Displaying items by tag: Παπάνης

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2021 19:01

Σελήνη

Σελήνη είναι ο έρωτας, όταν αναλογίζεται τον εαυτό του, χωρίς εξιδανικεύσεις και μελίσματα.

Λυκόφως των χαμένων, την ώρα που δύουν στη θύμηση των ανθρώπων.

Σκιά κάθε αρχής, που έχει προμαντέψει το τέλος της

Νεροσυρμή, που κατόπτρισε μια νύχτα τη φρίκη των νεκρών, ενώ αγαπήθηκαν.

Συναίσθημα καθαγιασμένο στο ένστικτο, που δεν αναζητά ερμηνείες και φτιασιδώματα.

Σελήνη είναι η θλίψη που καιροφυλακτεί σε κάθε ευτυχία.

Και η προβολή των ημερών που θα θριαμβεύσουν, όταν για πάντα θα λείψουμε.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Παρασκευή, 23 Απριλίου 2021 13:32

Αντίδωρον

Οι άνθρωποι που μας ερωτεύτηκαν, εκείνοι, που για χάρη τους ούτε μια αντιφεγγιά πόθου δεν προσποιηθήκαμε πως είχαμε φυλάξει, έρχεται στιγμή που ανασταίνονται, σα νοσταλγία, σαν αδικία ή σαν σπαταλημένη δυνατότητα, ζητώντας το μερτικό στην αυτοεκτίμηση, με την οποία χτίσαμε τους συναισθηματικούς μας θριάμβους.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Τετάρτη, 21 Απριλίου 2021 14:57

Ψηφιδωτό

Οι μόνοι νεκροί εδώ μέσα είναι ο χρόνος και το Εγώ. Ίσως και εγώ.

Μοιράζομαι μαζί τους μια ιδιότυπη παράλληλη πραγματικότητα, ένα ενωτικό παρόν: Είμαστε τώρα εδώ, όλοι μαζί στον ίδιο χώρο, την ίδια στιγμή, ανεξάρτητα από δημογραφικά, ιδιότητες συμβατικότητες και ύλη.

Κανείς δεν μπορεί να ορίσει την ύπαρξη από το μηδέν, το κεκοιμημένο από το ζωντανό, την αυταπάτη από την αλήθεια, το ανόργανο από το συνειδητό και το πνεύμα.

Όλοι τώρα εδώ, σε αυτό τον αδηφάγο κήπο, από διαφορετικές εποχές, από άλλα πλαίσια, με φαινομενικά διαφορετικές εμπειρίες αντιλήψεις, βιώματα.

Όμως πάντα με τα ίδια κίνητρα και ανάγκες, με ίδιους πόθους και μύχιες επιδιώξεις. Κι ας είναι σιγασμένες ή χαίνουσες, αναμνήσεις ή ψευδαίσθηση.

Αν ξαφνικά ξυπνήσουμε όλοι, θα βιώσουμε την ίδια συνέχεια, παρά τις διαφορετικές αφετηρίες. Σα να μη μεσολάβησαν οι αιώνες και το τίποτα.

Οι ημερομηνίες ακινητούν και χάνουν το νόημα.

Η μεγαλύτερη αυταπάτη ο εαυτός.

Δεν χωρίζει ο θάνατος, αλλά μαζεύει τις ψηφίδες, τη ζωή του καθενός, για να τις ενώσει στη μεγάλη έγερση.

Κοιμητήριο Αγιάσου

Ευστράτιος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Tagged under
Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021 18:14

Πόσο γελάστηκα.

Ψηλά μου έμαθαν πως βρίσκονται οι αξίες. Στα δύσβατα σε προσμένει το τέλειο, τα ιδανικό.

Αισθήσεις απρόσιτες και κόσμοι μαγεμένοι. Αέναοι πόθοι, δοξασίες λυτρωτικές

Εκεί, πάνω από όλους, όσα πρέπει ν' αγαπήσεις. Εκεί, πέρα απ' το χρόνο, το κακό και τη φθορά. Χωρίς σύνεση κι εγώ βιάστηκα να τρανέψω.

Χωρίς φρόνηση να πιαστώ, να απλώσω, να κρατηθώ. Άλλοτε σε ώμους φίλων μου, σε έρωτες φλογισμένους κι άλλοτε από παροτρύνσεις συμμάχων ιδεατών.

Και κάποτε ακόμα πάσχιζα σε μνήμες αγαπημένων,σε απαντοχές και σε φενάκες να στηριχτώ.

Και κάποτε ακόμα ονομάτιζα την ήττα προσμονή.

Έτσι μεγάλωσα κι ανέμιζα το χέρι να τις αγγίξω.

Μα ξεγελάστηκα, καθώς η μέρα μόλευε τη σκέψη.

Μα ξεγελάστηκα κυνηγώντας τα υψηλά. Πώς παραστράτησε η ματαίωση την κρίση, πώς πλάνεψε η λάμψη την αρετή.

Γιατί εκείνα που οι άνθρωποι έλεγαν πως αξίζουν, κάτω από τα πόδια μου βρίσκονταν μια ζωή.

Σέρνονταν στο χώμα σαν τα φίδια που ελλοχεύουν, κονιορτός μιας πλάνης περαστικής.

Κι εκεί ψηλά ένας ήλιος που κατοπτρίζει την τραγωδία και του κόσμου την οιμωγή.

Ένα εμπόδιο ο ουρανός και σύνορο γαλάζιο, που κρύβει, Θεέ μου, την μόνη αλήθεια. Που κρύβει, Θεέ μου την κραυγή την πιο σπαρακτική. Κι όσοι από σας σπεύσετε να γιορτάσετε την ανάσταση του Ιησού, την ίδια θα πάρετε απάντηση:

Δεν είναι εδώ..

Γιατί ο Κύριος βρίσκεται μέσα στην αμφιβολία των επιλογών, που από δειλία δεν προκρίναμε, στο κενό των ανθρώπων, που αγνοήσαμε, στην ηχώ της απόγνωσης, που δεν ακούσαμε και στην κατάνυξη των χρόνων που δεν αξιοποιήσαμε..γιατί ο Χριστός αφού συνάντησε τους μαθητές για τελευταία φορά, μεταμορφώθηκε στην ερημιά του απελπισμένου, στην αθωότητα μιας παιδικής απορίας και στον κατατρεγμό του ξένου, που εκδιώξαμε.

Γι αυτό τον Κύριο δεν θα τον βρείτε στο άρατε πύλας και στο ανέσπερο φως, αλλά στο καντήλι του αρρώστου, που τρεμοσβήνει και στον ιδανικό εαυτό μας, που λησμονημένος μες την καθημερινή ματαιότητα ψυχομαχεί..

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Τετάρτη, 07 Απριλίου 2021 19:23

Μωρία

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους, που νομίζουν πως θα ζήσουν για πάντα, επειδή πρόσκαιρα η ζωή τους θάμπωσε με ελάχιστα ψιχία ισχύος.. και σε εκείνους που εζήλωσαν την μωρία τους και έρπουν δίπλα τους..

Γιατί η επίγνωση του θανάτου τις πράξεις και τους ανθρώπους, που τη λησμονούν, ηλίθιους τους κάνει να φαίνονται, ενώ εκείνους, που ενώ την φοβούνται, την υπερβαίνουν, σε αγίους και ήρωες τους μετατρέπει.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Tagged under

Ευστράτιος Παπάνης, Μόνιμος Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ένας Πρακτικός οδηγός
(μπορείτε να τον κοινοποιήσετε, εάν νιώθετε ότι θα βοηθήσει κάποιον)

Σημάδια πως ο/η σύντροφος σας ενδεχομένως να είναι επιρρεπής σε ενέργειες, που μπορούν να χαρακτηριστούν ως κακοποίηση

Η δημιουργία κουλτούρας, κλίματος, συνθηκών τρόμου.

Εάν νιώθετε πως φοβάστε να μιλήσετε, να εκφραστείτε, να πάρετε πρωτοβουλία, να είστε ο εαυτός σας, μην προσπαθήσετε να τον/την αλλάξετε: Οι έρευνες δείχνουν πως χωρίς την παρέμβαση ειδικών η αλλαγή είναι υποκριτική ή αμελητέα.
Εάν αποφεύγετε να θίξετε ορισμένα θέματα, για να μην τον/την εξαγριώσετε, εάν αισθάνεστε πως ό,τι και να κάνετε το βρίσκει λάθος, εάν σας έχει κάνει να πιστεύετε πως σας αρμόζει κάθε εξευτελισμός ή τιμωρία, να θυμάστε πως την αξία του ο άνθρωπος δεν την αντλεί από την άποψη των άλλων, αλλά την φέρει αυτοδικαίως από τη γέννηση του.
Η σχέση σας είναι ήδη κατεστραμμένη. Για το δικό σας καλό ή και των παιδιών σας, απομακρυνθείτε αμέσως.
Η κακοποίηση προκαλεί μόνιμα τραύματα στην αυτοεκτίμηση, εγκαθιδρύει την ενοχή, την ντροπή, δυσκολεύει την έκφραση συναισθήματος, οδηγεί στην απόγνωση και την απελπισία.

Μην ανέχεστε εύκολα τα παρακάτω (το καθένα ή τους συνδυασμούς τους)

Ο/η σύντροφος σας:

Έχει άκαμπτο ηθικό/αξιολογικό σύστημα και γίνεται συχνά επικριτικός με τα πάντα. Όλα όσα καταδικάζει μετά βδελυγμίας δεν τα λαμβάνει υπόψη, όταν αναφέρεται στον εαυτό του ή στις ομάδες των αγαπημένων του.

Εκνευρίζεται με το παραμικρό, ακόμα και με καταστάσεις, που οι περισσότεροι θα τα αντιμετώπιζαν με χιούμορ ή νηφαλιότητα

Κριτικάρει διαρκώς όσα λέτε ή κάνετε ή αγνοεί τη γνώμη σας

Εξοργίζεται με αφορμές που δεν δικαιολογούν τόση ένταση και απειλεί με άγρια αντίμετρα ή σχεδιάζει βιαιοπραγίες. Ταυτόχρονα αποδίδει σε σας τις εκρήξεις του.

Παρουσιάζει εντυπωσιακές εναλλαγές συναισθημάτων: Από το θυμό και την ακρότητα στη συγκατάβαση και στη γλυκύτητα Βίαιη ή ανερμήνευτη κυκλοθυμία.

Είναι εξαιρετικά ανασφαλής και απαιτεί διαρκή και αναμφισβήτητη επιβεβαίωση. Νιώθει εύκολα απόρριψη και μένει συχνά μόνος

Παρακολουθεί τα κινητά και τον ψηφιακό σας κόσμο, μετατρέπεται σε αθέατο διώκτη, ζηλεύει με το παραμικρό και ελέγχει τις εξόδους σας και τα οικονομικά σας.

Τηρεί απαρέγκλιτες διαδικασίες, ιεροτελεστίες, είναι τελειοθήρας, φαντασιώνεται συχνά και πλάθει σενάρια αδικίας, βίας, επικράτησης, απολαμβάνει στη σκέψη του μη συναινετικές σεξουαλικές συνευρέσεις.

Αδυνατεί να αναγνωρίσει και να κατανοήσει τα συναισθήματα των άλλων

Είναι υπερφίαλος και υπόσχεται πράγματα πέρα από τις δυνάμεις του

Καταστρέφει υλικά πράγματα, όταν εξοργίζεται, ακόμα κι αν είναι τα αγαπημένα του

Σας απειλεί πως θα σας απομακρύνει από τα παιδιά, τους φίλους ή τους αγαπημένους σας, τους οποίους κατηγορεί ότι επιχειρούν να σας χωρίσουν ή ότι σχεδιάζουν εναντίον σας

Σαγηνεύεται από ταινίες βίας, από τη χρήση όπλων, από την επίδειξη δύναμης σε ομάδες που έχουν μικρότερη ισχύ και σε ζώα

Κάνει κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών

Έχει ιστορικό βίας ή προέρχεται από οικογένεια με ανάλογα περιστατικά.

Έχει εμπλακεί σε σχολικό εκφοβισμό ή έχει ενταχθεί σε συμμορίες.

Οι παλμοί της καρδιάς του αυξάνονται, η αναπνοή του γίνεται γρήγορη και κοφτή, παρουσιάζει τρέμουλο στα άκρα, κοκκινίζει, έχει δηλαδή όλες τις ενδείξεις υπερδιέγερσης και θυμού.

Η κακοποίηση δεν χρειάζεται να περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω. Αρκεί να υπάρχει η απειλή για αυτά ή να έχει συμβεί έστω και μια φορά κατά το παρελθόν ή τώρα.

Ευστράτιος Π. Παπάνης ¹, Ειρήνη  Δ. Καραμπάση ²

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

¹ Μόνιμος Επίκουρος Καθηγητής του τμήματος Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

² Υπ. Δρ. του τμήματος Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου, Εκπαιδευτικός Π.Ε.

 

H ευημερία των παιδιών υπό το καθεστώς της κοινής φυσικής επιμέλειας (joint physical custody)

Εισαγωγή

Η αύξηση της συμμετοχής των πατέρων στην καθημερινή ζωή των παιδιών τους (Westphal, Poortman, & Van der Lippe, 2014) και του αριθμού των εργαζόμενων μητέρων κατά τα τελευταία χρόνια (Hook, 2006), καθώς και τα κινήματα δικαιωμάτων των πατέρων, οι οποίοι αγωνίζονται για πιο ίσες ευθύνες παιδικής μέριμνας μετά τον χωρισμό ή το διαζύγιο (Spruijt & Duindam, 2009), συντέλεσαν στην αναθεώρηση των νόμων σχετικά με τις ρυθμίσεις της επιμέλειας (Juby, Le Bourdais, & Marcil-Gratton, 2005), σε αρκετές δυτικές χώρες, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συνεχιζόμενης συμμετοχής των γονέων.

Η συνεπιμέλεια αναφέρεται στη ρύθμιση που περιλαμβάνει την από κοινού νομική και/ή φυσική επιμέλεια των παιδιών μετά το διαζύγιο των γονέων (Bender, 1994). Ο όρος κοινή φυσική επιμέλεια (JPC) σημαίνει ότι ένα παιδί ζει εναλλακτικά και εξίσου το ίδιο και με τους δύο γονείς, μετακινούμενο μεταξύ των αντίστοιχων σπιτιών τους (Melli, Brown, 2008; Spruijt, Duindam, 2009). Ενώ η νομική συνεπιμέλεια προβλέπει μόνο την κοινή λήψη αποφάσεων από τους γονείς σε θέματα που αφορούν τα παιδιά τους, καθώς και τη συνεχή και ενεργό εμπλοκή του γονέα, που δεν διαμένει με το παιδί στη ζωή του, ακόμη και εάν αυτό διαμένει με τον άλλο γονέα.

Παράγοντες,  όπως ο αριθμός των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, η οικογενειακή νομοθεσία και οι πολιτιστικές απόψεις σχετικά με τους ρόλους των φύλων, αναφορικά με τη γονιμότητα αποτελούν κάποιες από τις αιτίες στις οποίες αποδίδονται  οι διακρατικές διαφορές στα έντυπα, όσον αφορά  την επιμέλεια μετά το χωρισμό (Kelly, 2007).

Στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ, το ποσοστό των διαζευγμένων γονέων που είχαν ένα κοινό πρόγραμμα γονικής μέριμνας αυξήθηκε από περίπου 12% το 1989, σε περίπου 50% το 2010, 40% στο Βέλγιο και τη Σουηδία, περίπου 30% στη Νορβηγία, περίπου 20% στη Δανία, 40% (Κεμπέκ) στον Καναδά, 16% στην Αυστραλία,  15% στην Ισπανία και 12% στο Ηνωμένο Βασίλειο (Steinbach, 2019).

Αξιοσημείωτο είναι ωστόσο, ότι κανένας από τους νέους νομικούς κανονισμούς σχετικά με τις ρυθμίσεις διαμονής δεν καθιστά υποχρεωτική την κοινή φυσική επιμέλεια, αλλά υποχρεώνει τα δικαστήρια να εξετάσουν σοβαρά αυτήν τη ρύθμιση, εάν το ζητήσουν ένας ή και οι δύο γονείς.  Έτσι, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πιο κοινός κανονισμός για την κοινή  διαβίωση των παιδιών με χωρισμένους γονείς εξακολουθεί να είναι η  μονογονεϊκή φροντίδα (Bjarnason,  Arnarsson, 2011).

  1. Επιπτώσεις της κοινής φυσικής επιμέλειας στην ευημερία των παιδιών

Υπάρχει σε μεγάλο βαθμό συναίνεση μεταξύ των ερευνητών, των επαγγελματιών και των νομικών ότι οι ρυθμίσεις κοινής φυσικής επιμέλειας μετά τον γονικό χωρισμό ή το διαζύγιο ωφελούν τα περισσότερα παιδιά, εάν οι γονείς συνεργάζονται και έχουν χαμηλά επίπεδα σύγκρουσης (Amato, 2010; Ha¨rko¨nen, Bernardi, & Boertien, 2017).

Ωστόσο, υπάρχει διαφωνία σχετικά με την επίδραση της κοινής φυσικής επιμέλειας των παιδιών, εάν οι γονείς δεν συνεργάζονται ή έχουν συνεχιζόμενες συγκρούσεις. Από τη μία πλευρά, οι υποστηρικτές της κοινής φυσικής επιμέλειας θεωρούν ότι η εν λόγω ρύθμιση λειτουργεί πάντα προς το καλύτερο συμφέρον του παιδιού (Kruk, 2012; Warshak, 2014), ακόμα και στην περίπτωση, που οι χωρισμένοι ή διαζευγμένοι γονείς έχουν συνεχιζόμενες συγκρούσεις. Από την άλλη πλευρά, υποστηρίζεται ότι η συνεχιζόμενη γονική σύγκρουση είναι εξαιρετικά επιζήμια για την ευημερία των παιδιών (Emery, 2016; McIntosh, Pruett, & Kelly, 2014; Pruett, McIntosh , & Kelly, 2014), εφόσον τα εκθέτει σε ασυνεπή γονική μέριμνα και μερικές φορές οδηγεί στην  υπονόμευση του ενός γονέα από τον άλλο (Kalmijn, 2016; Vanassche, Sodermans, Matthijs, & Swicegood, 2013).

Αναφορικά με τα πιο πρόσφατα αποτελέσματα των εμπειρικών μελετών η κοινή φυσική επιμέλεια μετά το γονικό χωρισμό ή το διαζύγιο έχει ουδέτερη έως θετική επίδραση στην ευημερία των παιδιών.

Αρκετές μελέτες, οι οποίες εστίασαν στην ψυχική υγεία ως μέτρο της ευημερίας του παιδιού, έδειξαν ότι τα παιδιά σε πυρηνικές οικογένειες  παρουσίασαν χαμηλότερους δείκτες  σε σχέση με τα παιδιά  χωρισμένων ή διαζευγμένων γονέων, αλλά ότι τα παιδιά σε ρυθμίσεις κοινής φυσικής επιμέλειας παρουσίασαν χαμηλότερους δείκτες σε σχέση με τα παιδιά σε ρυθμίσεις αποκλειστικής επιμέλειας (Bergstro¨m, Fransson, Hjern, Ko¨hler, & Wallby, 2014; Bergstro¨m, Fransson, Wells, Ko¨hler, & Hjern, 2018; Bergstro¨m et al., 2015; Fransson, Turunen, Hjern, O¨ stberg, & Bergstro¨m, 2016; Hagquist, 2016; Jablonska & Lindberg, 2007; Nilsen , Breivik, Wold, & Bøe, 2017).

Σύμφωνα με μια άλλη σουηδική μελέτη (ULF) διαπιστώθηκε μια σημαντικά χαμηλότερη πιθανότητα υποκειμενικού στρες στα παιδιά που ζουν σε ρυθμίσεις κοινής φυσικής επιμέλειας σε σύγκριση με τα παιδιά που ζουν υπό την αποκλειστική επιμέλεια (Turunen, 2016). Επιπλέον, οι Bjarnason & Arnarsson (2011) και Bjarnason et al. (2012) διαπίστωσαν ότι τα παιδιά σε ρυθμίσεις κοινής φυσικής επιμέλειας έχουν ίσα ή λιγότερα προβλήματα στην επικοινωνία με τους γονείς τους, καθώς και ίσα ή υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τη ζωή σε σχέση με τα παιδιά από μονογονεϊκές οικογένειες.

Άλλες σουηδικές μελέτες, οι οποίες εστίασαν στην επικίνδυνη συμπεριφορά (αλκοόλ, παράνομες ουσίες, κάπνισμα) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι έφηβοι που ζούσαν υπό το καθεστώς της κοινής φυσικής επιμέλειας δεν είχαν ή είχαν ελαφρώς υψηλότερα ποσοστά επικίνδυνης συμπεριφοράς σε σύγκριση με τους εφήβους από πυρηνικές οικογένειες, αλλά σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά από εκείνους που προέρχονταν από μονογονεϊκές οικογένειες (Carlsund, Eriksson, Lo¨fstedt, & Sellstro¨m, 2013; Jablonska & Lindberg, 2007).

Σύμφωνα με την μετα – ανάλυση του Bauserman, (2012), τα παιδιά υπό το καθεστώς της κοινής επιμέλειας παρουσιάζουν καλύτερη προσαρμογή (γενική προσαρμογή, συναισθηματική προσαρμογή, προσαρμογή συμπεριφοράς, αυτοεκτίμηση, οικογενειακές σχέσεις, ακαδημαϊκές επιδόσεις και προσαρμογή  στο διαζύγιο), σε σχέση με  τα παιδιά υπό το καθεστώς της αποκλειστικής (κυρίως μητρικής) επιμέλειας.

Ο Poortman  (2018) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η σχέση μεταξύ της επαφής πατέρα-παιδιού και της ευημερίας του παιδιού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συμμετοχή των πατέρων στην ανατροφή των παιδιών πριν από το χωρισμό.

Γενικότερα, η διαμάχη σχετικά με το κατά πόσο η κοινή φυσική επιμέλεια θεωρείται υπό όλες τις συνθήκες η καλύτερη ρύθμιση επιμέλειας ή όχι, αντικατοπτρίζεται σε αντιφατικά εμπειρικά αποτελέσματα.

Ορισμένες μελέτες αποκάλυψαν καμία ή μόνο μια ελάχιστη  αρνητική επίδραση της σύγκρουσης στην ευημερία των παιδιών σε ρυθμίσεις κοινής  φυσικής επιμέλειας (Spruijt & Duindam, 2009), ενώ άλλες διαπίστωσαν ότι η σύγκρουση αυξάνει την πιθανότητα αρνητικών αποτελεσμάτων για τα παιδιά (Cashmore et al., 2010; McIntosh, 2009; Vanassche et al., 2013).

Όμοια, οι Sobolewski και Amato (2007), οι Kalmijn (2016) και οι Vanassche et al. (2013) έδειξαν ότι τα ενήλικα παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένειες με υψηλή σύγκρουση ή τα παιδιά από διαζευγμένους γονείς  δεν είχαν υψηλότερη ευημερία, όταν είχαν στενές σχέσεις και με τους δύο γονείς, σε σύγκριση με εκείνους που είχαν μόνο θετική σχέση με έναν γονέα.

Αρκετές άλλες μελέτες επιβεβαίωσαν ότι δεν είναι ο συνολικός χρόνος που αφιερώνεται με το παιδί, ο οποίος σχετίζεται με καλύτερα αποτελέσματα, αλλά η ποιότητα της γονικής μέριμνας (Hagquist, 2016; Sandler, Wheeler, & Braver, 2013; Spruijt, de Goede, & Vandervalk, 2004).

Η ηλικία του παιδιού αποτελεί ακόμη ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα αναφορικά με την επιλογή της λιγότερο επιζήμιας ρύθμισης της επιμέλειας. Οι υποστηρικτές της κοινής φυσικής επιμέλειας διατείνονται ότι η προσκόλληση του βρέφους - πατέρα είναι εξίσου σημαντική για το παιδί, όπως και η προσκόλληση βρέφους-μητέρας. Έτσι, τονίζουν την υψηλή σημασία της συνέχειας και στις δύο σχέσεις για την κοινωνική, συναισθηματική, προσωπική και γνωστική ανάπτυξη του παιδιού (Kelly & Lamb, 2000; Kruk, 2005; Warshak, 2014; McIntosh, Smyth, & Kelaher, 2015).

Από την άλλη πλευρά, άλλες έρευνες αποκάλυψαν ότι οι συχνές διανυκτερεύσεις πολύ μικρών παιδιών σε δύο σπίτια σχετίζονται με ανασφάλεια προσκόλλησης και λιγότερο ρυθμισμένες συμπεριφορές (McIntosh, Smyth, & Kelaher, 2013; Tornello et al., 2013).

Ο καλύτερος κύκλος φροντίδας, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού αποτελεί ένα επιπρόσθετο ζήτημα διαμάχης ανάμεσα στους ειδικούς, εφόσον κάποιοι  υποστηρίζουν ότι είναι πολύ αγχωτικό για τα βρέφη και τα νήπια να εναλλάσσονται μεταξύ δύο σπιτιών (Tornello et al., 2013), ενώ άλλοι θεωρούν ότι ακόμη και τα βρέφη και νήπια μπορούν να ζήσουν σε ρυθμίσεις κοινής φυσικής επιμέλειας (Millar & Kruk, 2014). Συνήθως, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορεί να εναλλάσσουν σπίτια κάθε 3-4 ημέρες, στην ηλικία των οκτώ, κάθε 5 έως 7 ημέρες (Kelly & Lamb, 2000), ενώ οι έφηβοι τείνουν να ενοχλούνται από αυτή την εναλλαγή, εφόσον διαταράσσει την  κοινωνική τους ζωή.

Συνολικά, υπάρχουν αρκετές σχεσιακές και διαρθρωτικές συνθήκες που φαίνεται να ευνοούν τις ευεργετικές ρυθμίσεις κοινής φυσικής επιμέλειας (Gilmore, 2006:26), όπως η γεωγραφική εγγύτητα, η ικανότητα των γονέων να συνεργάζονται χωρίς (υψηλή) σύγκρουση, οι φιλικές προς την οικογένεια ώρες εργασίας, ο βαθμός οικονομικής ανεξαρτησίας, η ευελιξία και ο υψηλός βαθμός ανταπόκρισης στις ανάγκες των παιδιών, συμπεριλαμβανομένης της προθυμίας για αλλαγή των ρυθμίσεων για την κάλυψη των μεταβαλλόμενων αναγκών των παιδιών, καθώς μεγαλώνουν (Cashmore et al., 2010; Fehlberg et al., 2011b; Gilmore, 2006; Skjørten & Barlindhaug, 2007).

  1. Διαστάσεις του γονικού ρόλου  των πατέρων σε διαφορετικές οικογενειακές δομές και η ευημερία των παιδιών

Σύμφωνα με τους Thomson et al. (1994), οι γονείς προσφέρουν στα παιδιά τους δύο βασικούς πόρους, χρήματα και χρόνο. Ο χρόνος δίνει στους γονείς την ευκαιρία να επιδείξουν υποστήριξη (αγάπη και ζεστασιά) στα παιδιά τους και έλεγχο (επίβλεψη) (Baumrind, 1991).

Το διαζύγιο και οι επακόλουθες μεταβάσεις και αλλαγές στην πορεία της ζωής των πατέρων και των παιδιών σχετίζονται με τη μείωση των γονικών πόρων (King and Sobolewski 2006; McLanahan and Sandefur 1994; Thomson et al. 1994) και τη δημιουργία στρες,  που επηρεάζει αρνητικά την παροχή γονικής φροντίδας από την πλευρά των πατέρων (Degarmo και Forgatch, 1999).

Σύμφωνα με την προοπτική του οικογενειακού συστήματος, το  διαζύγιο ορίζεται ως μια αγχωτική διαδικασία με αρνητικές συνέπειες στην ευημερία των παιδιών (Amato, 2000), που μπορούν να αντισταθμιστούν μέσω της υψηλής υποστήριξης και του υψηλού ελέγχου (Bronte-Tinkew et al. 2010; Campana et al. 2008 Carlson 2006; Dunlop et al. 2001; King and Sobolewski 2006; Lansford 2009).

Από την άλλη πλευρά, αναφορικά με τη θεωρία του κοινωνικού κεφαλαίου (Coleman 1988), η διατήρηση της επαφής μεταξύ του γονέα και του παιδιού είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη μεταφορά κοινωνικού κεφαλαίου, το οποίο υπάρχει στη σχέση μεταξύ του γονέα και του παιδιού και έχει μετρηθεί τόσο ως η ποσότητα (δηλαδή, η επαφή) όσο και ως η ποιότητα (δηλαδή, η γονική μέριμνα) της γονικής εμπλοκής (Furstenberg και Hughes 1995).

Σύμφωνα με την έρευνα των Bastaits, Ponnet, Mortelmans, (2012) οι πατέρες που δεν είχαν την επιμέλεια ήταν λιγότερο υποστηρικτικοί και ασκούσαν μικρότερο έλεγχο σε σχέση με τους πατέρες στις πυρηνικές οικογένειες και εκείνους που ασκούσαν κοινή φυσική επιμέλεια, γεγονός, που μπορεί να οφείλεται στη μείωση των γονικών πόρων μετά από ένα διαζύγιο ( McLanahan and Sandefur 1994; Thomson et al. 1994).

  1. Αυτοεκτίμηση και γονικές σχέσεις

Η αυτοεκτίμηση συνίσταται κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία, στην στενή σχέση με τους σημαντικούς άλλους, όπως οι γονείς (Zakeri, Karimpour, 2011; Breivik, Olweus, 2006). Υψηλά επίπεδα γονικής υποστήριξης έχει βρεθεί ότι σχετίζονται με υψηλότερη αυτοεκτίμηση στους εφήβους (Bastaits, Ponnet, Mortelmans, 2012; Birkeland et al, 2012) και ασφαλή προσκόλληση.

Σύμφωνα με τη σουηδική έρευνα των Turunen, Fransson, Bergstrom (2017),  ενώ σημειώθηκαν διαφορές στους μέσους όρους, οι οποίες θεωρήθηκαν ενδείξεις διαφοράς στην αυτοεκτίμησης μεταξύ των παιδιών, που διαβιούσαν υπό το καθεστώς της κοινής φυσικής επιμέλειας, εκείνων που ζούσαν μόνο με έναν γονέα και των παιδιών σε πυρηνικές οικογένειες, εντούτοις οι διαφορές αυτές δεν ήταν στατιστικώς σημαντικές, έτσι ώστε να γενικευτούν τα συμπεράσματα.

Επιπλέον, ο έλεγχος που ασκούν οι πατέρες δεν σχετίζεται σημαντικά με την αυτοεκτίμηση των παιδιών (Kakihara et al., 2010; Bastaits, Ponnet, Mortelmans, 2012), εφόσον οι έρευνες έχουν αποκαλύψει αντιφατικά αποτελέσματα.  Στη μελέτη των Zakeri και Karimpour (2011) βρέθηκε μια θετική σχέση μεταξύ του γονικού ελέγχου/υποστήριξης και της αυτοεκτίμησης των παιδιών, ενώ άλλοι ερευνητές βρήκαν αρνητική σχέση (Plunkett et al. . 2007; Siffert et al. 2012).

Αναφορικά με την ελληνική έρευνα του Παπάνη (2004 – 2006) δεν υπήρχε καμία στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση όσον αφορά τους μέσους όρους αυτοεκτίμησης του γενικού πληθυσμού και των ατόμων από διαζευγμένους γονείς, γεγονός που μπορεί να οφειλόταν στους ισχυρότερους μηχανισμούς προσαρμογής και ευελιξίας, που έπρεπε να αναπτύξουν τα άτομα με χωρισμένους γονείς. Επιπλέον, διαφοροποιητικός παράγοντας στην αυτοεκτίμηση ήταν η μορφή του διαζυγίου (διάσταση ή επίσημος χωρισμός) και οι σχέσεις των γονέων αργότερα. Οι δραστικές δηλαδή λύσεις φάνηκαν να είναι προτιμότερες από την ανατροφοδότηση μιας σχέσης που έχει λήξει, διαιωνίζοντας έτσι τις συγκρούσεις και τις εντάσεις, που προκύπτουν  ως συνέπεια της πλημμελούς επικοινωνίας των συζύγων.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Amato, P. R. (2010). Research on divorce: Continuing trends and new developments. Journal of Marriage and Family, 72(3), 650–666.

Bastaits K, Ponnet K, Mortelmans D. (2012). Parenting of divorced fathers and the association with children's self-esteem. J Youth Adolesc, 41:1643-56.

Bergstro¨m, M., Fransson, E., Hjern, A., Ko¨hler, L., & Wallby, T. (2014). Mental health in Swedish children living in joint physical custody and their parents’ life satisfaction: A cross-sectional study. Scandinavian Journal of Psychology, 55(5), 433–439.

Bjarnason, T., Bendtsen, P., Arnarsson, A. M., Borup, I., Iannotti, R. J., Lo¨fstedt, P. et al. (2012). Life satisfaction among children in different family structures: A comparative study of 36 Western societies. Children and Society, 26(1), 51–62.

Cashmore, J., Parkinson, P., Weston, R., Patulny, R., Redmond, G., Qu, L. et al. (2010). Shared care parenting arrangements since the 2006 family law reforms: Report to the Australian government attorney-general’s department Sydney. Social Policy Research Centre, University of New South Wales.

Ha¨rko¨nen, J., Bernardi, F., & Boertien, D. (2017). Family dynamics and child outcomes: An overview of research and open questions. European Journal of Population, 33,1– 22.

Kelly, J. B., & Lamb, M. E. (2000). Using child development research to make appropriate custody and access decisions for young children. Family Court Review, 38(3), 297–311.

McIntosh, J. E., Pruett, M. K., & Kelly, J. B. (2014). Parental separation and overnight care of young children, part II: Putting theory into practice. Family Court Review, 52(2), 256–262.

Poortman, A.-R. (2018). Post divorce parent–child contact and child well-being: The importance of predivorce parental involvement. Journal of Marriage and Family, 80, 671–683.

Spruijt, E., de Goede, M., & Vandervalk, I. (2004). Frequency of contact with nonresident fathers and adolescent well-being: A longitudinal analysis. Journal of Divorce and Remarriage, 40(3–4), 77–90.

Vanassche, S., Sodermans, A. K., Matthijs, K., & Swicegood, G. (2013). Commuting between two parental house-holds: The association between joint physical custody and adolescent wellbeing following divorce. Journal of Family Studies, 19(2), 139–158.

Παπάνης, Ε. (2007). Η αυτοεκτίμηση παιδιών από χωρισμένους γονείς. Η επίδραση του διαζυγίου την κοινωνική και συναισθηματική τους προσαρμογή. Στο Παπάνης, Ε. (2011). Η αυτοεκτίμηση : Θεωρία και αξιολόγηση. Αθήνα : Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 227-305.

Δευτέρα, 08 Φεβρουαρίου 2021 04:56

Νέκυια

Νεκροστολίσαμε τους αγαπημένους με έθιμα προσευχές, ιεροτελεστίες, κτερίσματα και υποκριθήκαμε πως κάτι από εκείνους διαφυλάξαμε κοντά μας.

Εξανθρωπίσαμε το θάνατο με ξόρκια και θρήνους με παρακάλια και δέηση, για να μην μας τρομάζει η απειλή και η παντοτινή του αγκάλη.

Τους πεθαμένους βαθιά στη γη συγκαλύψαμε, έτσι που να μη μας αηδιάζει η αποφορά και η ήττα.

Όμως μία αντίσταση τις ψυχές αντρειώνει:

Σα να μην υπήρξες ποτέ μπροστά στο τέλος να στέκεσαι, σα να ήταν περισσή η ζωή σου, που χάνεις.

Οι άνθρωποι δε συναινούν σε ειμαρμένες που οι ίδιοι δεν όρισαν, οι άνθρωποι με τους θεούς συζητούνε ως ίσοι.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2021 07:19

Ερωτική παρακμή

..Προσπάθησα επίμονα να μάθω τις φρικτές λεπτομέρειες των στιγμών, που ανέτρεψαν την ψυχική μου αμεριμνησία και μας πρόσδεσαν σε έναν νοσηρό στροβιλισμό, που θα μας αποψίλωνε μέχρι τα ακρότατα όρια μας. 
 
Την ανάγκασα να τις διηγείται ξανά και ξανά εξαντλητικά, παραστατικά, ανελέητα, μέχρι που δεν άντεχα τον πόνο, την ντροπή και το διατρητικό τους μένος. 
 
Η αρμονία των χαρακτηριστικών της παρέλυε πρόσκαιρα την οργή, με εξουδετέρωνε με την επίπλαστη αθωότητα  και επισκίαζε περίτεχνα το γεγονός πως είχε αγαπήσει με το κορμί και την καρδιά, λαθραία και καταχρηστικά κάποιον άλλον.
 
Την πίεζα να απεκδύσει από το μυστήριο και τη μαγεία την ουσία της ποταπής σχέσης τους.
 
Να την επαναφέρει στο νου της μέχρι να την παραχαράξει. Μέχρι που ο έρωτας τους να καταντήσει απλές λέξεις, επιφωνήματα και ψευδαίσθηση. Θα τον εξαργύρωνα ακόμα και αν διακινδύνευα να τον εξιδανικεύσει. 
 
Την απειλούσα να αποκαλύπτει κάθε φορά πιο βασανιστικά, πιο ανάγλυφα κάθε στοιχείο της, να αναπαριστά μπροστά μου την φαυλότητα που διέπραξε, να ταπεινώνεται από την μεθυστική ακρίβεια των αφηγήσεων της: Πού, πότε, πώς, πόσο..κάθε συλλαβή που ανταλλάχτηκε, κάθε ιδρώτας που χύθηκε, κάθε φιλί που με πρόδωσε, κάθε έλξη, που την έκανε κοινή και ανάξια για μένα. 
 
Ήθελα να αυτοεξευτελιστεί, να παραλύσει, να βυθιστεί στα ερέβη του άλγους, που είχε προκαλέσει. 
 
Πίστευα πως αν μόλευα την έκσταση, που είχε με άλλον ζήσει, θα γινόμουν συνεργός της, θα μετείχα στην ανομία, θα απάλυνα τον εκμηδενισμό μου, την απουσία μου από μια τέτοια βιωμένη ένταση, που με αφάνιζε. 
 
Αν απομυθοποιούσα κάθε έξαψη, αν υποβάθμιζα κάθε συναίσθημα, αν εξουδετέρωνα κάθε ανάμνηση, θα ήταν σα να μην είχε ποτέ συμβεί, σα να είχα εξαλείψει το πάθος και τη μοναδικότητα, που μαζί του είχε ζήσει.
 
Ξεπηδούσαν όμως τότε οι δικές μου στιγμές της άγνοιας και της αφέλειας. Θυμόμουν τώρα καλά τι έκανα την ώρα που τον φιλούσε, πού βρισκόμουν όταν έκανε έρωτα μαζί του, πόσα ονειρευόμουν καθώς εκείνη εκποιούσε το παρελθόν μας. 
 
Κάθε ανυποψίαστη σκέψη μου επαναστατούσε στην ηδονή αυτή του πόνου, στον παραλογισμό της εκδίκησης και της ανεξέλεγκτης προσκόλλησης μου σε εκείνη. 
 
Ήθελα η τιμωρία της να είναι τόσο σκληρή, ώστε να δικαιώσει την οδύνη μου , αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα παρά να τη λατρεύω καθώς υπέφερε ή όταν παρίστανε τη μετανιωμένη.
 
Επειδή είχε καλά καταλάβει πως η παρακμή και το μαρτύριο είναι η πιο αφροδισιακή εξάρτηση. 
 
Στρατος Παπάνης
Published in Λογοτεχνία
Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2021 09:25

Νέες πολιτικές και μορφές ηγεσίας

Ένας αναγκαστικός εγκλεισμός, αυτό που στα ελληνικά οι πολιτικοί μας ονομάζουν lock down, για να μάθετε όσοι δεν διαβάζατε τα phrasal verbs μικροί, αποκρύπτει στους έγκλειστους 
1. Την απόλυτη ανεπάρκεια και πλήρη αποτυχία των ελληνικών κυβερνήσεων, αριστερών, δεξιών κοι κεντρώων στον τομέα της υγείας, του κράτους πρόνοιας και της πρόληψης. Το ίδιο ισχύει και για τα πολυδιαφημισμένα εύπορα κράτη της Ευρώπης και όχι μόνον. 
2. Την αδιανόητη ανικανότητα της κυβέρνησης και φυσικά οποιασδήποτε γραφικής αντιπολίτευσης να πείσουν τους πολίτες και να τους βοηθήσουν να εμπεδώσουν πολιτικές και κουλτούρα υγείας. Αυτό που έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία, επιβάλλεται τώρα υπό το καθεστώς της αγωνίας για τη μετάδοση του ιού. 
3. Την απόλυτη ελαφρότητα του να επιλέγεις το χειρότερο μέτρο, αντιγράφοντας κάποιους εξίσου ανίκανους του εξωτερικού, και να το επιβάλεις αλόγιστα ως πανάκεια. Φυσικά όταν οι φυλακισμένοι απελυθερώνονται, ξεχύνονται αθρόα, διαιωνίζοντας τις συνθήκες που οδηγούν σε νέους περιορισμούς. 
4. Την ηδονή που αντλούν από τα ακραία αυτά μέτρα όλα τα άχρηστα στοιχεία της κοινωνίας, αυτά που έτσι κι αλλιώς παρασιτούσαν εις βάρος της και τώρα απλώς η απραξία τους αναδεικνύεται ως συμμόρφωση στους νόμους. 
5. Ότι όταν μια κοινωνική ομάδα αποκτά επιρροή στη λήψη αποφάσεων εξουσίας, όπως τώρα οι γιατροί και τα υπόλοιπα συνάφια, χωρίς να έχει ιδέα από κοινωνιολογία, ψυχολογία, οικονομικά, νομικά κλπ, μια νέα μορφή ανελευθερίας και μονομέρειας αναδεικνύεται, που θα αναλυθεί σε έρευνα που διεξάγουμε για τις καινούριες μορφές ηγεσίας. 
6. Ότι οι ανισότητες εντείνονται και η ψαλίδα ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες ανοίγει απειλώντας τη συνοχή. 
7. Πως τα πολύτιμα συνταγματικά δικαιώματα, αυτά για τα ποια έγιναν όλες οι θυσίες, μπορούν να εξαερωθούν αναίμακτα υπό την χρήση του φόβου και την απειλή της καχυποψίας. 
Το πείραμα, που διεξάγεται, δεν αφορά τσιπάκια μέσα σε εμβόλια και κεραίες των 5G, όπως οι αφελείς διαδίδουν και ενστερνίζονται, αλλά μια άνευ προηγούμενου προσομοίωση και προετοιμασία ολοκληρωτικών και τεχνολογικών  κοινωνιών, όπου η συμπεριφορά του πολίτη θα είναι προκαθορισμένη και άβουλη. 
Στράτος Παπάνης

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr