ann Phoenix, Open University Press

Anthony Giddens (1991) Modernity and Self – identity : Self society and Late Modern Age, London, Polity Press

Shilling C. (1997) “ The body and difference “in Woodward K ed Identity and Difference, London Sage

 

Τρίτη, 09 Αυγούστου 2016 10:12

Διαζύγιο και Παιδιά

Γράφει ο Διονύσης Σουρέλης,Ψυχολόγος, M.Sc., υπ. Διδάκτωρ συμβουλευτικής ψυχολογίας και ψυχοθεραπείας,
παν/μίου Middlesex, Λονδίνου. Εκπαιδευτής προγραμμάτων ψυχικής και κοινοτικής υγείας, παν/μίου Αιγαίου.

Το διαζύγιο είναι και αυτό ένα κομμάτι των ανθρώπινων σχέσεων, μέρος της οικογενειακής πραγματικότητας και φυσικά αποτελεί δικαίωμα των συντρόφων να το επιλέξουν. Οι συνθήκες χωρισμού ενός ζευγαριού διαφέρουν όπως διαφέρουν και τα στοιχεία της προσωπικότητας των ανθρώπων που πρέπει να τον διαχειριστούν. Όλοι αυτοί οι λόγοι καθιστούν το διαζύγιο μια πολυπαραγοντική διαδικασία που γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκη όταν υπάρχουν ανήλικα παιδιά.

Μια λέξη κλειδί που θα μπορούσε να μας βοηθήσει είναι η ευθύνη και η ανάληψη της. Και οι δυο γονείς έχουν την υποχρέωση να είναι υπεύθυνοι για την ψυχική και σωματική υγεία των ανήλικων παιδιών τους και κατά συνέπεια θα έπρεπε να δρουν και να θέτουν τις προτεραιότητες τους σε σχέση με αυτή. Ένα διαζύγιο -και ως διαδικασία αλλά και ως ουσία- μπορεί να προκαλέσει στα παιδιά ποικίλα συναισθήματα και αντιδράσεις. Για παράδειγμα, το άγχος του αποχωρισμού κάποιου γονέα ή της συνεκτικότητας της οικογένειας, ο φόβος κατά τη διάρκεια πιθανών καυγάδων (που περιέχουν λεκτική ή σωματική βία), ο θυμός απέναντι σε κάποιον γονέα (ή και στους δύο) που το παιδί θα θεωρήσει υπεύθυνο για την διάλυση της σχέσης και κατά συνέπεια η θλίψη που μπορεί ακολουθήσει όλων αυτών είναι κάποια από αυτά.

Έτσι λοιπόν, η ποιότητα ζωής καθώς και η σωματική και ψυχική υγεία των ανήλικων παιδιών, θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για τους γονείς. Ως πιο ώριμοι και ως ενήλικες πρέπει να βρουν ένα τρόπο να χτίσουν μια διαφορετικού τύπου σχέση με τον/την πρώην σύντροφο τους προς όφελος των παιδιών τους. Η σχέση αυτή θα πρέπει να δουλευτεί πάνω σε νέες βάσεις (μην ξεχνάμε ότι και οι δύο παραμένουν γονείς, άσχετα με το αν έχουν επιλέξει να χωρίσουν ως ζευγάρι) έτσι ώστε να είναι τουλάχιστον ανοιχτή σε συζητήσεις που θα έχουν ως στόχο την κοινή αλλά και σύμφωνη διαχείριση της φροντίδας των παιδιών.

Παρ’όλα αυτά πρέπει να επισημάνουμε πώς υπάρχουν πολλοί τρόποι διαχείρισης ενός διαζυγίου που σχετίζεται με ανήλικα παιδιά (κάθε ηλικίας), καθώς επίσης υπάρχουν πολλοί ειδικοί επαγγελματίες υγείας που θα μπορούσαν να βοηθήσουν εφόσον το ζευγάρι επιθυμεί μια επιστημονική προσέγγιση φροντίδας.

Συντάκτρια: Μαρία Καδόγλου - Κοινωνική Λειτουργός, MSc στην «Κοινωνική Ψυχιατρική»
της Ιατρικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Τα άτομα που αντιμετωπίζουν σοβαρές ψυχικές διαταραχές έχουν συχνά κακή σωματική υγεία και βιώνουν ψυχική, κοινωνική και γνωστική αναπηρία. Τα αποτελέσματα της τροποποίησης του τρόπου ζωής σε χρόνιες ασθένειες απαντώνται συχνά σε πολλές μελέτες, οι οποίες αναδεικνύουν την άσκηση ως ένα από τα πλέον αξιόλογα συστατικά της θεραπείας. Αρχές σχεδιασμού αποτελεσματικών παρεμβάσεων σωματικής δραστηριότητας συζητούνται μαζί με τρόπους προσαρμογής αυτών στους ψυχικά πάσχοντες. Οι φορείς ψυχικής υγείας μπορούν να παρέχουν αποτελεσματικές παρεμβάσεις σωματικής άσκησης για τα άτομα με σοβαρή ψυχική διαταραχή (Richardson & συν., 2005).

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η ποιότητα διαβίωσης και η σωματική υγεία των ψυχικά ασθενών δεν διερευνώνται συχνά (Connolly & συν., 2005). Το ίδιο ισχύει και για την επίδραση της σωματικής άσκησης στη σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων με σοβαρή ψυχική διαταραχή[1] (Richardson & συν., 2005). Το αποτέλεσμα της έλλειψης εμπεριστατωμένων ερευνών είναι η αδυναμία να εντοπιστεί αν μέσα από τις παρεμβάσεις σωματικής άσκησης μπορούν τελικά να υπάρξουν οφέλη για τον ασθενή και την ίδια την ψυχική διαταραχή (Richardson & συν., 2005). Σε αυτήν την αναφορά γίνεται μια σύντομη ανασκόπηση πρόσφατης, διεθνούς βιβλιογραφίας, με σκοπό τη μελέτη και τη διερεύνηση των αποτελεσμάτων της άσκησης και την επιβεβαίωση της σημασίας της πρακτικής της εφαρμογής στο χώρο της ψυχικής υγείας.

ΟΦΕΛΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ
Η σωματική δραστηριότητα γενικά, μπορεί να οδηγήσει α) στην πρόληψη νόσων, όπως οι καρδιαγγειακές παθήσεις και ο σακχαρώδης διαβήτης β) σε φυσικές, σωματικές αλλαγές, που αφορούν για παράδειγμα τις συγκεντρώσεις ενδορφινών και μονοαμινοξειδάσης (Lawlor & συν, 2001) γ) στην διαμόρφωση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, ο οποίος συμπεριλαμβάνει μια ισορροπημένη διατροφή, με αποτέλεσμα τη μείωση του κινδύνου της παχυσαρκίας (Richardson & συν., 2005).

Ειδικότερα, η τακτική σωματική δραστηριότητα μπορεί να βελτιώσει την ψυχική υγεία των ατόμων με σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Τα πιο πειστικά στοιχεία για τα ψυχολογικά οφέλη της άσκησης προέρχονται από την κλινική παρατήρηση των καταθλιπτικών ασθενών (Richardson & συν., 2005). Αν και τα άτομα με κατάθλιψη τείνουν να είναι λιγότερο σωματικά ενεργά από τα μη καταθλιπτικά άτομα, η αερόβια άσκηση έχει δείξει ότι μειώνει σημαντικά τα συμπτώματά τους (Paluska & συν., 2000). Η άσκηση μπορεί να επενεργεί στην εκτροπή των αρνητικών σκέψεων και να συμβάλλει στην εκμάθηση μιας νέας δεξιότητας. Κατά συνέπεια, ο καταθλιπτικός ασθενής μπορεί να λαμβάνει θετικά σχόλια από άλλους, να βελτιώνει την αυτοεκτίμησή του και να καλλιεργεί τις κοινωνικές επαφές του (Lawlor & συν, 2001). Δύο πρόσφατες μετα-αναλύσεις ανέφεραν ότι τα αποτελέσματα της άσκησης για την κατάθλιψη ήταν παρόμοια με αυτά των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων (Richardson & συν., 2005). Υπάρχουν όμως και πολλές έρευνες για την επίδραση της άσκησης στην κατάθλιψη, οι οποίες παρουσιάζουν σημαντικές μεθοδολογικές αδυναμίες και έχουν γίνει σε πληθυσμούς μη- κλινικών εθελοντών, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να προσδιοριστεί επαρκώς η αποτελεσματικότητα της άσκησης στη μείωση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης (Lawlor & συν, 2001).

Σε μια ανασκόπηση του 1999 για τις παρεμβάσεις της άσκησης στα άτομα με σχιζοφρένεια οι συντάκτες συμπέραναν ότι η άσκηση θα μπορούσε α) να ανακουφίσει τα δευτεροπαθή συμπτώματα της σχιζοφρένειας, όπως είναι η κατάθλιψη, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και η κοινωνική απόσυρση και β) να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση των θετικών συμπτωμάτων της σχιζοφρένειας, όπως οι ακουστικές ψευδαισθήσεις (Richardson & συν., 2005).

Πιο μικρή αλλά θετική επίδραση της σωματικής δραστηριότητας έχει σημειωθεί για τη γενικευμένη διαταραχή άγχους, τις φοβίες και τις κρίσεις πανικού (Richardson & συν., 2005). Γενικά, το οξύ άγχος ανταποκρίνεται καλύτερα στην άσκηση από ότι το χρόνιο άγχος (Paluska & συν., 2000).

Μελέτες περιπτώσεων δείχνουν ότι η συμμετοχή των ασθενών σε άσκηση σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής, να προσφέρει συναισθηματική ευεξία και ασφαλείς ευκαιρίες για κοινωνική αλληλεπίδραση. Επιπλέον, οι χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας έχουν δικαίωμα να συμμετάσχουν σε δραστηριότητες αναψυχής, όπως η σωματική δραστηριότητα, τις οποίες απολαμβάνει το σύνολο της κοινωνίας (Richardson & συν., 2005).

Η ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΑΣΘΕΝΩΝ
Ο τρόπος ζωής, τα ψυχοτρόπα φάρμακα και η ανεπαρκής σωματική υγειονομική περίθαλψη των ατόμων με ψυχικές διαταραχές συμβάλλουν στην κακή σωματική τους υγεία. Οι ασθενείς με ψυχώσεις έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες από το γενικό πληθυσμό να αντιμετωπίζουν κινδύνους σχετιζόμενους με τον τρόπο ζωής τους (Osborn, 2001), οι οποίοι επηρεάζονται από παράγοντες όπως τα γονίδια, το περιβάλλον, το κοινωνικοδημογραφικό καθεστώς και την ίδια τη φύση της ψυχικής νόσου (Connolly & συν., 2005).

Σε ότι αφορά τα αντιψυχωτικά φάρμακα, όπως η ρισπεριδόνη (Meaney & O'Keane, 2002) και η κλοζαπίνη (Connolly & συν., 2005) έχει βρεθεί ότι μπορούν να προκαλέσουν ιδιαίτερα ενδοκρινολογικά, νευρολογικά, καρδιαγγειακά (Osborn, 2001), σεξουαλικά προβλήματα (Meaney & O'Keane, 2002 στο Connolly & συν., 2005) καθώς και αύξηση της όρεξης ιδιαίτερα για γλυκά και λιπαρά τρόφιμα (Osborn, 2001). Η αύξηση της όρεξης οδηγεί σε αύξηση του βάρους, με κίνδυνο την παχυσαρκία, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με μια σειρά από άλλες παθολογικές καταστάσεις, όπως η υπέρταση, η αθηροσκλήρωση, η δισλιπιδαιμία, ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου ΙΙ, η στεφανιαία νόσος, το εγκεφαλικό επεισόδιο, η οστεοαρθρίτιδα, η άπνοια, τα αναπνευστικά προβλήματα, τον καρκίνου του παχέος εντέρου. Πολύ μεγάλο σωματικό βάρος σχετίζεται με αύξηση της θνησιμότητας, με κοινωνικό στιγματισμό, απόσυρση και περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας ζωής (Meltzer & Fleischhacker, 2001). Οι Allison & Casey (2001) αναφέρουν ότι τα άτομα με σχιζοφρένεια είναι πιο παχύσαρκα από τα μη σχιζοφρενή και το εύρημα αυτό αφορά κυρίως τις γυναίκες (Connolly & συν., 2005). Η ανησυχία του ίδιου του ασθενή για την παχυσαρκία μπορεί να συμβάλει σε μη συμμόρφωση με τη φαρμακευτική αγωγή, θέτοντας σε κίνδυνο τη θεραπεία του (Richardson & συν., 2005).

Σχετικά με το κάπνισμα, έχει βρεθεί ότι οι ψυχιατρικοί ασθενείς εισπνέουν περισσότερο καπνό από το γενικό πληθυσμό, που τους εκθέτει σε μια σειρά από ασθένειες που σχετίζονται με αυτόν. Η νικοτίνη μπορεί να επιδράσει θεραπευτικά για τα ψυχωσικά συμπτώματα (Connolly & συν., 2005), προκαλώντας την αύξηση της λειτουργίας των ηπατικών ενζύμων, που σχετίζονται με το μεταβολισμό των αντιψυχωσικών φαρμάκων, μειώνοντας έτσι τις ανεπιθύμητες ενέργειες από τη χρήση τους (Osborn, 2001). Το αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης της νικοτίνης είναι οι ασθενείς-καπνιστές να χρειάζονται συνήθως υψηλότερο επίπεδο αντιψυχωτικών φάρμακων από τους μη-καπνιστές για να πετύχουν παρόμοια επίπεδα φαρμάκου στο αίμα (Connolly & συν., 2005).

Σε ότι αφορά τη φυσική δραστηριότητα, έχει βρεθεί ότι τα άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές είναι πολύ λιγότερο δραστήρια από το γενικό πληθυσμό (Richardson & συν., 2005). Οι Brown και συν. (1999) και ο McCreadie (2003) διαπίστωσαν ότι τα άτομα με σχιζοφρένεια ασκούνται ελάχιστα. Παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτό είναι τα χαρακτηριστικά της ασθένειας, το ηρεμιστικό φάρμακο και η έλλειψη ευκαιριών και γενικού κινήτρου. Ο σχετικός κίνδυνος αθηροσκλήρωσης σε σωματικά αδρανή άτομα είναι υψηλότερος σε σχέση με εκείνα που είναι πιο δραστήρια. Ο ειδικός μηχανισμός της σωματικής δραστηριότητας που μειώνει τη θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα είναι άγνωστος, ωστόσο έχει αποδειχτεί ότι η άσκηση βελτιώνει το προφίλ των λιπιδίων, την ανοχή στη γλυκόζη, την παχυσαρκία και την υπέρταση (Connolly & συν., 2005).

Όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία αποτελούν ταυτόχρονα φυσικές αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας των ψυχικά ασθενών που συγκεντρώνουν υψηλότερα ποσοστά από το γενικό πληθυσμό ή άλλες ομάδες ασθενών. Συμπληρωματικά σε αυτό λειτουργεί η μη επαρκής φυσική φροντίδα των ψυχικά ασθενών από τους ψυχιάτρους και τους οικογενειακούς γιατρούς, οι οποίοι παραμελούν τη σωματική τους αξιολόγηση, θεωρώντας εσφαλμένα ότι πολλά από τα συμπτώματά τους είναι ψυχολογικά (Osborn, 2001). Τα άτομα με σχιζοφρένεια ενδέχεται να αποτύχουν να αναγνωρίσουν τα πρώτα σημάδια της κακής υγείας ή να αποφύγουν την επαφή με τις υπηρεσίες υγείας. Οι παραδοσιακές οδοί για να λάβουν υγειονομική περίθαλψη - π.χ. εξασφάλιση και πραγματοποίηση ενός ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία - μπορεί να αποδειχθούν υπερβολικά πολύπλοκες για κάποιον που είναι χρόνιος ασθενής με θετικά συμπτώματα, μειωμένη γνωστική ικανότητα ή έλλειψη κίνητρων (Connolly & συν., 2005). Επιπλέον, το στίγμα της ψυχικής ασθένειας αποτελεί ένα ακόμη εμπόδιο για τους ασθενείς, ώστε να λάβουν την ορθή θεραπεία. Πολλοί αμερικανοί με ψυχικές διαταραχές δυσκολεύονται να αποκτήσουν ασφάλιση, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να καλύψουν το κόστος της περίθαλψης (Osborn, 2001).

Υπάρχει όμως και ένα μεγάλο μέρος θνησιμότητας που αναφέρεται σε θάνατο από μη φυσικά αίτια, δηλαδή αυτοκτονίες και ατυχήματα (Osborn, 2001). Τα άτομα με σοβαρή ψυχική διαταραχή πεθαίνουν 10 έως 15 χρόνια νωρίτερα από το γενικό πληθυσμό (Richardson& συν., 2005).

Επιπλέον, οι αλλαγές στον τομέα της ψυχιατρικής, που αφορούν κυρίως στη μετάθεση της περίθαλψης από το άσυλο στην κοινότητα, συμβάλλουν στα αυξημένα αυτά ποσοστά. (Connolly & συν., 2005, Osborn, 2001),.

 

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ
Τα προγράμματα άσκησης πρέπει να είναι α) διαρθρωμένα με βάση την ηλικία, το φύλο, την κοινωνικοοικονομική θέση, το πολιτιστικό υπόβαθρο, το επίπεδο φυσικής κατάστασης και κυρίως τον τρόπο ζωής και β) να αφορούν τον καθορισμό στόχων, τον αυτοέλεγχο, την κοινωνική υποστήριξη, τη σταδιακή αλλαγή συμπεριφοράς, ώστε να ενθαρρύνουν τους ψυχικά ασθενείς να τα ενσωματώσουν στην καθημερινότητά τους. Το πιο σύντομο πρόγραμμα άσκησης μπορεί να αποτελείται από 3 τουλάχιστον εβδομαδιαίες προπονήσεις, 20-60 λεπτών[2]. Μια εναλλακτική λύση είναι ο συνιστώμενος τρόπος ζωής, που περιλαμβάνει τη συχνή, μέτριας έντασης σωματική δραστηριότητα, όπως το γρήγορο περπάτημα κατά τη διάρκεια της ημέρας (π.χ. βόλτα με παρέα). Ο τρόπος αυτός αποτελεί ένα από τα ευκολότερα, ασφαλέστερα, φθηνά και δημοφιλή είδη άσκησης που επιλέγουν τα άτομα με ή χωρίς χρόνιες παθήσεις, όπως ο διαβήτης. Άλλες μορφές σωματικής δραστηριότητας που μπορεί να έχουν χαμηλό κόστος και είναι δημοφιλείς είναι η άσκηση με DVD στο σπίτι και η ομαδική αεροβική γυμναστική (Richardson & συν., 2005).

Οι ομαδικές δραστηριότητες είναι φθηνότερες από τις ατομικές. Η εξατομικευμένη όμως προσοχή και η ατομικά προσαρμοσμένη στοχοθέτηση μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικότερο ρόλο στην αλλαγή του τρόπου ζωής των ψυχικά ασθενών. Λόγω των ψυχολογικών επιβαρύνσεων, όπως η υπερευαισθησία, η οποία μπορεί να οφείλεται σε αύξηση του βάρους και στις εμπειρίες ζωής, οι ασθενείς πρέπει να ενθαρρύνονται να ξεπερνούν μια σειρά από εμπόδια, όπως αυτό της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Οι γυμναστές πρέπει να αναγνωρίζουν τις προσωπικές προσπάθειες των ασθενών (λαμβάνοντας π.χ. πιστοποιητικά συμμετοχής ή κοινωνική αναγνώριση) και να εποπτεύουν την πρόοδό τους (Richardson & συν., 2005).

Οι ανησυχίες για την ασφάλεια, ιδίως όσον αφορά τα καρδιαγγειακά και μυοσκελετικά προβλήματα μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο στην εφαρμογή των προγραμμάτων σωματικής δραστηριότητας σε πληθυσμό υψηλού κινδύνου. Αυτά μπορούν να ελαχιστοποιηθούν με την κατάρτιση ενός προγράμματος που στοχεύει στη σταδιακή αύξηση της έντασης και της διάρκειας της δραστηριότητας, εξασφαλίζοντας τη διαδικασία προθέρμανσης ή κατάλληλα παπούτσια, ιδιαίτερα για τους ψυχικά ασθενείς που εμφανίζουν συννοσηρότητα με διαβήτη, λόγω του κινδύνου των ελκών στα πόδια. Η κόπωση και η υπνηλία που παρατηρούνται σε αρκετούς ψυχικά ασθενείς – ως απόρροια των φαρμάκων – δεν είναι αντένδειξη για την εφαρμογή προγραμμάτων ασκήσεων, δεδομένου ότι δεν αναφέρονται γνωστές σοβαρές επιπλοκές που να συνδυάζουν τη σωματική άσκηση και τα ψυχιατρικά φάρμακα (Richardson & συν., 2005).

ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
Εκτιμάται ότι τα προγράμματα σωματικής άσκησης για άτομα με σοβαρή ψυχική διαταραχή πρέπει να ενσωματωθούν σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας επειδή α) μπορούν να παρέχουν αποτελεσματικές παρεμβάσεις, ακριβώς γιατί οι ψυχιατρικοί ασθενείς έχουν συχνή επαφή μαζί τους και β) τα εμπόδια για σωματική άσκηση που απορρέουν από την ίδια τη ψυχική διαταραχή μπορούν να αντιμετωπιστούν πιο σωστά από τα άτομα που έχουν εκπαιδευτεί να είναι ευαίσθητα και υποστηρικτικά γύρω από τα ζητήματα αυτά (Richardson & συν., 2005).

Μια επιπλέον προσέγγιση είναι η στενή συνεργασία των επαγγελματιών ψυχικής υγείας με τους γιατρούς της πρωτοβάθμιας φροντίδας. Στόχος αυτής της συνεργασίας είναι η διαχείριση των σωματικών παθήσεων των ψυχικά ασθενών, όπως π.χ. οι καρδιαγγειακές παθήσεις, στο πλαίσιο της οποίας συμπεριλαμβάνεται και η σωματική άσκηση. Οι γιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των εμποδίων και στην ενίσχυση των προσπαθειών για τη σωματική δραστηριότητα (Richardson & συν., 2005).

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ
Η σωματική υγεία των ψυχικά ασθενών θα πρέπει να αρχίσει να λαμβάνει την κλινική προσοχή που της αξίζει. Παρά τις επανειλημμένες κλήσεις να ληφθεί σοβαρά υπόψη η σωματική τους υγεία, οι ψυχικά ασθενείς παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνησιμότητας από φυσικές αιτίες και λαμβάνουν κατώτερης ποιότητας ιατρική περίθαλψη (Osborn, 2001). Παρά το γεγονός ότι η ψυχιατρική κατάρτιση δεν μπορεί να εξοπλίσει τους ψυχιάτρους να εξετάσουν και να διερευνήσουν επαρκώς τη σωματική υγεία των ασθενών τους, ωστόσο παραμένει στην ευθύνη τους να είναι σε επιφυλακή για τις συνέπειες των ψυχικών διαταραχών και των φαρμακοθεραπειών που εφαρμόζουν στη σωματική υγεία των ασθενών τους. Επομένως, χρειάζεται να α) λαμβάνουν ένα προσεκτικό ιατρικό ιστορικό, με σκοπό τη μελλοντική παρακολούθηση του βάρους και άλλων μεταβολικών δεικτών που σχετίζονται με τη φαρμακευτική αγωγή και που είναι υπεύθυνοι για την εμφάνιση μελλοντικών καρδιαγγειακών κίνδυνων β) να διευκολύνουν την κατάλληλη εξέταση των ασθενών που βρίσκονται σε κίνδυνο ανάπτυξης σωματικής νοσηρότητας, δουλεύοντας στενά με ιατρούς γενικής ιατρικής και με άλλους ειδικούς, όταν χρειάζεται (Connolly & συν., 2005). Κίνητρα στους γιατρούς, όπως η οικονομική επιβράβευση, για τον εντοπισμό και την αντιμετώπιση των προβλημάτων σωματικής υγείας των ψυχικά πασχόντων είναι αναγκαία, προκειμένου να γίνουν οι κατάλληλες παρεμβάσεις. (Osborn, 2001).

Στόχος είναι να εξασφαλιστεί ότι δίδεται η προτεραιότητα που αξίζει στη σωματική υγεία των ασθενών με σοβαρή ψυχική διαταραχή (Connolly & συν., 2005), λαμβάνοντας μέτρα για τη διαφοροποίηση του τρόπου ζωής τους, την τροποποίηση των παραγόντων κινδύνου (Connolly & συν., 2005) και τη διαθεσιμότητα των λιγότερο τοξικών αντικαταθλιπτικών και αντιψυχωτικών φάρμακων (Osborn, 2001). Η καλή φυσική κατάσταση για τα άτομα με ψυχικές διαταραχές είναι ένας ρεαλιστικός στόχος και θα πρέπει να ενσωματωθεί στα σχέδια των επαγγελματιών ψυχικής υγείας (Osborn, 2001).

Ταυτόχρονα, είναι αναγκαίο να εξεταστεί ο καλύτερος τρόπος για να υιοθετηθεί η σωματική δραστηριότητα ως συμπληρωματική θεραπεία για τα άτομα με σοβαρή ψυχική διαταραχή. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας που ενδιαφέρονται για τη δημιουργία προγραμμάτων σωματικής δραστηριότητας θα πρέπει να συνεργαστούν με οργανισμούς, όπως τα πανεπιστημιακά ιδρύματα που έχουν πρόσβαση στην έρευνα και την αξιολόγηση των δεξιοτήτων (Richardson & συν., 2005), χρησιμοποιώντας καλά σχεδιασμένες, ελεγχόμενες μελέτες, ώστε να διασαφηνιστούν ακόμη περισσότερο τα οφέλη της άσκησης για την ψυχική υγεία διαφόρων πληθυσμών (Paluska & συν., 2000).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Στρατηγικές που εφαρμόστηκαν με επιτυχία σε άλλες ομάδες πληθυσμού με σκοπό την αλλαγή συμπεριφορών που σχετίζονται με τη σωματική δραστηριότητα μπορούν να υιοθετηθούν (Lawlor & συν, 2001).

Οι παρεμβάσεις αυτές είναι εφικτές και δημοφιλείς και θεωρούνται ως ένα από τα πλέον αξιόλογα συστατικά της θεραπείας (Richardson & συν., 2005), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αντικαθιστούν την τυπική θεραπεία (Lawlor & συν, 2001).

Η ενσωμάτωση της σωματικής άσκησης στα προγράμματα των ψυχιατρικών υπηρεσιών μπορεί να οδηγήσει σε βελτίωση της σωματικής υγείας των ατόμων με σοβαρές ψυχικές διαταραχές και να αποτελεί βασικό συστατικό της βιοψυχοκοινωνικής προσέγγισης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας (Richardson & συν., 2005).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Connolly, M., Kelly C. Lifestyle and physical health in schizophrenia. Advances in Psychiatric Treatment. V

  1. Lawlor, D., Hopker, S. The effectiveness of exercise as an intervention in the management of depression: systematic review and meta-regression analysis of randomised controlled trials. BMJ, 2001:322:763. (
  2. Osborn, D. The poor physical health of people with mental illness. West Journal of Medicine, November 2001, 175(5): 329–332. (
  3. Paluska, S., Schwenk, T. Physical Activity and Mental Health: Current Concepts. Sports Medicine. 2000, 29(3):167-180.
  4. Richardson, C., Faulkner, G., McDevitt, J., Skrinar, G., Hutchinson, D., Piette, J. Integrating Physical Activity Into Mental Health Services for Persons With Serious Mental Illness. Psychiatric Services, Vol. 56 No. 3:324-331, March 2005. (

 


[1] Ασθενείς με ένα ευρύ φάσμα ψυχιατρικών καταστάσεων: κατάχρηση ουσιών, σχιζοφρένεια, διανοητική καθυστέρηση, διπολική συναισθηματική διαταραχή και μονοπολική κατάθλιψη (Harris και Barraclough- αναθεώρηση 152 εκθέσεων σχετικά με τη θνησιμότητα σε ψυχιατρικές ασθένειες από φυσικά αίτια) (Osborn, 2001).

[2] Κατευθυντήριες γραμμές του AmericanCollegeofSportsMedicine, μια εθνική οργάνωση που ενδιαφέρεται για την προώθηση της υγείας όλων των Αμερικανών (Richardson & συν., 2005).

 

Κυριακή, 07 Αυγούστου 2016 16:46

“Περί ονείρων και στόχων”

Ονειρεύεσαι; Ή μήπως τα όνειρα είναι για τους ονειροπαρμένους ή όπως τους αποκαλεί ο Ελύτης για τους "ονειροβάτες"; Οι ρεαλιστές δεν κάνουν όνειρα. Δεν τα χρειάζονται. Έτσι δεν είναι;

Πόσα όνειρα μένουν απραγματοποίητα; Πόσα ζουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας; Κι είναι όνειρα σε σειρά, ή πιο σωστά σε σειρά προτεραιότητας, ανάλογα με τους στόχους που θέτει ο καθένας. Περιμένουν την πραγμάτωση τους το ένα πίσω από το άλλο. Κάποια μένουν απραγματοποίητα σαν να ‘ταν «όνειρα θερινής νυχτός» κι άλλα στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου χρόνους ατελείωτους.
Όταν στην πρώτη περίπτωση τα βλέπουμε να σβήνουν και να χάνονται, τότε βγαίνει στην επιφάνεια ο «κακός» μας εαυτός. Γινόμαστε μίζεροι και ζηλιάρηδες, βρίζουμε την τύχη μας, επιρρίπτουμε τις ευθύνες μας στους άλλους. Όσοι πέτυχαν τα όνειρα τους το κατάφεραν με κόλπα κι απάτες, το κατάφεραν χωρίς να το αξίζουν. Αυτό δεν σκέφτεσαι εσύ που δεν προσπαθείς; Ναι, κάποιες φορές οι σκέψεις σου κρύβουν μια δόση αλήθειας, τις περισσότερες όμως όχι! Συνήθως όσοι έκαναν πραγματικότητα τους στόχους τους, και κατ’ επέκταση τα όνειρα τους, προσπάθησαν πολύ..κόπιασαν πολύ. Τίποτα δε χαρίζεται, τίποτα δεν προσφέρεται χωρίς να το αξίζεις.
Αν εδώ και καιρό, έχεις όνειρα, μην τα αναβάλλεις. Μεγάλος εχθρός η αναβλητικότητα, και ισχυρό όπλο το θάρρος! Ξεκίνα..κάνε ένα βήμα, χωρίς να δίνεις άλλοθι στον εαυτό σου. Βγες από τη θέση του επικριτή όσων πέτυχαν και μπες στη θέση αυτών που θαυμάζεις!
Κι αν αποτύχεις δεν πειράζει, ούτε ο πρώτος θα ‘σαι, ούτε ο τελευταίος. Να θυμάσαι πως η αποτυχία μπορεί να φέρει την αναγέννηση.

Παρδαλού Γεωργία

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

Νέα & Ανακοινώσεις

PrevNext

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr