Displaying items by tag: Ταξίδια

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2021 16:56

Το ταξίδι

Ευστράτιος Παπάνης

Νομίζαμε πως ταξιδεύαμε, όμως οι άνεμοι της ψυχής πάντα στα πρώτα λιμάνια της νεότητας μας επέστρεφαν. Μα τι παράξενο: Όλα όσα μας αποχαιρετούσαν στον γεμάτο όνειρα απόπλου, καθώς σφύριζαν οι σειρήνες των πλοίων, καθώς τραβούσαμε τα σχοινιά για να σαλπάρουμε, καθώς ανεβάζαμε με έξαψη τις άγκυρες όσων αγαπούσαμε, για να ελευθερωθούμε από τον εναγκαλισμό τους, Κι αν στέκονταν ακόμα εκεί, είχαν αλλάξει μορφή, μόνο και μόνο επειδή είχαμε ταξιδέψει, μόνο και μόνο επειδή τα είχαμε αντικρίσει, ενώ ενδίδαμε στη λαγνεία των ωκεανών.

Μα ο ωκεανός ήταν μια αδιέξοδη λίμνη Και οι τρικυμίες μας παλίρροια, που μας επέστρεφε στα μέρη της παιδικότητας.

Θελήσαμε να ανταλλάξουμε τη δύσκολα κερδισμένη ελευθερία με λίγη από την πρωτινή αγάπη και αθωότητα. Δρόμοι, σπίτια, τοπία, ουρανοί, όλα ήταν εκεί, στο σκηνικό, που χρόνια κουβαλούσαμε μαζί μας σα φυλαχτό, σαν κατάρα, σαν προσμονή, σαν πρόσχημα. Όλα ήταν εκεί και μας περίμεναν, όπως μας διαβεβαίωναν εξάλλου τα γράμματα, που λαμβάναμε, και τα μηνύματα όσων είχαμε αφήσει πίσω. Λες και θα διαρκούσαν για πάντα..

Μα ευτυχώς!! Μόνο τα πρόσωπα κάπως σαν λίγο να γέρασαν, και ίσως τα στενάκια να παρέμειναν πολύ μικρά, για να χωρέσουν την πολύπλευρη εμπειρία μας! Και ίσως κάποιοι, οι πιο σημαντικοί, να έχουν φύγει για τα αληθινά και ανεπίστρεπτα ταξίδια.

Μα να!! Σα να κέρωσε το αυθόρμητο γέλιο του παιδιού μέσα μας και οι αναίτιες χαρές εξαργυρώθηκαν για μια επίφαση σοφίας.

Να! Η αγνότητα στις χαρακιές του προσώπου εκπορνεύθηκε κι έγινε λογική και επιστήμη.

Μα γιατί τα παιχνίδια μας μοιάζουν πια με παρωδίες και οι φροντίδες μας γιατί συμμάχησαν με το χρόνο και μας χλευάζουν; Γιατί είμαστε τόσο θλιμμένοι κι ας περπατάμε στα μέρη που γεννηθήκαμε; Γιατί πια καταλάβαμε πως η ευτυχία είναι τόσο αναίτια, όσο το σκίρτημα του βρέφους στην αγκαλιά της μητέρας του

Τόσο πολύτιμη όσο η απορία ενός παιδιού μπροστά στο αυτονόητο και τόσο άυλα υφασμένη, όσο η ελάχιστη και πελώρια λεπτομέρεια στα ξύλα του πρώτου κρεβατιού.

Μα πιο πολύ γίναμε δυστυχισμένοι επειδή τώρα πια ξέρουμε πως

Τα μόνα αληθινά ταξίδια είναι αυτά χωρίς επιστροφή.

Published in Λογοτεχνία
Tagged under
Δευτέρα, 02 Μαϊος 2016 14:19

Ταξιδιωτικές Αναμνήσεις

Υπερπλήρες το πλοίο της επιστροφής την Κυριακή του Θωμά στο νησί. Αυτή τη φορά την κατάληψη είχαν κάνει οι φοιτητές, που επέστρεφαν απρόθυμοι στα καθήκοντά τους.

Είναι αλήθεια πως τον τελευταίο καιρό το προνόμιο αυτό κατέχουν οι χιλιάδες μετανάστες, που ψάχνουν οδούς διαφυγής. Είναι εξάλλου η μοναδική στιγμή πολυτέλειας, ακόμα και αν κοιμούνται σε καθίσματα, καταστρώματα, βάρκες, τουαλέτες.
Όμως οι πραγματικοί άρχοντες, οι βασιλείς στην ταλαιπωρία, οι τρισευτυχισμένοι σε παρόμοιες καταστάσεις, οι απόλυτα προσαρμοσμένοι και εύκαμπτοι είναι οι τσιγγάνοι, που κατά ορδές επελαύνουν στα νησιά. Στο γκαράζ έντεκα άτομα χώρεσαν σε ένα ελάχιστο αυτοκίνητο μαζί με χαλιά και μπιχλιμπίδια, αδιαμαρτύρητα, παιχνιδιάρικα, ακροβατικά. Μου είπαν τη βάσκανο μοίρα μου και τους ρώτησα πώς γιόρτασαν την παγκόσμια ημέρα για τους Ρομά.. Τι είναι οι Ρομά με ρώτησαν, γεμάτοι απορία και καχυποψία. Σίγουρος είμαι πια πως όλοι όσοι ασχολούνται με προγράμματα για βελτίωση της ποιότητας ζωής των τσιγγάνων είναι ή ηλίθιοι ή απατεώνες..
Παρέες-παρέες με κιθάρες, τράπουλες, χιούμορ, ιδεολογία, αποποινικοποιημένες κουκούλες οι φοιτητές έζωναν ασφυκτικά κάθε σημείο του καραβιού. Και κατά τις δώδεκα τα μεσάνυχτα, είχαμε περάσει το κάβο ντόρο, αποκαμωμένοι μετακίνησαν τα στρώματά τους στους διαδρόμους και τους μαιάνδρους κάθε καταστρώματος.
Όδευα και γω προς την καμπίνα μου, πηδώντας πάνω από σάκους, πόδια, ροχαλητά. Στο διάδρομο ένας φοιτητής, που κρατούσε σφιχτά μια όμορφη, νεαρή κοπέλα μου λέει: Αυτή είναι η κοινωνική ανισότητα. Άλλοι στις καμπίνες και άλλοι στρωματσάδα. Πήρα την κάρτα-κλειδί της καμπίνας, του την πρότεινα και του απάντησα: Ω μείραξ, πάρε την καμπίνα και δώσε μου την αγκαλιά και τις αναπνοές της κοπέλας, που έχεις δίπλα σου.
Δεν ανταπάντησε, αλλά έσφιξε την αγαπημένη του περισσότερο.
Καθώς έκλεινα την πόρτα ένιωσα διαπεραστικό και επίμονο το βλέμμα της νεαράς να με παρατηρεί..

Ευστράτιος Παπάνης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Published in Λογοτεχνία

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

Νέα & Ανακοινώσεις

PrevNext

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr