Displaying items by tag: Στιγμές

Λένε πως μια φορά κάθε χιλιάδες χρόνια βαριέται ο Θεός την τόση αρμονία και την τάξη.

Ξεχνά για λίγο η καρδιά Του τη Δικαιοσύνη και τη Σοφία, επειδή μεθά με το κρασί της Αγάπης.

Κι όλοι γνωρίζουν πως στο μεθύσι αυτό η παραζάλη σε κάνει να αγαπάς εξίσου το δίκαιο με το άδικο, το σωστό με το σφάλμα, το συμμετρικό με το απροσάρμοστο, το ευλογημένο με το καταραμένο, τον πόνο με την ελπίδα.

Μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται πως κάποτε σε ένα τέτοιο μεθύσι της αγάπης φίλιωσε ακόμα και το Διάβολο και δεήθηκε για τα πράγματα και τις ψυχές, που λησμονήθηκαν στην κόλαση και στη φωτιά.

Θυμάται τότε μέσα στις μουσικές και στο ποτό, κλαίγοντας και τραγουδώντας, το πιο αγαπημένο του λάθος, το πιο τραγικό τέκνο της πλάσης, τον άνθρωπο. Κανείς δεν επιτρέπεται να μιλά γι αυτό, αν και όλοι ξέρουν πως ήταν μετά από ένα τέτοιο γλέντι που έγινε:

Όχι χουν από της γης, όχι όχι από χώμα.

Με πόνο και ελπίδα τον έφτιαξε, από καθαρή και ατόφια αγάπη, τόση που περικλείει μέσα της την ειρήνη και τον πόλεμο, τη διχόνοια και τη φιλία, τη θυσία και την προδοσία, το θάνατο και τη ζωή, τη σταύρωση και την ανάσταση.

Και δεν ενεφύσησεν πνοήν σκέτη ζωής, αλλά τον φίλησε στο στόμα με τη δική του μεθυσμένη ανάσα, τον κέρασε από το δικό του πιοτό, τραγούδησαν αγκαλιασμένοι τους αμανέδες της δημιουργίας.

Και όλοι ξέρουν πως αυτοί που γίνονται αδέρφια την ώρα του κρασιού και της αγάπης, είναι αντίπαλοι στα θνητά, μα συμπολεμιστές στα αιώνια.

Από τότε κάθε που μεθάει ο Θεός με την αγάπη διώχνει μακριά τα σύννεφα, που τον κρύβουν από τα μάτια, μετακινεί με τα δάχτυλα όλα όσα Τον κάνουν αόρατο στις ψυχές, την έπαρση, την αχαριστία, το φθόνο, σκίζει με ένα του νεύμα τον ουρανό και ανοίγει ένα μυστικό πέρασμα ανάμεσα στους δύο κόσμους για να δει και να Τον δουν τα παιδιά Του

Ξεχύνονται τότε οι ψυχές από τον παράδεισο και από την κόλαση να πάνε να μαζέψουν όλα όσα άφησαν κάτω μισοτελειωμένα.

Και επιστρέφουν το σούρουπο αποκαμωμένες με όσα πρόλαβε να περισώσει η καθεμία:

Άλλη λόγια που δεν πρόλαβαν να ειπωθούν, άλλη στιγμές που ανέστιες απόμειναν, ενώ θα μπορούσαν να γίνουν βαρύτιμες, άλλη επιλογές που δεν προτιμήθηκαν, άλλη έρωτες που πριν εξιδανικευτούν ξεψυχήσανε , άλλη εκβάσεις, που από δειλία δεν επιτεύχθηκαν.

Και άλλες στις χούφτες κουβαλούν τα δάκρυα εκείνων, που για τους νεκρούς τους θρηνούν, και τα κάνουν πηγές στα αθάνατα

Και καθώς περιδιαβαίνει ο Θεός τον Κήπο ή την Κόλαση μεθυσμένος σκοντάφτει στου συμπάντου τα ατελείωτα και στης αγάπης ταλάφυρα.

Σε στιγμές και αμαρτωλές και άγιες, σε αισθήματα που δεν τελειώθηκαν

Και σκύβει με στοργή και κατάνυξη και με Πνοήν Αγάπης τα ανασταίνει

Ευστράτιος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 06:10

Η Αξία της Παρούσας Στιγμής

Συγγραφέας: Αικατερίνη Χρυσικού

Ας επιχειρήσουμε αρχικά να κάνουμε ένα πείραμα στον εαυτό μας και να μας φανταστούμε να «υπάρχουμε» έξω από χωροχρονικούς προσδιορισμούς. Χωρίς να πρέπει ν’ απαντήσουμε στο «πού» και στο «πότε». Φυσικά και ένα τέτοιο εγχείρημα είναι αδιανόητο για τον ανθρώπινο νου.

Οι έννοιες του Χρόνου και του Χώρου είναι ίδιον της ανθρώπινης σκέψης. Ο Albert Einstein, ο οποίος θεωρείται ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ου αιώνα, αντιλαμβανόταν τις παραπάνω έννοιες ως τρόπο σκέψης και όχι ως προϋποθέσεις της ύπαρξης. Από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι επιστήμονες έχουν διατυπώσει πολλούς ορισμούς για το τι είναι Χρόνος και τι Χώρος και διαφορετικές απόψεις για το αν « υπάρχουν» ή είναι μόνο «κατασκεύασμα» του μυαλού.

Κάθε άνθρωπος στην καθημερινότητά του παράγει σκέψεις που αφορούν γεγονότα του Παρελθόντος, του Παρόντος αλλά και του Μέλλοντος. Είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπινου μυαλού «να ταξιδεύει» στον χωρόχρονο της δικής του «πραγματικότητας» που είναι μια πραγματικότητα πολύ προσωπική, πολύ εσωτερική. Μέσω της μνήμης « ζωντανεύει» το Παρελθόν στο Παρόν. Μέσω της σκέψης φέρνει το Μέλλον, αυτό δηλαδή που είναι πιθανό να συμβεί ή να μη συμβεί, στο Παρόν. Ούτε το Παρελθόν αλλά ούτε και το Μέλλον δεν είναι το Παρόν, η παρούσα στιγμή. Τόσο το Παρελθόν όσο και το Μέλλον είναι ιδωμένα από την οπτική του Παρόντος. Κατά συνέπεια δεν είναι πραγματικά. Το μόνο πραγματικό, αληθινό, ουσιαστικό είναι αυτή η στιγμή που βιώνω με τις αισθήσεις μου και τις σκέψεις μου στο Εδώ και Τώρα. Και αυτό είναι η Ζωή, η Ύπαρξη σε όλη της τη διάσταση, σε όλο της το μεγαλείο. Και αυτό από μόνο του έχει Αξία.

Εν κατακλείδι, είναι μεγίστης σημασίας ο καθείς εξ’ ημών να εστιάζει στο Τώρα γιατί είναι ό,τι πιο αληθινό διαθέτει και ό,τι πιο άμεσο. Με άλλα λόγια η ενσυνειδητότητα μας είναι το « κλειδί» της βίωσης της ύπαρξής μας στον απόλυτο βαθμό. Από οντολογικής πλευράς, τέλος, το άτομο «είναι», υπάρχει δηλαδή μόνο στο Τώρα και αυτό είναι η πραγματικότητά του, την οποία βιώνει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, αφήνοντας σ’αυτήν το δικό του ψυχικό αποτύπωμα.

Πηγή εικόνας: azquotes.com

Συγγραφή άρθρου: Χρυσικού Αικατερίνη, Φιλόλογος, MA in Educational Leadership, Management and Emerging Technologies.

Όλη σου την ιστορία περιέχει και σύνοψη γίνεται κάθε σου δυνατότητας. Άπειρη κι αυτή, σαν τόσα άλλα, και ας μοιάζει, στο χρόνο των ανθρώπων, ελάχιστη.

Κι όταν πια την αναπολείς, φανερώνεται η απεραντοσύνη της, έτσι που έχει κατοπτρίσει την ύπαρξή σου. Όταν πια με το θάνατό της έχει γίνει αθάνατη και με την απώλειά της πολύτιμη.

Γιατί μαζί της ακυρώθηκαν οι επιλογές, που είχε περικλείσει, και σκοτώθηκαν τα πρόσωπα, που θα μπορούσες περισσότερο να είχες αγαπήσει. Παράδεισοι, που μοίρα τους είναι πάντα να χάνονται, γιατί μόνο έτσι γίνονται ιμερτοί.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr