×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 931

Displaying items by tag: Παιχνίδια

Η παύση και το «πάγωμα» της ζωής, ο αναγκαστικός εγκλεισμός, ο φόβος για τη ζωή, η πληθώρα αρνητικών ειδήσεων είναι παράγοντες που επηρεάζουν καταλυτικά τη ψυχική υγεία όλων των ανθρώπων. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης περιόδου, είμαστε όλοι ευάλωτοι ψυχολογικά και ιδιαίτερα τα παιδιά.

Η κοινωνική αποστασιοποίηση και αυτοαπομόνωση οδηγεί σε τρόπους διαφυγής και εκτόνωσης μέσω διαδικτύου. Αυτό αποτελεί το μοναδικό μέσο ψυχαγωγίας το οποίο κυριαρχεί πλέον στη διαφορετική μας καθημερινότητα και στο οποίο ελλοχεύει  κινδύνους ακόμη και με απειλές κατά ζωής. Σύγχρονες μορφές εκφοβισμού με μορφές επικίνδυνων  διαδικτυακών παιχνιδιών παρακινούν αδύναμους και ευαίσθητους χαρακτήρες παιδιών να βάλουν τέλος στη ζωή τους.  Η ψυχολογική κατάσταση είναι αυτή που οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές και αυτοκτονικές τάσεις και δυστυχώς αυτή τη περίοδο υπάρχει «πρόσφορο» έδαφος για την υποκίνηση των ανθρώπων προς αυτές τις πράξεις.

Στην αναζήτηση τρόπων εξωτερίκευσης του θυμού και της έντασης που προέρχονται ως απόρροια του εγκλεισμού, οι περισσότεροι νέοι εκτονώνονται στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Η διαδικτυακή επικοινωνία και συμμετοχή σε εθιστικά παιχνίδια τους «βοηθούν» να ξεφύγουν από το άγχος και την έλλειψη κοινωνικότητας. Όσοι χαρακτηρίζονται από μοναχικότητα και εσωστρέφεια, αποτελούν τα ευκολότερα θύματα στα παιχνίδια με οδηγίες για κατάκτηση «επάθλου». Αυτή η διαδικασία, ενισχύει την αυτοεκτίμησή τους, προσφέροντας ικανοποίηση που επιτυγχάνεται μέσω έκκρισης αδρεναλίνης, παραγκωνίζοντας ότι αυτό γίνεται εις βάρος της ζωής τους. Συγκεκριμένα, παιχνίδια όπως η «μπλε φάλαινα» καθώς και η νεότερη εκδοχή με τίτλο «Jonathan Galindo» τα οποία ενθαρρύνουν τους παίκτες να αντιδράσουν ακραία, να αυτοτραυματιστούν ή να ακολουθήσουν «νύχτες τρόμου»,  εκθέτοντας τον εαυτό τους στον απόλυτο κίνδυνο. Ακολουθώντας σταδιακά τις οδηγίες - εντολές, ανεβαίνει το επίπεδο δυσκολίας και η προκλήσεις αυξάνονται, καθιστώντας τη διαδικασία πιο εθιστική και εμμονική.

Οι αυτοκαταστροφικές τάσεις, οφείλονται σε μια σειρά από εσωτερικούς παράγοντες που παρακινούν το άτομο σε αυτές τις κινήσεις. Η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές είναι από τους βασικότερους λόγους για τις σκέψεις παραμέλησης της ζωής ακόμη και της αυτοχειρίας. Πρόκειται για τα αισθήματα απελπισίας και απογοήτευσης, λόγω των δύσκολων συνθηκών, που χρήζουν άμεσης ψυχολογικής παρέμβασης. Ο βομβαρδισμός δυσάρεστων ειδήσεων, προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα και φοβίες για τη ζωή.  Η απουσία της οικογενειακής στήριξης και η έλλειψη ενδιαφέροντος γονέων προς τα παιδιά, επιτρέπει σε αυτά να στραφούν προς αναζήτηση διαδικτυακών «φίλων» και στον μετέπειτα εθισμό στον ψηφιακό εικονικό κόσμο.  Επιπλέον, το οικογενειακό ιστορικό ψυχικών διαταραχών καθώς και το τοξικό περιβάλλον, είναι παράγοντες που μπορεί να συμβάλλουν στην κατάθλιψη και σε τάσεις απειλητικές για τη ζωή. Συνήθως, αυτό που αναζητεί κάποιος στο διαδικτυακό «δωμάτιο», είναι αυτό που του λείπει από το φυσικό του δωμάτιο και σπίτι. Επομένως, το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να χαρακτηρίζεται από ασφάλεια, αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη.

Συμπερασματικά, η περίοδος της πανδημίας και οι δυσμενείς συνθήκες ζωής συμβάλλουν στην διατάραξη της ψυχικής υγείας όλων και οφείλουμε να ενισχυθούμε με δύναμη και υπομονή. Προτεραιότητα όλων είναι η διαφύλαξη της ψυχικής υγείας των παιδιών που εκτίθενται καθημερινά στους διαδικτυακούς κινδύνους. Κρίνεται απαραίτητο να παρατηρούμε οποιοδήποτε δείγμα αδυναμίας, αλλαγής συμπεριφοράς, παραμέλησης του εαυτού του συνανθρώπου μας και να κινητοποιούμαστε λαμβάνοντας το σοβαρά υπόψιν. Οι συμπεριφορές αυτές δεν πρέπει να υποβαθμίζονται, ούτε να θεωρούνται σημεία εγωκεντρισμού και απαιτούν εγρήγορση. Η ενθάρρυνση, η ενίσχυση της ενσυναίσθησης και αυτοεκτίμησης και η διατήρηση της ψυχικής γαλήνης είναι τα εφόδια που μας καθιστούν «ασφαλείς» στη δύσκολη αυτή εποχή.

Αντιγόνη Κολιού

Παρασκευή, 27 Μαϊος 2016 18:40

Αναπηρία και παιδικό παιχνίδι

Το παιχνίδι κι οι δραστηριότητες για παιδιά με αναπηρίες έχουν παιδαγωγική, μαθησιακή και ψυχαγωγική αξία.

Ο εκπαιδευτής-δάσκαλος οφείλει να προάγει τη σωστή μεταχείριση και την ίση αντιμετώπιση όλων των συμμετεχόντων εξασφαλίζοντας ίσες ευκαιρίες για παιχνίδι και μάθηση.

Επίσης, θα πρέπει να είναι προικισμένος με ορισμένες ατομικές ικανότητες, όπως υπομονή, αμεροληψία, αυτοκυριαρχία, συνέπεια και να διαθέτει επικοινωνιακές δεξιότητες.

Βασική προτεραιότητα του δασκάλου πρέπει να είναι η δημιουργία ενόςασφαλούς περιβάλλοντος αποδοχής και κατανόησης μέσα από την οργάνωση κατάλληλων δραστηριοτήτων και με την υιοθέτηση θετικής στάσης στον τρόπο προσέγγισης των παιδιών. Επίσης, πρέπει ‘συνειδητά και συστηματικά να επιδιώκει να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό πλαίσιο αποδοχής, συνεργατικότητας και ενθάρρυνσης, το οποίο εξασφαλίζουν οι διάφορεςμορφές ομαδο-συνεργατικής διδασκαλίας’. Αυτό δεν περιορίζεται μόνο στον εκπαιδευτικό χαρακτήρα της αγωγής αλλά μπορεί να προεκταθεί και σε δραστηριότητες ψυχαγωγικού χαρακτήρα και στο παιχνίδι.

Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πρέπει όχι μόνο να παρέχουν ευκαιρίες παιχνιδιού αλλά παράλληλα να βοηθούν το παιδί να ξεπεράσει το εγωκεντρικό παιχνίδι, ενισχύοντας τη συνεργασία. Ο εκπαιδευτικός ενδείκνυται να ενθαρρύνει τη σωστή επικοινωνία των παιδιών μεταξύ τους αλλά και με τον ίδιο. Η χρήση απλού λεξιλογίου το οποίο να είναι κατανοητό από όλα τα παιδιά είναι σημαντικός επικοινωνιακός παράγοντας. Επίσης, στόχος των εκπαιδευτών πρέπει να είναι η υποστήριξη της ανάπτυξης, της ψυχαγωγίας και της μάθησης, μέσα από την κατανόηση των προσωπικοτήτων, των ενδιαφερόντων και των φυσικών προσόντων και ορμών των παιδιών. Ταυτόχρονα, τα παιδιά χρειάζονταισταθερή, άμεση και θετική ενίσχυση σε κάθε τους προσπάθεια. Στόχος των οργανωτών των δραστηριοτήτων πρέπει να είναι η μεγιστοποίηση των δυνατοτήτων των παιδιών και η ελαχιστοποίηση της σημασίας των δυσκολιών και των διαφορών τους.

Επιπλέον, η φιλοσοφία και οι κανόνες του παιχνιδιού πρέπει να προσαρμόζονται στη μορφή και στο βαθμό της αναπηρίας. Συγκεκριμένα, είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι τα παιδιά αυτά δεν αποτελούν έναν ομοιογενή πληθυσμό, αλλά ακόμα και εντός των ίδιων κατηγοριών αναπηρίας (όπως π.χ. παιδιά με σύνδρομο Down) παρατηρούνται έντονες διαφοροποιήσεις, γεγονός που επιβάλει την εξατομικευμένη προσέγγιση. Ο σχεδιασμός με βάση την εξατομίκευση των αναγκών είναι συνδεδεμένος με την υιοθέτηση ευέλικτων συμπεριφορών και προγραμμάτων που να ανταποκρίνονται στις προσωπικές ανάγκες και στα ατομικά δεδομένα του κάθε παιδιού. Για το λόγο αυτό επιβάλλεται προσεκτική αξιολόγηση του κάθε παιδιού που συμμετέχει σε μια ομάδα δραστηριοτήτων μέσα από τον έλεγχο της νοητικής, σωματικής και ψυχολογικής του κατάστασης, των αντιληπτικών του ικανοτήτων, των δεξιοτήτων του, του βαθμού λειτουργικότητάς του, της ικανότητας προσανατολισμού του στο χώρο και του βαθμού επικοινωνίας του με άλλους ανθρώπους.

Ο εκπαιδευτικός καλείται να κατανοήσει τον χαρακτήρα του κάθε παιδιού και να επιλέξει τις κατάλληλες δραστηριότητες που ευνοούν την ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα, ο εκπαιδευτικός πρέπει να μπορεί να προσανατολίσει τη δράση τουανάλογα με το βαθμό αναπηρίας των παιδιών της ομάδας και με το βαθμό λειτουργικότητάς τους. Αυτό ερμηνεύεται και ως δυνατότητα διαπραγμάτευσης με παιδιά ποικίλης συμπωματολογίας. Η συνεκτίμηση της προσωπικής άποψης, της διάθεσης και των ειδικών ενδιαφερόντων και αναγκών των παιδιών λειτουργεί ως βάση για την επιλογή και την διεκπεραίωση κάποιας δραστηριότητας. Κάθε παιδί επιλέγει τις δραστηριότητες στις οποίες επιθυμεί να συμμετέχει, ανάλογα με τα προσωπικά του συναισθήματα, τις τάσεις του, τις σκέψεις του, τις προτιμήσεις του, τους τρόπους ευχαρίστησής του και τα βιώματά του.

Βασικό στοιχείο της ανάπτυξης δραστηριοτήτων για παιδιά με αναπηρίες είναι ησυχνή εναλλαγή ερεθισμάτων μέσα από την εξασφάλιση ποικιλομορφίας ασκήσεων. Πολλές από τις περιπτώσεις αυτισμού ή άλλων παθήσεων χαρακτηρίζονται από έλλειψη προσοχής, ενώ ο χρόνος εστίασης σε μια δραστηριότητα μπορεί να μην ξεπερνά τα λίγα λεπτά. Ορισμένες κατηγορίες παιδιών με αναπηρίες συνήθως δεν κάνουν δεύτερη προσπάθεια ενασχόλησης με μια δραστηριότητα για την οποία δεν έχουν εκδηλώσει προτίμηση από την αρχή. Όλες οι φάσεις του παιχνιδιού πρέπει να είναι προγραμματισμένες στην κάθε τους λεπτομέρεια, ώστε να διατηρούν το ενδιαφέρον των παιδιών καθ’ όλη τη διάρκεια της δραστηριότητας.

Σε συνάρτηση με τα παραπάνω, θα ήταν σκόπιμο να επισημανθεί ότι οι δραστηριότητες πρέπει να επικεντρώνονται στην ενίσχυση της αυτοεικόνας των συμμετεχόντων και στην ενδυνάμωση των επιπέδων της λειτουργικής τους ανεξαρτησίας. Τα συστήματα που χρησιμοποιούνται ενδείκνυται να ευνοούν τηλήψη αποφάσεων και την εξεύρεση λύσεων, επιδεικνύοντας ταυτόχρονα σεβασμό στους δισταγμούς και στις προσπάθειες του κάθε παιδιού, ώστε αυτά να αναπτύσσουν την αυτενέργεια και την πρωτοβουλία. Σύμφωνα με τα παραπάνω, οι διοργανωτές των δραστηριοτήτων οφείλουν να φροντίζουν να μη μετατραπεί το παιχνίδι σε πεδίο παρέμβασης και συνεχούς διόρθωσης. Κάθε μορφή παιδαγωγικής ενέργειας που περιορίζει τα περιθώρια αυτονομίας έχει αρνητική επίδραση στην ανάπτυξη του παιδιού.

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου 
Αθηνά Αντέννα, Κοινωνιολόγος

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr