Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020 18:31

Οι «δυο» Άννες

Written by
Rate this item
(1 Vote)

Οι «δυο» Άννες

Κι αυτό που φοβόμουν

Τώρα μη φύγει φοβάμαι..

Για την Άννα

Γράφει η Άννα Γκασνάκη

Γυρνούσε κουρασμένος από τη δουλειά. Ξημερώματα Κυριακής στη μικρή μας πόλη. Κατηφόριζε το Πανόραμα με το δίκυκλό του. Το απαλό αεράκι έκανε τη φθινοπωρινή νύχτα ακόμα πιο απολαυστική. Ξαφνικά μέσα στους ήχους, που στοιχειώνουν σαν φαντάσματα τη σιγαλιά, άκουσε ένα ανεπαίσθητο κλάμα.. Πήρε τη στροφή και τα αντίκρισε. Κάτω από μια πυκνή φυλλωσιά αναζητούσαν χάδι και φροντίδα. Προσπαθούσε το ένα να δώσει πνοή ζωής στο άλλο. Τρία ή δύο, δε θυμάμαι, –πολλάκις η μνήμη ξεθωριάζει- μικρά κουταβάκια, χαριτωμένα μες την εξουθένωσή τους. Σταμάτα. Τα περιεργάζεται. Μα χαμένος στις δικές του έγνοιες πατά σε λίγο το γκάζι κι εξαφανίζεται. Η Κυριακή περνά, όπως όλες οι άλλες. Σπίτι, δουλειά. Δουλειά, σπίτι. Μα κάτι τον βασανίζει. Μια εικόνα κολλημένη στο μυαλό του. Δύο (ή τρία) ζευγάρια ολοστρόγγυλα μάτια κρέμονται από μια δικιά του αντίδραση. Έρχεται το βράδυ. Στριφογυρνάει στο κρεβάτι. Ο ύπνος δεν έρχεται ετούτη τη βραδιά. Και ξημερώνει… Δευτέρα. Κι η ίδια εικόνα εκεί. Σουρουπώνει η μέρα κι αυτός ανήσυχος κοιτά τον ορίζοντα. «Τώρα», σκέφτεται, «αλλιώς.. ποτέ». Κι όμως.. μπορεί να έφυγαν. Κι αν είναι αργά; Οδηγεί τη μηχανή εκεί που ώρες τώρα επιθυμεί. Κατεβαίνει διστακτικά. Ψάχνει. Αναζητά. Βλέπει δυο μικρά σωματάκια να κείτονται άψυχα πλάι σε μια άλλη μικρή άσπρη μπαλίτσα, κουλουριασμένη, φοβισμένη. Την παίρνει αγκαλιά. Θυμώνει με τον εαυτό του που άργησε. Θυμώνει και μ’ εκείνους που εγκατέλειψαν τα πλασματάκια αυτά σε ένα κασόνι στο πουθενά. Μα πάλι με τον εαυτό του θυμώνει πιότερο κι ορκίζεται να είναι το καταφύγιο κι ο σύντροφος της μικρής αυτής ύπαρξης που ακούει στο όνομα «Άννα». «Άννα», όπως εκείνη την αγαπημένη που αρνείται να μένει μαζί του. Για να έχει μια Άννα τις ώρες της μοναξιάς να φωνάζει, να μιλά, να αγκαλιάζει. Η συνάντηση των δυο συνονόματων κοριτσιών. Η συνάντησή μας. Ξέρετε τι θα πει φόβος παιδικός; Σε ακολουθεί και δε μπορείς εύκολα να τον αντιμετωπίσεις, να τον καταπολεμήσεις με αυτό το πλασματάκι. Με είδε, εμένα την Άννα. Την πήρα αγκαλιά. Οι δυο Άννες. Κι ένα καυτό υγρό κύλησε πάνω μου. «Ένοιωσε σιγουριά», μου είπαν. Κι έτσι άρχισε η δική μας σχέση. Ομοιοπαθητική το λένε. Και λειτουργεί. Αντιμετωπίζοντας το φόβο σου τον ξεπερνάς. Και τον προσπέρασα, τον νίκησα και σιγά σιγά τούτη η άσπρη ύπαρξη έγινε κομμάτι της ζωής μου, της ζωής μας. Ένα μικρό κουταβάκι, σκανταλιάρικο, ζωηρό, γεμάτο όρεξη μα και τεμπέλικο συνάμα.. ανάλογα με τη διάθεσή του. Μες τα μεγάλα καστανά της μάτια αντανακλάται όλη η αγάπη που τρέφει για τα λεγόμενα αφεντικά της, για εμάς. Η δική μας απουσία, ώρες ολόκληρες μετρά. Τη θλίβει. Αναρωτιέμαι αν πατά το «pause» τις στιγμές της σιωπής. ‘Όταν το κλειδί γυρνά κι η πόρτα ανοίγει, κουνά ξετρελαμένη την ουρά της και τότε θυμάται έξαφνα πως πρέπει να φάει και να πιεί νερό. Ζει για εμάς κι εμείς τις χαρίζουμε ό,τι μπορούμε. Μεγαλώνοντας μοιράζουμε κομμάτια του χρόνου και του εαυτού μας. Άλλοτε σε πράγματα αναπόφευκτα, ανούσια ή σημαντικά, άλλοτε σε ανθρώπους άξιους ή μη της προσοχής και της αγάπης μας. Όλοι κι όλα διεκδικούν. Αυτά τα μικρά αξίζουν ένα κομμάτι μας. Όλα κυλούσαν ήσυχα μέχρι ένα απόγευμα του Δεκέμβρη που ήρθε η είδηση. Η Άννα, εγώ, ήμουν έγκυος. Ένα άλλο πλασματάκι μεγάλωνε και θα ερχόταν απρόσμενα στη ζωή μας. Ταυτόχρονα ήρθε και το δίλημμα. Αν είσαι αμαθής, πρωτάρης που λένε, προβληματίζεσαι. Πώς θα συνυπάρξουν; Φοβάσαι.. Αν πάθει κάτι το μωρό; Κι εκεί που νομίζεις πως πρέπει η μικρή σου αγάπη να βρει άλλη στέγη έρχεται η ζωή και δίχως να το καταλάβεις, δίχως να το επιδιώξεις σε κάνει αχώριστη μαζί της. Κι η ξαφνική ανακοίνωση της εγκυμοσύνης σας φέρνει πιο κοντά από ποτέ κι ας αγνοεί τη φουσκωμένη κοιλίτσα σου, κι ας ζηλεύει τρελά.. Την παίρνεις αγκαλιά κάθε βράδυ κι οι μήνες διαδέχονται ο ένας τον άλλον κι η μικρή τρελή νούμερο δύο εμφανίζεται στη ζωή μας. Ομολογώ πως η συνύπαρξή τους αρχικά δύσκολη. Η προσοχή στραμμένη στη μικρή ύπαρξη που εξαρτάται πλήρως από εσένα. Κι η Άννα απορεί με τα κλάματα και τις φωνές. Φοβάται. Χάνει την ηρεμία της. Επιζητά την προσοχή που συνήθισε να λαμβάνει. Μα όσο το παιδί μεγαλώνει και γνωρίζουν η μία την άλλη, το σπίτι γεμίζει φωνές και γαβγίσματα κι εμείς οι μικρές-μεγάλες τρελές ζούμε το δικό μας όνειρο. Το όνειρο της καθημερινότητας, πιο αληθινό από ετούτο εδώ δεν υπάρχει. Μαθαίνουμε μικροί και μεγάλοι να σεβόμαστε το διαφορετικό, να υμνούμε την αγάπη, να νοιαζόμαστε για τα πλάσματα της φύσης κατανοώντας αυτό που στο σχολείο από μικροί διδασκόμαστε μα εύκολα ξεχνάμε: την αλυσίδα της ζωής, το ρόλο μας σε αυτή. Ρόλος αλληλεξάρτησης. Άλλωστε όλοι μέλη του ζωικού βασιλείου είμαστε κι η δική μας κοινωνία πιο βάναυση από την κοινωνία που οι όροι μιας ζούγκλας οριοθετεί. Στην ανθρώπινη κοινωνία οι όροι δεν υπάρχουν κι αν υπάρχουν παραβιάζονται και τα δικαιώματα καταπατούνται, μιμούμενη το γνωμικό «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Τα παιδιά βλέπουν, κατανοούν, επεξεργάζονται, μαθαίνουν. Νοιώθουν το μεγαλείο της φιλιάς, της αγάπης κι η συνύπαρξη με τα ζωάκια τους εφοδιάζει με διδαχές παντοτινές.

Σήμερα.. πέντε χρόνια σχεδόν μετά.. Ο μόνος φόβος είναι μη φύγει κι αδειάσει η ζωή μας. Ό,τι μας προσφέρει είναι ανεξήγητο. Ένα πλάσμα που δε μιλά κι όμως τα λέει όλα, λογικότερο από πολλά ανθρώπινα έλλογα όντα. Κατανοεί πως η αγάπη κρύβεται σε μικρούς θησαυρούς, προσφέρει ανιδιοτελώς, χαίρεται αγνά κι απροκάλυπτα. Ξέρει να αγαπά. Κάτι που πολλοί έχουμε λησμονήσει. Είναι ένα ζωντανό μάθημα ζωής για όλους…

26/4/2020 Και τελικά… οι φόβοι έγιναν πραγματικότητα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι, το κορίτσι μας… Ήρθε ξαφνικά στη ζωή μας και μας έκανε καλύτερους. Μας κοιτούσε με τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια.. Διεκδικούσε χάδια και φιλιά. Μια πριγκίπισσα που κούρνιαζε στα πόδια μας και ζέσταινε τις καρδιές μας.. Αν ήταν τώρα εδώ θα αγνοούσε τη φουσκωμένη κοιλίτσα και θα σκεφτόταν: « Ωχ! Ένα ακόμα μικροσκοπικό ζιζάνιο θα κάνει την εμφάνισή του». Ένας χρόνος χωρίς όλα αυτά.. μικρό μας αστεράκι σε αγαπάμε. Κοιτάμε τον ουρανό και σε χαιρετάμε γιατί είσαι εκεί και φωτίζεις το δρόμο μας!

 

Read 693 times

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr