KosNet

KosNet

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 05:57

Οι Μεγάλες Προσδοκίες

Συγγραφέας: Σοφία Θέτιδα Κατρουνή

Παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Από πού όμως έχω προσδοκίες; Έχω προσδοκίες από τον εαυτό μου, από έναν έρωτα, από την δουλειά, από το παιδί από το μέλλον, ακόμα όμως και από τον γείτονα, από το αυτοκίνητο, τον σκύλο, την ταινία… την γεύση του παγωτού! Όπως φαίνεται τις συναντάμε παντού, καθημερινά, όλη μέρα, και είναι πολλές, πάρα πολλές!

Μας κάνουν όμως δυστυχείς οι προσδοκίες μας;

Είναι λογικό να έχω προσδοκίες από τον ίδιο μου τον εαυτό. Λογικές ή παράλογες ,

εξαρτώνται όμως από εμένα. Για παράδειγμα αν αποφασίσω να φτιάξω ένα πάζλ 1000 κομματιών σε 24 ώρες , χωρίς να έχω ξαναφτιάξει ποτέ μου , το πιθανότερο είναι να

απογοητευτώ. Ίσως την επομένη να νιώθω θλίψη ,γιατί πίστευα ότι θα τα καταφέρω ,αλλά απέτυχα να ικανοποιήσω τον εαυτό μου. Το θέμα σε αυτό το παράδειγμα ήμουν Εγώ να τα βάζω με τον Εαυτό μου.

Το περίπλοκο ξεκινάει όταν έχω προσδοκίες έξω και μακριά από εμένα. Για παράδειγμα

έχω την προσδοκία ότι το παιδί μου 5 χρονών να φτιάξει μόνο του ένα πάζλ 100 κομματιών σε 10 λεπτά; Μα γιατί, όχι; Είναι τόσο εύκολο! Νιώθω ότι με απογοήτευσε, νιώθω

ανεπαρκής, σκέφτομαι ότι μάλλον είναι χαζό, μα ίδιο ο πατέρας του; Το σίγουρο είναι ότι έχω θυμώσει, τίποτα δεν μπορεί να κάνει, και το χειρότερο; Δεν προσπαθεί!

Τι απογοήτευση μας δίνει όταν οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που θεωρούμε εμείς σωστό;

Είναι πολύ, πάρα πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε ότι αυτή την στιγμή ,μπορούμε μόνο εμείς να σκεφτούμε με αυτό τον συγκεκριμένο τρόπο, και να κάνουμε αυτές τις

συγκεκριμένες πράξεις, για αυτούς τους συγκεκριμένους λόγους.

Είχα μια συζήτηση με τον άντρα μου, από αυτές που δεν οδηγούν πουθενά , συνήθως σε οδηγούν σε άλλες σκέψεις μακριά από την συζήτηση , και ο άλλος σου φωνάζει από μακριά, πάλι λέξη δεν άκουσες… ε ακριβώς εκεί μου καρφώθηκε στο κεφάλι η λεξούλα

‘προσδοκίες’ . προσπάθησα να την αγνοήσω , να προσέξω τι μου λέει αυτός εκεί απέναντι, αλλά μπα. Κάτω λοιπόν από την λεξούλα ‘προσδοκίες’ άρχισε να αναβοσβήνει στο κεφάλι μου το όνομα του γιου μου. Ωχ σκέφτηκα… η συνειδητοποίηση όμως του τι σημαίνει

‘προσδοκίες’ με κυρίεψε αργότερα… όταν αυτό το επίμονο φωτάκι δεν έφευγε και αναγκάστηκα να του δώσω σημασία.

Δεν ικανοποιούμαι με τίποτα από όσα κάνει, και πάντα θέλω κάτι άλλο, πάντα ξέρω

καλύτερα, και πάντα χρειάζομαι και κάτι ακόμα από αυτόν… το παράξενο είναι ότι κάθε φορά το καταλαβαίνει ( ότι είμαι απογοητευμένη) και κάθε φορά ικανοποιεί τις (πραγματικές) προσδοκίες μου και κάνει μια σειρά από πράγματα που με απογοητεύουν ή με κουράζουν ακόμα περισσότερο. Από πολύ μικρό θυμάμαι ότι τον χειρίζομαι σαν

μεγαλύτερο, και περιμένω από εκείνον κάτι, που ακόμα προσπαθεί μέχρι σήμερα ‘να γίνει’ και όλο ‘αποτυγχάνει’. Η απάντηση μου είναι στάνταρ , ‘και τι σου ζήτησα; Μόνο ένα

 

πράγμα’. Είμαι θυμωμένη κατά κύριο λόγο, με ύφος κριτή, και βλέμμα απειλητικό. Κάθε φορά νιώθω τύψεις και υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά.

Θέλω να σταματήσω να έχω προσδοκίες, να φαντάζομαι, να νομίζω, να απαιτώ ότι ο δικός μου τρόπος, είναι ο σωστός τρόπος, ο μόνος τρόπος. Θέλω να δω τον γιο μου όπως είναι , και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Γιατί συνειδητοποιώ ότι όσο δεν καταφέρνω να τον δω όπως είναι , καταλήγω να μην τον βλέπω καθόλου.

Σοφία Θέτιδα Καστρουνή

Τελειόφοιτη Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Συγγραφέας: Στασινή Φωτούλα Μπαρτζώκη, Επόπτρια Δημόσιας Υγείας, Health & Life Coach Msc

Σύμφωνα με το ΠΔ 83/1989 ένας επόπτης δημόσιας υγείας εκτός από τον έλεγχο της υγιεινής και καταλληλότητας των εγκαταστάσεων, επιχειρήσεων και τροφίμων, τα οποία όμως αναμφισβήτητα ήταν και το αντικείμενο των αστυΐατρων μπορεί εδώ και αρκετά χρόνια πλέον σύμφωνα με το νέο αντικείμενο σπουδών του επόπτη δημόσιας υγείας το οποίο έχει εξελιχθεί παράλληλα με τις απαιτήσεις της κοινωνίας να ασχολείται με ζητήματα που αφορούν την αγωγή και προαγωγή υγείας, καθώς σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (1946) η υγεία είναι «η κατάσταση της πλήρους  σωματικής,  ψυχικής  και  κοινωνικής   ευεξίας   και   όχι   μόνο   η  απουσία ασθένειας ή αναπηρίας».1,2

Έτσι, λοιπόν περάσαμε από το ιατροκεντρικό μοντέλο στο ολιστικό καθώς σημαντικό ρόλο παίζουν πλέον και η ψυχική υγιεινή, το περιβάλλον, η οικονομία, η εργασία κ.ο.κ.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας δεν υπάρχει επίσημος ορισμός για την ψυχική υγεία, σε γενικές γραμμές όμως οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι η απουσία μιας ψυχικής διαταραχής δεν σημαίνει ότι υπάρχει και ψυχική υγεία.3

Η ψυχική υγιεινή περιλαμβάνει την ικανότητα του ανθρώπου να απολαμβάνει την ζωή του, να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα που προκύπτουν συνεχώς σύμφωνα με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και να λειτουργεί παραγωγικά.4

Η δημόσια υγεία είναι η μελέτη καθώς και η αντιμετώπιση σε πρακτικό επίπεδο των απειλών που προκύπτουν από τον σύγχρονο τρόπο ζωής με την ολιστική όμως αντιμετώπιση της υγείας όπως ορίζεται από τον Π.Ο.Υ. σε ατομικό αλλά κατ’ επέκταση και σε κοινωνικο επίπεδο. Σύμφωνα με τον Wilson η δημόσια υγεία είναι επιστήμη και τέχνη ταυτόχρονα για την πρόληψη της νόσου, την παράταση της ζωής και της προώθηση της υγείας.5

Ο επόπτης δημόσιας υγείας μπορεί λοιπόν να διακρίνει στον γενικό πληθυσμό τα ζητήματα τόσο της ψυχικής υγείας όσο και υγιεινής τόσο ως ένας καλός ακροατής όσο και ένας διδάσκαλος χειρισμού ιδιαιτέρων περιπτώσεων καθώς έχει εκπαιδευτεί να αντιμετωπίζει προβλήματα πριν αυτά προκύψουν και με ηρεμία αντοχή υπομονή και

 

επιμονή να τα ξεπερνάει. Επιπλέον μπορεί να προωθήσει όποιον έχει σημαντική ανάγκη στον καταλληλότερο για αυτόν επαγγελματία υγείας χωρίς να χαθεί χρόνος πολύτιμος για αυτόν και το περιβάλλον του.

Επιπλέον μέσω τον ειδικών προγραμμάτων κατάρτισης των δήμων σχετικά με την προαγωγή της υγείας και την δημόσια υγεία μπορεί να εμφυσήσει ακόμα και στα παιδιά της σχολικής και προσχολικής ηλικίας την αποδοχή της διαφορετικότητας ανεξάρτητα με την πηγή της, καθώς σε μερικά χρόνια είναι φυσικό ότι θα υπάρξουν παιδιά με διαφορετικά δεδομένα είτε σε οικογενειακό είτε σε ατομικό επίπεδο κάτι το οποίο στους περισσότερους από εμάς θεωρείται αυτονόητο όχι όμως και σε όλους δυστυχώς.

Με αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί η ποιότητα της ζωής μας τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Όλοι θα νιώθουν άνετα για αυτό που θα είναι και θα μπορούν να δράσουν όπως εκείνοι θέλουν με μοναδικό στόχο την παραγωγικότητα τους.

Συμπερασματικά οι επόπτες δημόσιας υγείας τόσο με βάση τις τεχνικές, πρακτικές και επιστημονικές γνώσεις τους όσο και την άσκηση της επαγγελματικής τους καριέρας μπορούν να συμβάλουν στην αύξηση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο.

Βιβλιογραφία

  • Προεδρικό Διάταγμα 83/1989 - ΦΕΚ 37/Α/7-2-1989

Επαγγελματικά δικαιώματα πτυχιούχων των τμημάτων: α) Αισθητικής, β) Οδοντοτεχνικής, γ) Εργοθεραπείας, δ) Δημόσιας Υγιεινής, ε) Οπτικής, της Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (T.E.I.).

  • Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας
  • Mental health: strengthening      our      30      March             2018 https://www.who.int/en/news-room/fact-sheets/detail/mental-health-strengthening- our-response
  • Ενεργά μοντέλα δεσμού     ενηλίκων     και     ψυχική     υγεία: Επισκόπηση  της  περιοχής  και   προτάσεις   για   κλινική   εφαρμογή   και   έρευνα Κ. ΚΑΦΕΤΣΙΟΣ* Enchefalos journal
  • Wilson JF., Facing un uncertain climate., Ann Intern Med, 2007 16;146(2):153-6

 

 

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 05:52

Τα Παραμύθια

Συγγραφέας: Στασινή Φωτούλα Μπαρτζώκη

Τα παραμύθια είναι ο τρόπος των παιδιών να αποκτούν εμπειρίες και συναισθήματα

έντονα. Η αίσθηση μεγαλείου που από την φύση τους έχουν τα παιδιά, με τα παραμύθια εκτοξεύεται στα ύψη, εφόσον κάθε παιδί θα ταυτιστεί με κάποιον ήρωα.

Θυμάμαι να είμαι καθηλωμένη στην τηλεόραση και επί μια ώρα να κοιτάζω αποσβολωμένη τις πριγκίπισσες της Disney…

Ορόρα , Οντέτ, Γιασμίν, Χιονάτη, Σταχτοπούτα, Μπέλλα… Τι υπέροχες πριγκίπισσες, τι υπέροχοι πρίγκιπες…

Στο τελείωμα τους έμενα με την αίσθηση ότι θα βρω και εγώ έναν τέτοιο πρίγκιπα για να ζήσω το όνειρο μου, για να ζήσω την ζωή μου.

Αυτά στα 10…

Και κοντά στα 30… άρχισα να σκέφτομαι…

Πως όμως ξεκίνησα να σκέφτομαι 20 χρόνια μετά;

Μια μέρα εκεί που καθόμουν (αποσβολωμένη και πάλι) και χάζευα την Πεντάμορφη και το Τέρας (μαζί με τα παιδιά μου) , με κατέλαβε η συγκίνηση και ένα δάκρυ κύλησε, για κακή μου τύχη με κατάλαβε ο γιός μου και έπρεπε να δώσω εξηγήσεις … Μα μαμά, γιατί κλαίς;

Τι έμαθα όμως από αυτά τα παιδικά και το κουβαλάω 20 χρόνια ;

-Πρέπει να είσαι όμορφη.

  • Δεν χρειάζεται να κάνεις και πολλά για να κερδίσεις τον πρίγκιπα , αρκεί να είσαι όμορφη.

-Στο τέλος ο πρίγκιπας θα σε σώσει, με ένα του φιλί θα σε κερδίσει , και θα σε πάρει να ζήσετε σε ένα κάστρο.

  • Δεν υπάρχει η συνέχεια σε αυτά οπότε η φαντασία περιορίζεται στην απόλυτη ευτυχία,

στο σκίρτημα του πρώτου φιλιού, σε αυτό το πάθος της στιγμής… α και στην απόκτηση ενός στέμματος!

Γιατί όμως θα πρέπει να απολογηθώ; Στον γιο μου, επειδή κλαίω , μα είναι το αγαπημένο μου παιδικό και πάντα συγκινούμαι ( το βλέπω κατά καιρούς!) . Πάντα ‘αγαπώ’ το Τέρας και όταν τελειώνει κοιτάζω τον άντρα μου με περιφρόνηση … Αυτός για την ομορφιά μου με αγάπησε , να μείνω σπίτι για πάντα θέλει, να μην δουλεύω, να μεγαλώνω τα παιδιά και όταν ξεπετάγονται τρώγεται και για άλλο, να μην πηγαίνω βόλτες, να μην μιλάω σε

κανέναν, να μην μιλάω γενικά… Ενώ το Τέρας…

Να πω την ιστορία του εν συντομία για όσους δεν την γνωρίζουν… είναι ένας ορφανός νέος που ζει σε ένα κάστρο. Είναι εγωιστής, ματαιόδοξος, υλιστής, εγωκεντρικός, αγενής, αναιδής, αμόρφωτος, δεν ξέρει/έχει τρόπους, κανόνες, να σέβεται, να εκτιμάει. Τον

 

καταριέται μια μάγισσα, το μέσα του να βγει έξω του, και άρα να ζει με εμφάνιση τέρατος μέχρι να μάθει να αγαπά. Η Μπέλλα είναι όμορφη, έξυπνη, φτωχή, χωρίς μάνα, με καλούς τρόπους, ευγενική, μορφωμένη , έχει όνειρα, στόχους, ελπίδα… Μένει στην θέση του

πατέρα της ως αιχμάλωτη στο κάστρο του Τέρατος.

Και κάπου εδώ αρχίζω να προβληματίζομαι. Αν ήταν άσχημη η Μπέλλα το τέρας θα την

κοίταζε; Μα γιατί αυτή θα πρέπει να ξεπεράσει την εμφάνιση του και να δει την καλοσύνη μέσα του ,που κακά τα ψέματα, ούτε εκείνος ξέρει ότι υπάρχει. Η αλλαγή του είναι για να την κερδίσει , δηλαδή παροδική, ή για εκείνον δηλαδή μόνιμη; Και μετά το happy end τι γίνεται; Τελικά η Μπέλλα βλέπει τον κόσμο , όπως ήθελε; Ή έχει και αυτή 2 παιδιά και τα κυνηγάει μέσα στο κάστρο; Το Τέρας κράτησε τη νέα συμπεριφορά του; Συνεχίζει να αλλάζει; Ή μήπως γύρισε στα παλιά; ( ποτέ δεν μάθαμε το όνομα του, ακόμα και στη

μεταμόρφωση του Τέρας τον λένε). Πόσο του έχει στοιχίσει πραγματικά που δεν είχε γονείς;

Ορόρα και Χιονάτη δυο βασανισμένες πριγκίπισσες… καταραμένες από την κούνια τους… Η μοίρα τους ήταν να τους φιλήσει ένας περαστικός πρίγκιπας , και υποχρεωμένες να ζήσουν μαζί του εφόσον τις ελευθέρωσε , από τον ύπνο. Για να ξεφύγουν από μια δυσάρεστη

κατάσταση πέφτουν σε μια άλλη. Ήταν όρος τουλάχιστον να είναι πρίγκιπας, αλλά πόσες ‘κοιμισμένες’ ξύπνησαν από το φιλί κάποιου που δεν ήταν;

Μου κάνει εντύπωση που καμιά τους δεν έχει μητέρα , και όπου υπάρχει είναι κακιά μητριά…

Σταχτοπούτα , άλλη μια που η επιλογή του γονέα ‘παιδεύει’ το παιδί. Η εμφάνιση της υποτακτικής, όμορφης, ταπεινής, φτωχής, νοικοκυράς , απλής γυναίκας ξεσηκώνει τον πρίγκιπα. Και είναι στο χέρι του να την επιλέξει…

Περιμένουν να διαλεχτούν μέσα από την βιτρίνα! Τις δελεάζουν με υποσχέσεις ‘ελεγχόμενης ελευθερίας’ . Τους τάζουν κάτι δικό τους χαμένο και πολύτιμο. ..

Οντέτ , την απαγάγουν, της φέρονται σαν σε ζώο, την μειώνουν. Ξεχωρίζει για την ομορφιά της και θαμπώνεται ο πρίγκιπας από αυτήν ( ενώ την ξέρει χρόνια , που τότε την αγνοούσε γιατί ήταν άσχημη) . Για αυτό άλλωστε και την κρίσιμη στιγμή δεν την αναγνώρισε. Τον

συγχωρεί παρόλα αυτά εφόσον αυτός την ελευθερώνει από την φυλακή της.

Γιασμίν, φυλακισμένη στο ίδιο της το σπίτι. Για να γίνει βασίλισσα πρέπει να παντρευτεί. Ενώ τον ερωτεύτηκε για αυτό που είναι, εκείνος δεν άντεξε την οικονομική υπεροχή της. Παραλίγο να την καταστρέψει…

Άραγε πόσο επηρεάζουν και τα παιδικά παραμύθια την εικόνα που θα φτιάξουμε για την πραγματικότητα; Πόσο δυνατή είναι η ταύτιση με την ηρωίδα , που καταλήγουμε να ζούμε την ζωή της στο τέλος;( με λιγότερους πρίγκιπες βεβαίως μιας και οι τίτλοι δεν υπάρχουν

πια). Ο ρόλος της γυναίκας για κάποιο λόγο είναι τόσο δεδομένος , όπως και του άντρα. Τα στερεότυπα δεν καλλιεργούνται μόνο μέσα από την οικογένεια , άλλα από αρκετούς

παράγοντες γύρω γύρω επιβεβαιώνονται τα ως απαράβατους κανόνες.’ Φέρσου σαν

άντρας’ ακούμε πατεράδες και μανάδες, και γιαγιάδες και παππούδες να λένε στο 3 χρόνο αγοράκι που κλαίει…’ οι κυρίες δεν φέρονται έτσι’ λέει στις Αριστογάτες η Μαρί , τα

 

κοριτσάκια πρέπει να κάθονται φρόνιμα και όχι να χοροπηδανε, να τα στολίζουμε με φούστες και κορδέλες , και να περιφέρονται σαν μικρές κουκλίτσες, να παίζουν με τα κουζινικά, και να προσποιούνται τη μαμά…

Μετά από όλες αυτές τις σκέψεις κοιτάζω τον άντρα μου με λίγο περισσότερη καλοσύνη και αγάπη. Στο κάτω κάτω έτσι έμαθα ότι πρέπει να είναι… Είναι στο χέρι μου να το αλλάξω…

Σοφία Θέτιδα Καστρουνή

Τελειόφοιτη Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας.

Συγγραφέας: Αικατερίνη Χριστοδουλάκη

Ο κορωνοϊός ήταν και είναι ένα θέμα που απασχόλησε ολόκληρο τον πλανήτη εφόσον εκατομύρια ζωές τέθηκαν σε κίνδυνο λόγω της εύκολης μετάδοσής του αλλά και των βαρύτατων επιπτώσεών του στην σωματική υγεία κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως ηλικίας. Η καθημερινή ζωή μας υπέστη ριζικές αλλαγές λόγω των μέτρων προστασίας που έπρεπε να τεθούν σε ισχύ για την προστασία μας. Ψυχαναγκαστικά φαινόμενα έλαβαν χώρα όπως το συχνό πλύσιμο χεριών με την επακόλουθη απολύμανση επιφανειών και αντικειμένων. Η χρήση μάσκας ήταν επίσης ένα υποχρεωτικό μέτρο προστασίας το οποίο αν και ακούγεται απλό εντούτις δυσκόλεψε αλλά και απέκρυψε την συναισθηματική επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους. Βασικά στοιχεία της επικοινωνίας με τη γλώσσα του σώματος όπως οι εκφράσεις του προσώπου καλύφθηκαν από ένα κομμάτι πανί γεγονός που αποξένωσε ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους. Η υποχρεωτική τήρηση αποστάσεων και ο εγκλεισμός στο σπίτι είχαν αρκετές συνέπειες στην ψυχική υγεία τις οποίες δεν γίνεται να παραβλέψουμε. Τα ποσοστά αγχωδών και καταθλιπτικών διαταραχών αυξήθηκαν ραγδαία και πολλοί χρειάστηκε να απευθυνθούν σε ειδικούς ψυχικής υγείας προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα αυτά.

Ποια είναι όμως η σχέση της πανδημίας με την μαζική υστερία;

Η μαζική υστερία έγινε αντιληπτή το 1518 με το γνωστό περιστατικό της χορομανίας, επίσης γνωστό και ως επιδημία χορού (dancing plague), το οποίο ήταν ιδιαίτερα έντονο στο Στρασβούργο. Πολλά άτομα τα οποία, σύμφωνα με την ιστορία, βρίσκονταν σε κατάσταση ημιαναισθησίας, συνέχισαν να χορεύουν για μέρες ακόμη και βδομάδες μέχρι να επέλθει ο θάνατός τους από σπάσιμο πλευρών, εξάντληση ή καρδιακή προσβολή (Bartholomew, 2001).

Έκτοτε, αρκετά παρόμοια περιστατικά έχουν λάβει χώρα, με τα τελευταία να σημειώνονται κατά τη διάρκεια της επιδημίας του κορωνοϊού. Πιο συγκεκριμένα, στο Ιράν 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να «καθαρίσουν» το σώμα τους με βιομηχανική αιθανόλη (Gharebaghi & Heidary, 2020). Σε ένα χωριό της Ουκρανίας, σημειώθηκε συμβάν υστερίας όταν κάτοικοι επιτέθηκαν σε αστυνομικούς που μετέφεραν πολίτες της Κίνας ώστε να μπουν σε καραντίνα σε ένα ινστιτούτο σπα με την δικαιολογία ότι τους μετέδωσαν τα πρώτα κρούσματα του ιού. Το περιστατικό είχε άσχημη κατάληξη καθώς αρκετοί αστυνομικοί και πολίτες τραυματίστηκαν (ABC News, Retrieved 2020-07-26).

 

Αυτό που είναι γνωστό σχετικά με την μαζική υστερία σήμερα είναι ότι έχει να κάνει με την εκδήλωση παραληρητικών ιδεών, φαινόμενο το οποίο συνήθως λαμβάνει χώρα όταν μια απειλή, όπως μια νόσος ή μία καταστροφή αναμένονται να επέλθουν. Σε μία τέτοια κατάσταση, το άγχος τείνει να εκδηλώνεται με σωματικά συμπτώματα αφού ένα πλήθος κόσμου, λόγω του φόβου ότι θα μολυνθεί ή θα υποστεί ζημιά, εμφανίζει συμπτώματα νόσου τα οποία δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν από ιατρικούς ελέγχους. Συγκεκριμένα, έρευνες έχουν δείξει ότι επηρεάζεται το νευρικό σύστημα των ανθρώπων αυτών με αποτέλεσμα να έχουμε την εκδήλωση των παραλυρητικών συμπεριφορών (Bartholomew & Wessely, 2002). Στην περίπτωση του κορωνοϊού, λόγου του αυξημένου άγχους από την ευκολία μετάδοσης του ιού, η οποία μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο, πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν στα νοσοκομεία να εξεταστούν ακόμη και με συμπτώματα τα οποία δεν σχετίζονταν σε κανένα βαθμό με αυτά του ιού ή ήταν και ανύπαρκτα.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και οι εκστρατείες διαφόρων σωματείων κατά του κορωνοϊού είχαν καθοριστικό ρόλο στην κατάσταση αυτή αφού αποδεδειγμένα όλα τα δελτία ειδήσεων περιστρέφονταν γύρω από τον αριθμό κρουσμάτων/θανάτων ανά χώρα, μέτρα προστασίας και συμπτωματολογία. Όλη αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με τον επακόλουθο εγκλεισμό και τη μείωση των κοινωνικών επαφών, αύξησε ραγδαία τα επίπεδα άγχους του πληθυσμού.

Λόγω της επανάληψης των συμπτωμάτων αλλά και του φόβου που έγινε η νέα καθημερινή πραγματικότητα του πληθυσμού, ήταν αναμενόμενο να «παρεκτραπούν» κάποιες ομάδες πληθυσμού καθώς το άγχος και το στρες εκδηλώνονται με διαφορετικό βαθμό σε κάθε άνθρωπο όπως επίσης διαφορετικά είναι και τα επίπεδα αντοχής του καθενός από εμάς όταν βρεθεί κάτω από συνθήκες πίεσης.

Επειδή όμως οι αρχές και οι υγειονομικοί οργανισμοί μας προειδοποιούν για ένα νέο κύμα πανδημίας, είναι σημαντικό να επεξεργαστούμε προσεκτικά τα προαναφερθέντα συμβάντα ώστε στο μέλλον να μην έχουμε αυτές τις τόσο έντονες αλλά και παράλογες πολλές φορές αντιδράσεις. Αυτό που πρέπει σε κάθε περίπτωση να θυμόμαστε είναι το γεγονός ότι αν ακολουθήσουμε πιστά τις οδηγίες των ειδικών, δεν υπάρχει λόγος να αγχωνόμαστε καθώς προφυλάσσουμε και τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας!

 

Βιβλιογραφία

 

Bartholomew, R. E. (2001). Little green men, meowing nuns and head-hunting panics: A study of mass psychogenic illness and social delusion. McFarland.

Bartholomew, R. E., & Wessely, S. (2002). Protean nature of mass sociogenic illness: from possessed nuns to chemical and biological terrorism fears. The British Journal of Psychiatry, 180(4), 300-306.

Gharebaghi, R., & Heidary, F. (2020). COVID-19 and Iran: swimming with hands tied!.

Swiss Medical Weekly, 150(1516).

"Hysteria over coronavirus sparks violent protests in Ukraine". ABC News. Retrieved 2020-07-26.

Συγγραφέας: Γεωργία Μηλιόρδου

Κάθε εκπαιδευτικός οφείλει να επεξεργαστεί την μοναδικότητα του κάθε παιδιού , ανιχνεύοντας την συμπεριφορά του και τον χαρακτήρα του με απώτερο σκοπό την θετική ενίσχυση της ψυχολογίας του . Αυτή θα βοηθήσει το παιδί στην ισότιμη συμμετοχή του στα κοινωνικά και σχολικά δρώμενα.

Για να καταφέρει να συνεισφέρει ένας εκπαιδευτικός στην ισότιμη συμμετοχή του παιδιού στα σχολικά και κατ΄ επέκταση στα κοινωνικά πλαίσια , οφείλει να προσπαθήσει να επιτύχει την δημιουργία ενός φιλικού κλίματος προς τα παιδιά . Συγκεκριμένα για να επιτευχθεί αυτό οι εκπαιδευτικοί θα αναπτύξουν εποικοδομητικό διάλογο με τα παιδιά για θέματα που τους απασχολούν , δημιουργώντας ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ τους . Αυτό θα δώσει την αφορμή στα παιδιά να συζητήσουν για τα θέματα που τους απασχολούν .

Παράλληλα μέσα στο σχολικό συγκείμενο ο εκπαιδευτικός είναι ο αρμόδιος που θα υλοποιήσει συνεργασία με τους υπόλοιπους υποστηρικτικούς φορείς της σχολικής κοινότητας για την πρόληψη ή και την διάγνωση διαφόρων προβλημάτων που εμφανίζονται στο σχολικό χώρο. Οι παρατηρήσεις του και οι επισημάνσεις του μέσα αλλά και έξω από την σχολική τάξη κρίνεται απαραίτητο να λαμβάνονται υπόψη από τους φορείς , αφού είναι αυτός που έρχεται σε επαφή καθημερινά με τα παιδιά. Αυτές είναι που θα δώσουν και μια ξεκάθαρη και ολοκληρωμένη εικόνα ενός παιδιού που αντιμετωπίζει μια δυσχερή κατάσταση ή ένα πρόβλημα , ώστε να υπάρξει έγκαιρη παρέμβαση από τους αρμόδιους φορείς .

Η μαθησιακή διαδικασία είναι ένα σημαντικό κομμάτι που διαμορφώνει την παιδική ψυχολογία , αφού η επίδοση των μαθητών είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής και ορίζεται από την αξιολόγηση της επίδοσης μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία. Εδώ έρχεται πάλι ο εκπαιδευτικός ο οποίος θα σχεδιάσει στρατηγικές και πρακτικές βασισμένες στο στοιχείο της εξατομίκευσης που θα βοηθήσουν να ενισχυθεί η αυτοαντίληψη και η αυτοεκτίμηση των μαθητών τους , ενισχύοντας θετικά την ψυχολογία τους. Αναλυτικότερα οι στρατηγικές του εκπαιδευτικού θα εστιάζουν στις δυσκολίες, στα ελλείμματα και το δυνητικό γνωστικό ρεπερτόριο των μαθητών , κάτι που θα βοηθήσει και θα προσελκύσει το ενδιαφέρον των παιδιών, αφού θα ενδυναμώσει μαθησιακά και κατ΄ επέκταση ψυχολογικά .

Ο εκπαιδευτικός είναι ο κύριος υπεύθυνος για την δημιουργία ενός θετικού κλίματος μέσα στο σχολικό χώρο σε μαθησιακό και κοινωνικό επίπεδο , που θα ενισχύσει την ψυχολογία των παιδιών. Η στενή και ειλικρινής συνεργασία με τα παιδιά θα επιφέρει   τα   επιθυμητά αποτελέσματα , δρώντας συμπεριληπτικά και δίνοντας ισότιμες ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά . Η ενίσχυση της παιδικής ψυχολογίας από τους εκπαιδευτικούς αφορά στο σύνολο της μια ευαισθητοποιημένη κοινωνία που πρώτα η ίδια αναλαμβάνει τον ρόλο να διαμορφώσει ευαισθητοποιημένους εκπαιδευτικούς και μια θετική κουλτούρα στο σημερινό  σχολείο                                                                      .

Γι ’ αυτό ως εκπαιδευτικοί οφείλουμε να είμαστε ενεργά και ευαισθητοποιημένα μέλη μιας κοινωνίας και μιας σχολικής κοινότητας . Η επαφή με τα παιδιά είναι αναγκαίο να είναι διαρκής και αέναη, επιδιώκοντας την επικοινωνία μαζί τους είτε με διάλογο μέσα στην σχολική τάξη είτε σε προσωπική συζήτηση – διάλογο στον σχολικό χώρο. Ακόμα, η ενίσχυση των κινήτρων τους και των δυνατοτήτων τους συνεισφέρει και στην ενίσχυση της ψυχολογίας τους.

Τέλος, η επιδίωξη του εκπαιδευτικού για αγαστή συνεργασία με τους σχολικούς ψυχολόγους – συμβούλους θα βοηθήσει στην πρόληψη αλλά και στην αντιμετώπιση δυσχερών φαινομένων στο σχολικό χώρο που ενδεχομένως βλάπτουν την ψυχολογία των παιδιών.

ΜΗΛΙΟΡΔΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

 

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

 

 

 

ΕΙΚΟΝΕΣ

infokids.gr. (χ.χ.). Ο δάσκαλος μπορεί να «αλλάξει» ένα παιδί. Αρκεί να προσέξει την ψυχή του!

 

Συγγραφέας: Χριστίνα Ραφτοπούλου

Αν είσαι κι εσύ ένας/μία από αυτούς/αυτές που φοβούνται να εκτεθούν, ντρέπονται να μιλήσουν, διστάζουν να εκφράσουν τα θέλω τους, τότε σε προτρέπω να αφεθείς στην έκθεση. Δεν είσαι μόνος/μόνη σε αυτό. Συνομιλώντας με ανθρώπους όλων των ηλικιών που προέρχονται από διαφορετικά μορφωτικά επίπεδα, συνειδητοποίησα ότι είναι πολλοί εκείνοι που νιώθουν ότι πάντα κάποιος βρίσκεται πίσω τους και σχολιάζει τις κινήσεις τους και προκειμένου να το αποφύγουν αυτό προβαίνουν σε μια σειρά συμπεριφορών, τις οποίες θα χαρακτήριζα βαθιά βασανιστικές: Συγκεκριμένα, προτιμούν να στέκονται στο παρασκήνιο, να γίνονται όσο πιο διακριτικοί γίνεται και να μη μιλούν πολύ γιατί ντρέπονται να ζητούν αυτά που θέλουν. Νιώθουν ότι δεν έχουν δικαιώματα, ότι δεν αξίζουν και κυρίως αισθάνονται ότι γίνονται βάρος, ότι περισσεύουν. Επιπλέον, προσπαθούν να είναι τέλειοι, να μην κάνουν λάθη και να είναι αρεστοί. Γι’ αυτό προσέχουν τι θα πουν αλλά και πώς θα το πουν ώστε να μη δυσαρεστήσουν τον συνομιλητή τους. Προσέχουν τι θα φορέσουν, πώς θα φερθούν, πώς θα κινηθούν στον χώρο.

Με λίγα λόγια κάνουν τα πάντα προκειμένου να μην προσκαλέσουν αρνητικά σχόλια. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η δύναμη των άλλων. Αυτή η δύναμη που υπάρχει μέσα σε όλους τους ανθρώπους και μας οδηγεί στο να σκεφτόμαστε το τι θα πουν οι άλλοι. Η δύναμη αυτή μας αποδυναμώνει και μας απομακρύνει από τις δικές μας επιθυμίες. Μας κάνει να φοβόμαστε να εκτεθούμε γιατί πρωταρχική μας έγνοια είναι το πώς θα σχολιαστούμε από τους άλλους. Έχοντας κι εγώ μέσα μου πολύ ισχυρή αυτή τη φωνή, άρχισα να ψάχνω τρόπους προκειμένου να τη σιγήσω. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι για να πάψω να φοβάμαι την έκθεση πρέπει να βουτήξω ολόκληρη σε αυτήν. Ξεκίνησα έτσι να εκτίθεμαι χωρίς δεύτερη σκέψη σε καταστάσεις που προηγουμένως με έθεταν σε απόσταση και με έκαναν να νιώθω άβολα. Για παράδειγμα, δεν περιμένω τους άλλους να με καλέσουν σε μία μάζωξη, αλλά κάνω το βήμα και αυτοπροσκαλούμαι. Αν θέλω μία εξυπηρέτηση από κάποιον δε σκέφτομαι το πώς θα το εκλάβει αλλά ζητώ απευθείας αυτό που θέλω. Η επιθετική αυτή έκθεση δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Αλλά όλα βρίσκονται στο πρώτο βήμα. Στην αρχή το κάνεις συνειδητά και με πίεση. Η πρώτη φορά είναι δύσκολη, νιώθεις ντροπή και φόβο. Μόλις όμως το επιχειρήσεις αισθάνεσαι μεγάλη δύναμη μέσα σου και έπειτα προσπαθείς να το επαναλάβεις. Σιγά σιγά παρατηρείς πως κάθε επόμενη φορά βγαίνει όλο και πιο αβίαστα. Άφησε λοιπόν τον εαυτό σου ελεύθερο στην έκθεση και μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι. Εμπιστεύσου τον εαυτό σου και ξεπέρασέ τον. Με μικρά βήματα στην αρχή και σε απλά πράγματα. Και μια τελευταία συμβουλή: Κατάγραφε όλες τις φορές που τόλμησες να εκτεθείς και να υπερβείς τα όρια του εαυτού σου. Ανά τακτά διαστήματα ανάτρεχε σε αυτή τη λίστα ώστε να σου υπενθυμίζεις την πορεία σου. Καλή έκθεση! Χριστίνα Ραφτοπούλου Φιλόλογος, Συντονίστρια ομάδων δημιουργικής γραφής και έκφρασης.

Συγγραφέας: Ασημίνα Μπερτζάνη

Είναι γεγονός ότι η πανδημία του COVID19, επέφερε μακροπρόθεσμες κοινωνικοοικονομικές συνέπειες. Στη ταχύτατη αύξηση του φόβου, του άγχους και της ανασφάλειας μεταξύ των ανθρώπων λόγω της αβεβαιότητας που παρουσιάζει η νόσος, έρχονται να προστεθούν και οι ψυχολογικές επιπτώσεις λόγω της κοινωνικής απομόνωσης - καραντίνας που επιβλήθηκε στα άτομα, ως στρατηγική αντιμετώπισης της διάδοσης του ιού. Διαταραχή μετατραυματικού στρες, κατάθλιψη, άγχος, διαταραχές πανικού και διαταραχές συμπεριφοράς, είναι κάποιες από τις συνέπειές της οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν με την ανάπτυξη της κοινωνιολογικής φαντασίας.

Λέξεις κλειδιά: πανδημία, ψυχολογικές διαταραχές, κοινωνιολογική φαντασία

Λίγο πριν εκπνεύσει η νέα δεκαετία, έφερε στο προσκήνιο έναν νέο ιό ο οποίος προκαλεί οξύ πνευμονικό σύνδρομο, μεγαλύτερου βεληνεκούς από τον ιο SARS, που εμφανίστηκε το 2002. Ο νέος αυτός ιός ονομάστηκε Coronavirus Disease 2019 ή COVID19 και παρουσιάστηκε αρχικά στην υπαίθρια αγορά της πόλης Wuhan, επαρχία της Κίνας, περίπου στα τέλη Δεκεμβρίου 2019. Αξίζει να σημειωθεί ότι, μέσα σε λίγες μόνο μέρες εξαπλώθηκε όχι μόνο σε ολόκληρη την Κίνα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, λαμβάνοντας διαστάσεις πανδημίας. Μάλιστα, στις 11 Μαρτίου 2020, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σε όλες τις χώρες και συγκεκριμένα από τις κυβερνήσεις των χωρών επιβλήθηκε η στρατηγική της κοινωνικής απομόνωσης των πολιτών μέσω του κλεισίματος των εκπαιδευτικών μονάδων και των επιχειρήσεων που δεν αφορούσαν είδη πρώτης ανάγκης1.

Η πολιτική της κοινωνικής απομόνωσης - καραντίνας, θεωρήθηκε η πιο επιτυχημένη παρέμβαση επιβράδυνσης της νόσου, πρώτον, διότι η μείωση της φυσικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των ατόμων δεν ήταν εφικτή σε καμία χώρα και δεύτερον, δεδομένου ότι το εμβόλιο κατά της νόσου δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί, τα φάρμακα που χορηγούνται στους νοσούντες δεν τους καλύπτουν στο έπακρο. Χωρίς να κινδυνολογήσει κανείς, μπορεί να ισχυριστεί ότι η υψηλή θνησιμότητα του ιού και η ιλιγγιώδης μετάδοσή του, θυμίζουν κατά πολύ τον Μαύρο Θάνατο - Black Death, του Μεσαίωνα το 1348-1353.

Το μέγεθος λοιπόν της πανδημίας, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί αναταραχή και αβεβαιότητα στη κοινωνία με σημαντικές αρνητικές συνέπειες - επιπτώσεις όχι μόνο στην οικονομία των χωρών, αλλά και στη ψυχολογία των πολιτών. Άλλωστε, σχετικές έρευνες που αφορούν τη διερεύνηση μαζικών καταστροφών, είτε πρόκειται για φυσικές καταστροφές, είτε για πανδημίες όπως στη παρούσα περίσταση, αναδεικνύουν στο έπακρο τις αρνητικές επιπτώσεις στη ψυχική υγεία των ανθρώπων, οι οποίες παρουσιάζονται με τη μορφή της διαταραχής του μετατραυματικού στρες (PTSD), της κατάθλιψης καθώς και του άγχους2. Είναι επομένως αναμενόμενο ότι η τρέχουσα πανδημία αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για εμφάνιση ψυχολογικών διαταραχών και ψυχολογικής νοσηρότητας.

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι, μόλις το 2018, ο Π.Ο.Υ., μετονόμασε τον όρο «κοινωνική απόσταση» σε «φυσική απόσταση» στοχεύοντας στο να αισθάνονται τα άτομα λιγότερο απομονωμένα από το κοινωνικό σύνολο. Άλλωστε, οι ειδικοί καταλήγουν ότι η μοναξιά εξαιτίας της επιβεβλημένης κοινωνικής απομόνωσης, είναι προγνωστικός παράγοντας - δείκτης που οδηγεί σε ψυχολογικές διαταραχές3.

Κατά συνέπεια, τα άτομα που ζουν μακριά από τις οικογένειές τους για εκπαιδευτικούς ή εργασιακούς λόγους ή διαχωρίζονται με βίαιο τρόπο από τα αγαπημένα τους πρόσωπα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης ψυχικών προβλημάτων υγείας όπως κατάθλιψη, άγχος κ.λπ. Επίσης και οι ηλικιωμένοι που ζουν μόνοι τους, έχουν τη προδιάθεση να αναπτύξουν τέτοιο είδους ψυχολογικές διαταραχές. Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν οι φήμες και οι ψευδείς πληροφορίες από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ενημέρωσης τα οποία μεν, βοηθούν τους ανθρώπους να είναι συνδεδεμένοι με τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρό τους σε περιόδους φυσικής απομόνωσης, είναι δε και σημαντικοί φορείς παραπληροφόρησης που προσθέτουν επιπλέον άγχος. Ενώ και οι ωριαίες και καθημερινές ενημερώσεις των ειδικών για τον αριθμό των νεκρών, συντελούν στην ανάπτυξη αυτών των ψυχικών διαταραχών. Παράλληλα, τόσο τα ύποπτα περιστατικά, όσο και οι ασθενείς που έχουν ήδη επιβεβαιωθεί, νιώθουν έντονο στιγματισμό από την κοινότητα, ο οποίος επίσης με τη σειρά του επηρεάζει τη ψυχική τους υγεία και τους φέρνει αντιμέτωπους με την ψυχολογική κατάρρευση4.

Επιπλέον,   η   κοινωνική   απομόνωση   και   ειδικότερα   το   λεγόμενο   κλείδωμα   -

«lockdown» της κοινωνίας μας, προκάλεσε και οικονομική ανασφάλεια σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, οι οποίοι βρέθηκαν να πλήττονται από την ανεργία εν μια νυκτί. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι, η οικονομική αυτή αβεβαιότητα επηρεάζει άμεσα τη ψυχική υγεία των ατόμων, δεδομένου ότι οι απώλειες είναι πολλαπλές.5

Ακόμη, οι ψυχολογικές συνέπειες σχετίζονται και με τον πανικό που νιώθουν τα άτομα και συγκεκριμένα με ενέργειες όπως η μεγάλη συσσώρευση προμηθειών. Αντίστοιχα, παρατηρούνται κρίσεις πανικού και έντονο άγχος σε ανθρώπους που παραμένουν για αρκετή ώρα σε εσωτερικό χώρο με πολλά άτομα, ενώ οι χρήστες ουσιών έχει παρατηρηθεί ότι εθίζονται ακόμη περισσότερο σε περιόδους κοινωνικής απομόνωσης. Τέλος, στα άτομα που υφίστανται κοινωνική απομόνωση παρατηρείται έντονη αύξηση σωματικών διαταραχών, όπως πυρετός ή αναφυλαξία, συμπτώματα που κορυφώνονται τις πρώτες μέρες της απομόνωσης και στη συνέχεια ηρεμούν. Είναι λοιπόν φανερό ότι τόσο κατά τη διάρκεια, όσο και μετά την πανδημία η ψυχική υγεία του ανθρώπου βρίσκεται σε κρίση, κάτι το οποίο ουσιαστικά είναι αναπόφευκτο6.

Στόχος των ειδικών είναι τα άτομα να θωρακιστούν και να αναπτύξουν δεξιότητες οι οποίες θα τους βοηθήσουν στην ενδυνάμωση της ψυχικής τους υγείας. Αρωγός τους σε αυτό, είναι η ανάπτυξη της «κοινωνιολογικής φαντασίας». Πρόκειται για έναν όρο, τον οποίο ανέπτυξε ο κοινωνιολόγος C. Wright Mills στο διάσηµο βιβλίο του «Η Κοινωνιολογική Φαντασία» (1959) και σημαίνει ότι τα άτομα πρέπει να αναπτύξουν την ικανότητα κατανόησης και πιθανής επίλυσης των προσωπικών τους προβλημάτων», προσπαθώντας να τα συσχετίσουν «με τα συλλογικά 7-οικονομικά και πολιτικά δρώμενα». Ουσιαστικά, οι καθημερινοί άνθρωποι ζουν με απάθεια, δηλαδή, δέχονται παθητικά το οτιδήποτε συμβαίνει γύρω τους, και μάλιστα τους δημιουργείται έντονο άγχος δεδομένου ότι δεν μπορούν να αλλάξουν αυτόν τον τρόπο ζωής. Ωστόσο, ο Mills,8 αναγνώρισε την οντολογική ανασφάλεια ως ένα αναπόφευκτο χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου και κατ’ επέκταση του ανθρώπου. Θεώρησε λοιπόν ότι για να μπορέσει το άτομο να ξεφύγει και να αποδεσμευτεί από τα προσωπικά του προβλήματα, πρέπει να αναπτύξει την κοινωνιολογική φαντασία, δηλαδή να σταθεί απέναντι στο πρόβλημα ως αντικειμενικός παρατηρητής έχοντας κριτική ματιά και ολιστική σκέψη.

Στη παρούσα φάση της πανδημίας, η εφαρμογή της κοινωνιολογικής φαντασίας επιτρέπει στο άτομο την ισχυρή αναδιατύπωση τεσσάρων βασικών προβληματισμών: α)  γιατί συμβαίνει αυτό που ζούμε, β) πώς μας επηρεάζει, γ) γιατί δεν έχουμε ανταποκριθεί με επιτυχία μέχρι τώρα και δ) πώς θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά. Τα παραπάνω ερωτήματα, θα βοηθήσουν το άτομο να αποβάλλει το άγχος και να φέρει σε ισορροπία την ψυχική του υγεία. Ουσιαστικά η ανάπτυξη της κοινωνιολογικής φαντασίας στα άτομα θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως η ως ποιότητα του νου που κατανοεί την αλληλεπίδραση του ατόμου και της κοινωνίας.

Συνοψίζοντας, τα άτομα όταν βιώνουν μια άσχημη κατάσταση, την αντιλαμβάνονται μόνο από τη δική τους άποψη και συνήθως μέσα από τις δυσλειτουργικές παραδοχές που έχουν σχηματίσει σε όλη τη πορεία της ζωής τους9. Μέσα λοιπόν από την κοινωνιολογική φαντασία, το άτομο θα κατανοήσει ότι οι δράσεις του επηρεάζουν όχι μόνο τη δική του ζωή και την ψυχική του υγεία, αλλά επιφέρουν και αρνητικά αποτελέσματα στο σύνολο της κοινωνίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Makwana, N., (2019). Disaster and its impact on mental health: A narrative review.

J. Family Med Prim Care, 8(10):3090-5.

Mohanty, P., (2020). Coronavirus Lockdown I: Who and how many are vulnerable to COVID-19  pandemic.  Business today.          

Διαθέσιμο  στο https://www.businesstoday.in/current/economy-politics/coronavirus-covid-19-daily- wage-workers-vulnerable-landless-labourers-agricultural- workforce/story/399186.html

Rico-Uribe L.A., Caballero, F.F., Martín-María, N., Cabello, M., Ayuso-Mateos J.L. & Miret, M. (2018). Association of loneliness with all-cause mortality: A metaanalysis. PLoS One. 2018;13(1)

Σαματάς Μ., (2011). H Κοινωνιολογική Φαντασία ενάντια στην Κοινωνικο - οικονοµική Ανασφάλεια: Ερευνητικά ∆εδοµένα και Προσωπικές Απόψεις Αποφοίτων του

Τµήµατος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστηµίου Κρήτης. Στο «Οι Κοινωνικές Επιστήμες στον 210 αιώνα: Επίμαχα θέματα και Προκλήσεις», των Δαφέρμος Μ., Σαματάς Μ., Κουκουριτάκης Μ. & Χιωτάκης Σ. Αθήνα: Πεδίο

Somekh, B. (2004). Taking the sociological imagination to school: An analysis of the (lack of) impact of information and communication technologies on education systems. Technology, Pedagogy and Education, 13, 163–179

Wang, C., Hornby, P.W., Hayden F.G. & Gao G.F. (2020). A novel coronavirus outbreak of 9 Somekh, (2004). 

global health concern. Lancet Διαθέσιμο στο: 10.1016/S0140-6736(20)30185-9

Μερτζάνη Ασημίνα

Κοινωνικός Επιστήμονας – Μ.Ed. Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων

Συγγραφέας: Παναγιώτης Νούνης

(Θρησκειοψυχολογική Μελέτη περί του Έρωτα)

 Α. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Η αναγκαιότητα της συγγραφής του εν λόγω άρθρου δημιουργήθηκε από το περιρρέον και γνωστό ανακύπτον ζήτημα περί της «Σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης» των νέων. Το εν λόγω ζήτημα είναι πολυδιάστατο και σύνθετο καθότι υπάρχουν σωρηδόν φιλοσοφικές, θεολογικές, κοινωνιολογικές, παιδαγωγικές και ψυχολογικές απόψεις για το θέμα.

Εμείς, ως απλοί ερευνητές και μελετητές του Έρωτα, θα προσπαθήσουμε εν αρχή να παραθέσουμε ενδεικτικά και συνοπτικά το κατά δύναμιν ολίγα ουσιώδη μάλλον θρησκειο-ψυχολογικά στοιχεία κυρίως επί της βάσεως της Ερωτολογικής Αλφαβήτας, δηλαδή να καταγράψουμε μερικά τινά περί της Αρχαίας Ελληνικής Μεταφυσικής-Φιλοσοφίας, Θρησκειολογίας, Μυθολογίας, Θεολογίας, Ψυχιατρικής και Ψυχολογίας στα περί του ζητήματος του Έρωτος.

Όλα αυτά τα στοιχεία που έχουμε υπόψιν, αναντίρρητα και δεν πρόκειται να παρατεθούν στην εν λόγω συγγραφή της παρούσης μελέτης για να μη κουράσουμε τους φιλότιμους αναγνώστες μας, αλλά μάλλον θα παραπέμψουμε με κάθε λογική και επιστημονική ακρίβεια για αυτά όλα προς το τέλος, στην ανάλογη και συγκρεκριμένη επιστημονική βιβλιογραφία μετά το πέρας του εν λόγω κειμένου μας, κάτω από τις υποσημειώσεις.

Άραγε, ποιος δύναται να αμφισβητήσει ότι η αρχαία ελληνική φιλοσοφική σκέψη των ποικιληδόν φιλοσοφικών τάσεων των αρχαίων ημών Ελλήνων Φιλοσόφων, ότι, δεν είναι οι πρώτοι αρχέγονοι πατέρες της επιστήμης της Ψυχιατρικής και της Ψυχολογίας, αφού κατά κόρον όσοι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι ασχολήθησαν ιδιαζόντως, περί του ζητήματος του Έρωτα, τούτο συνεπάγεται απλανώς, λογικώς και ορθοδόξως, ότι ο Έρως συνδέεται άρρηκτα με την Ψυχή, και άρα πρόκειται αμιγώς για την πρώτη αρχαιοελληνική ερωτική Ψυχολογία, είτε αν θέλετε οι αρχαίοι φιλοσοφικοί λόγοι περί της Ψυχολογίας, της Θεολογίας, της Μυθολογίας και της Φιλοσοφίας του Έρωτα.

Κατ΄ αρχήν όμως, παράλληλα να επισημάνω, από θεολογικής απόψεως, ότι η σύγχρονη ορθόδοξη χριστιανο-παιδαγωγική θεολογική θεώρηση και (αντι)πρόταση μετονομασίας της «σεξουαλικής αγωγής» του δογματολόγου καθηγητού (Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας) της Θεολογικής Σχολής (Α.Π.Θ.) κ. Χρυσοστόμου Σταμούλη σε «ερωτική διαπαιδαγώγηση» ή αν θέλετε ως

«Ερωτική Αγωγή» μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους. [1]

Κατά δεύτερον να τολμήσω να απαντήσω ετεροχρονισμένα –για συμπροβληματισμό- σε μερικά συγκεκριμένα πολύ εύστοχα ερωτήματα του καθηγητού μας κ. Χ. Σταμούλη τα οποία θα εντοπίσει κανείς στην προηγούμενη παραπομπή:

(α) Ο σχεδιασμός της Ερωτικής Αγωγής των νέων θα πρέπει να γίνει σε συνεργασία με ειδικούς στην Φιλοσοφία, Θεολογία και Ψυχολογία του Έρωτα σε/με διεπιστημονική συνεργασία και με άλλα επιστητά.

 

(β) Θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψιν τα ανάλογα ψυχοσυναισθηματικά και ψυχαναλυτικά στάδια της αναπτύξεως και ωριμάνσεως των νέων σύμφωνα με τις διάφορες αρχές και θεωρίες της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, της Ψυχολογίας του Βάθους καθώς και τις όποιες άλλες χρήσιμες θεωρίες και αρχές (Φρόυντ, Γιούνγκ κ.ά.) της Ψυχαναλύσεως του Έρωτα ή και της ψυχαναλυτικής Σεξουαλικότητας.

(γ) Τα παιδιά, από τους εκπαιδευτικούς-παιδαγωγούς που ενδεχομένως θα τους διδάξουν την ερωτική αγωγή (και όχι αδιακρίτως την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, διότι δεν υφίσταται τέτοια πραγματική ανάγκη) θα πρέπει να προσεγγίζονται ως μοναδικά, ανεπανάληπτα και ιερά νεανικά πρόσωπα.

(δ) Η Ερωτική αγωγή θα πρέπει να γίνει εν διακρίσει, από διακριτικούς παιδαγωγούς, με διακριτική φιλοσοφική-παιδαγωγική μέθοδο αναλόγως πάντοτε του διακριτού ρόλου των φύλων των παιδιών.

(ε) Η σχέση γονέων και σχολείου, σχολείου και γονέων, κατήντησε μια αδιάκριτη σχέση πελατειακή, μια σχέση ανέραστη, σχέση ωφελιμιστική κατά κόρον βαθμοθηρική, διαπλεκόμενη και νοσηρή σχέση του τύπου ενός πολιτικού με τον ψηφορόρο του. Αν δεν αλλάξει άρδην η πολιτική νοοτροπία του βίου μας θεωρώ ότι δεν αλλάζει ευκόλως και στα ζητήματα της εκπαίδευσης ή παιδαγωγικής.

(στ) Η Ερωτική Αγωγή, θα έπρεπε ήδη να αρχίσει ως ειδικό ακαδημαϊκό μάθημα σε επί μέρους διάφορες εν Ελλάδι κ.ά. Πανεπιστημιακές Σχολές, όπως συμβαίνει λ.χ. στο επιστητό της Βιοηθικής, ώστε οι νεαροί φοιτητές να είναι έτοιμοι γνωσιολογικά σε συνδυασμό με τις προσωπικές ερωτικές εμπειρίες τους να προετοιμαστούν ψυχοσυναισθηματικά για την μελλοντική αποστολή τους την νέα γενεά ως σύζυγοι- σύντροφοι-εραστές- και γονείς.

(ζ) Ο τρόπος παρουσίασης της Ερωτικής αγωγής, είτε αυτή θα διδαχθεί σε ανώτερα είτε σε κατώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, εξάπαντος θα πρέπει να είναι με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα ως μία πρωτότυπη παιδαγωγική διδασκαλία, ουσιωδώς διεπιστημονική, από Φιλοσοφικής-Μυθολογικής-Θεολογικής- Ιστορικής-Θρησκειολογικής-Παιδαγωγικής-Συμβολικής-Βιολογικής και Ψυχολογικής απόψεως.

Β. ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Για το ζήτημα της Ερωτικής Αγωγής των νέων θα πρέπει να προταθούν τόσο για τους ειδικούς επιστήμονες και παιδαγωγούς ή εκπαιδευτικούς όσον και για τους παιδαγωγούμενους, μερικά λίαν καλώς και άριστα ακαδημαϊκά, ψυχιατρικά, ψυχαναλυτικά, (θρησκειο)ψυχολογικά, ιστορικά, μυθιστοριογραφικά, φιλοσοφικά και θεολογικά εγχειρίδια. [2]

Ένα ιδιαίτερο όμως σημαντικό εγχειρίδιο –το οποίο θα μπορούσε να καθιερωθεί ως εισαγωγικό εγχειρίδιο σε ανώτερα αλλά και κατώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, περί της Ερωτικής Αγωγής των νέων, το οποίο ξεχώρισα ανάμεσα στα επόμενα είκοσι σχεδόν εγχειρίδια που παραπέμπω με ακρίβεια στις πιο κάτω υποσημειώσεις μας, ακριβώς μετά από την κορυφαία δογματολογική/θρησκειολογική/φιλοσοφική/ψυχολογική/θεολογική διατριβή του π. Φλωρίν

 

Καταλίν (FLORIN-CĂTĂLIN G. GHIŢ) «ΑΓΑΠΗ και ΕΡΩΣ», είναι μια ακόμη, η περίφημη φιλοσοφικο-θρησκειολογική και ψυχολογική διδακτορική διατριβή του κ. Παναγιώτη Δαμάσκου

«Ο ΕΡΩΣ ΣΤΟΝ ΠΛΩΤΙΝΟ» η οποία εκπονήθηκε το 2000 μ.Χ. για το Τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. Οφείλω βέβαια, και στους δύο προηγούμενους σημαντικούς διδάκτορες συγγραφείς των διατριβών θερμές και εγκάρδιες ευχαριστίες για την προσωπική άδεια τους ώστε να τις μελετήσω και να αναστοχαστώ επάνω σε αυτές, με απώτερο στόχο και σκοπό να τις διαδώσω μέσω των γραπτών στοχασμών και κειμένων μας.

Γ. Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΛΩΤΙΝΟ

Ο «Έρως στον Πλωτίνο» είναι μια ενδιαφέρουσα και οξυδερκής φιλοσοφικο-ψυχολογική διδακτορική διατριβή του φιλοσόφου συγγραφέως και εκπαιδευτικού κυρίου Παναγιώτη Δαμάσκου η οποία εκπονήθηκε και αξιολόγηθηκε με βαθμό άριστα κατά το 2000.

Ο Νεοπλατωνισμός του Πλωτίνου είναι ένα κορυφαίο φιλοσοφικό σύστημα των μεταχριστιανικών χρόνων με βαθιές επιρροές και επιδράσεις από την Ακαδημία του Πλάτωνος αλλά και από άλλα προχριστιανικά αρχέγονα ή έτερα φιλοσοφικά συστήματα που επέδρασαν καταλυτικά στην σκέψη του Πλωτίνου. Ο συγγραφέας της διατριβής Παναγιώτης Δαμάσκος καταφέρνει να ερευνήσει και να καταγράψει εκτενώς και αναλυτικώς την ολιστική φιλοσοφική θεώρηση του Πλωτινικού Έρωτα σύμφωνα με την ιδιότυπη φιλοσοφική σκέψη του Πλωτίνου.

Εξάπαντος μας επισημαίνει ο ίδιος πάρα πολύ εύστοχα, ότι μέσα από την Αρχαιοελληνική Γραμματεία (Κοσμολογία, Πεζογραφία, Μυθολογία, Ποίηση, Φιλοσοφία κ.λπ.) η έννοια του Έρωτα έχει μια ιδιάζουσα διφυή οντολογική σημασία. Η μία είναι μέσα από ανθρωπομορφικά στοιχεία, ο μυθολογικός ανθρωπόμορφος φτερωτός θεός Έρως και η δεύτερη είναι εκείνη η σφοδρή ερωτική έλξη σε κάθε έμβιο όν και ιδίως στον άνθρωπο. Η αρχαιοελληνική Φιλοσοφία από τους προσωκρατικούς και έπειτα, μαζί και η Θρησκεία της πόλεως-κράτους του δωδεκάθεου Παγανισμού, θεωρούσαν τον Έρωτα από κοινού ως σημαίνουσα κοσμολογική δημιουργική δύναμη και θεία οντότητα η οποία καθοδηγεί τον άνθρωπο προς την κατάκτηση του Ωραίου, την ένωση του με το Αγαθό και στην Αθανασία της ψυχής.

Ο συγγραφέας, δεν παραλείπει βέβαια να μας μυήσει εξ αρχής στα αρχέγονα φιλοσοφικά και ψυχολογικά δόγματα και τις σημαντικές αντιλήψεις ετέρων φιλοσοφικών Σχολών για τον Έρωτα.

Ιδιαίτερα ο Πλατωτικός Έρως φαίνεται να έχει κάποιες διαφορές με τον Πλωτινικό Έρωτα. Στον πλατωνικό έρωτα, ανάμεσα στον εραστή και το ερώμενο πρόσωπο η ερωτική σχέση ανάγεται σε αρεταϊκού τύπου ηθικές και καλές συνήθειες, με απώτερο στόχο η εν λόγω σχέση τους εξελικτικά να ανυψώνεται στον Κόσμο των Ιδεών και να πνευματοποιείται, μιας και το σώμα είναι η φυλακή της ψυχής. Αυτός ο πλατωνικός Έρως είναι ο λεγόμενος και παιδαγωγικός Έρως.

Για τον Σωκράτη ιδιαίτερα, ο Έρως είναι δαίμων, δηλ. ο ενδιάμεσος θεών και ανθρώπων ο οποίος καθοδηγεί την Ψυχή προς το Ωραίο. Μια ενδιαφέρουσα εξίσου διάκριση είναι, ότι, υπάρχει ο Ουράνιος και ο Πάνδημος Έρως, όπου ο μέν πρώτος ενδιαφέρεται για το κάλλος της Ψυχής και οδηγεί στην Αθανασία της, ενώ ο δεύτερος παραμένει προσκολλημένος στην εξωτερική ομορφιά της ύλης και του κάλλους της σωματικότητας.

 

Ο φιλοσοφικός Έρως, όμως, είναι ισχυρός και ρωμαλέος καθότι υφίσταται και αποδεικνύεται περίτρανα στην ιστορία της Φιλοσοφίας στην παιδαγωγική σχέση του Σωκράτη και του Πλάτωνος. Όπου ο έρως του φιλοσόφου διδασκάλου ανύψωσε τον διδασκόμενο μαθητή του πιο ψηλά από την φήμη του πρώτου.

Στον Αριστοτέλη, το Πρώτον Κινούν ακίνητο κινεί (με ερωτική ενέργεια) τα σύμπαντα και τον κόσμο όπως ακριβώς αντίστοιχα, ο Εραστής κινεί ενεργειακώς και ερωτικώς την Ερωμένη του, ενώ ο αριστοτελικός Έρως είναι υποτακτικός στην ορθή λογική του Λόγου.

Ο Στωϊκισμός παράλληλα, ως αρχαίοι Συμπεριφοριστές, θεωρούν τον έρωτα ως μιά συμπεριφορά του ατόμου, και όχι ως ψυχικό ή ψυχολογικό φαινόμενο, καθότι το δόγμα τους ήτο ότι ο Έρως αποσκοπεί κυρίως στην Φιλία και όχι στον σαρκικό έρωτα.

Η Κυνική Φιλοσοφία από την άλλη, απαξιώνει και υποτιμά τον έρωτα, (όπως ακριβώς πράττει και διδάσκει κατά κόρον ο Χριστιανισμός;) καθότι δεν παραδέχεται τις μεταμορφωτικές αλλά και δυναμικές ευεργεσίες του.

Για τον Πλούταρχο βέβαια, επισημαίνει ο καλός συγγραφέας της διατριβής, ότι ανώτερο είδος έρωτα είναι ο νόμιμος έρως, δηλ. ο Έρως μεταξύ των Συζύγων.

Στα κείμενα του Πλωτίνου, ο Έρως κατέχει ουσιαστικά μια πυρηνική θέση καθότι αναλύεται στοχαστικά, αποδεικτικά και διαλεκτικά η οντολογία και η ψυχολογία του Έρωτα.

Η Ψυχή, αφού κεντρίζεται από λογιών-λογιών επιθυμίες πυρπολείται από το Αγαθό και την ερωτική απορροή εξ αυτού, προσελκύεται από τον Νού, και έτσι αρχίζει να ενδυναμώνει, να αφυπνίζεται αλλά και να ανυψούται σε υψηλώτερες πνευματικές σφαίρες. Ο Έρως είναι ενέργεια αγαθής Ψυχής, η οποία αισθάνεται έρωτα και για κατώτερα όντα αφού και αυτά μετέχουν στο Ουράνιο Φώς. Άρα και τα πλέον δύσμορφα δύνανται να ακτινοβολούν χάριν, φώς και να ερώνται. Η χάρις φαίνεται να αφυπνίζει τον έρωτα. Στον πλωτινικό έρωτα πάντα μένει κάτι ανεξήγητο, κάτι που μυστηριωδώς πλεονάζει. Στην εμπειρία του Έρωτα η Ψυχή δεν δύναται να εξηγήσει αυτό που νοιώθει για το Αγαθό, καθότι Αγαθό και Χάρις είναι πράγματα ανεξήγητα στην πλωτινική φιλοσοφική σκέψη.

Στον Πλωτίνο, ο έρως ωθεί την Ψυχή και τον Νού προς την τελειότητα του αυτοέρωτος Ενός. Το Εν είναι ο μόνος αυτοΈρως. Το αυτόφωτο και αυτερωτικόν Εν είναι η Πηγή των πηγών, δηλ. η Πηγή όλων των πηγαίων όντων πράγμα που συνεπάγεται ότι το Έν είναι η κατ΄εξοχήν οντολογική και δημιουργική πηγή του Έρωτα. Το Έν, ως Δημιουργός, είναι έμπλεο αυτό-έρωτος και υπερβατικόν χωρίς καμμία τροπή στην υπερβατικότητα του αφού γεννά τον Νού.

Στον Πλωτίνο σίγουρα το Έν, αν και Αυτοέρως, δεν ταυτίζεται με τον Έρωτα, ούτε εράται τα όντα και η αμείωτη προσφορά του ενεργείται χωρίς έρωτα. Κατά κάποιον τρόπο το Έν του Πλωτίνου είναι άνευ έρωτα ή ανέραστο υπερβατικό Όν, ως προς την σχέση του με τα υπόλοιπα όντα, και Αυτέρως Έν ως προς τον εαυτό του και τον γεννηθέν Λόγο του;

Η αυτογνωσία στα όντα της ανεπάρκειας τους να έρθουν σε ενότητα με άλλα όντα τα ωθεί η γνώση αυτή να εξέλθουν της αυτάρκειας τους και να έλθουν σε κίνηση και ενότητα με μίαν άλλην

 

υπόσταση πράγμα που ανελλίσει την Ψυχή και σηματοδοτεί την επιστροφή της Ψυχής και του Νού μέσω του έρωτα εις το Έν. Ο Λόγος εκπορεύεται από το Έν και εκπηγάζει από την αιώνια ερωτική πράξη του Ενός. Τα πάντα στο σύμπαν διέπονται από τον καθολικό Λόγο που φανερούται μέσω της αφθαρσίας των σπερματικών λόγων.

Να σημειωθεί, συγκριτικά, λόγου χάριν στον Χριστιανισμό όπου ο τριαδικός Ένας Θεός («Πιστεύω εις Έν(α) Θεόν…) ο οποίος ταυτίζεται βιβλικώς με τον μανιώδη Εραστή, τον κατ΄εξοχήν Εραστή των εραστών, μάλιστα ταυτίζεται τόσον με την Αγάπη («ο Θεός Αγάπη εστίν») όσο και με τον Έρωτα («ο Θεός Έρως εστίν», Μάξιμος ο Ομολογητής & «ο Έρως ο εμός εσταύρωται», Ιγνάτιος ο Θεοφόρος).

Η ελληνική και λατινική Πατερική Θεολογία εξάπαντος ταυτίζει τον Έρωτα και την Αγάπη στο πρόσωπο του Ενός τριαδικού Θεού μέσα στο θεολογικό πλαίσιο της απλανούς και ορθοδόξου Χριστολογίας η οποία ιδιαζόντως θεμελιούται στο και «ο Λόγος Σάρξ εγένετο». Η ενεργειακή κίνηση αυτή του τριαδικού Θεού ήταν άκρως ερωτική και αγαπητική ενέργεια προς τα όντα. Άρα λοιπόν, ο Ένας τριαδικός Θεός του Χριστιανισμού, εράται τα όντα, όπως ακριβώς ο εραστής εράται την ερασμία ερωμένη του. Ενώ, ο Θεός Εν του Νεοπλατωνισμού, αυτάρκης και ανενδεής, δεν εράται τα όντα, καθότι δεν διαθέτει ερωτική ενέργεια προς τα όντα, αλλά το Έν, ως Αυτοέρως, εράται μόνον τον υπερβατικό εαυτό του. Άραγε, είναι ένας υπερβατικός μάλλον Νάρκισσος Θεός, ο Θεός Έν του Αυτοέρωτα ή ο θεός του αυτοερωτισμού; Είναι δυνατόν η Πηγή των όντων αυτός καθ΄εαυτός ο Αυτέρως το Έν, η πηγή του έρωτα, να μη διανέμει ή να μη πυροδοτεί συνεργειακά και στα υπόλοιπα όντα τον έρωτα;

Κατά την προσωπική άποψη βέβαια του συγγραφέα και φιλοσόφου Παναγιώτη Δαμάσκου, ο Πλωτίνος δέχεται ότι ο Λόγος του Ενός είναι Έρως, άρα συναφώς, δέχεται εμμέσως πλήν σαφώς την πλατωνική και ορφική κοσμογονική θέση περί του Έρωτος ως σημαίνουσας κοσμολογικής και αρχετυπικής θείας δυνάμεως αφού πρόκειται για κοσμολογική οντότητα, η οποία ως η κατ΄ εξοχήν Πηγή πάντων των όντων διανέμει (ενεργειακά) και τον Έρωτα. H προσωπική και αρχική θέση του Δαμάσκου είναι, ότι ο Έρως είναι Δημιουργός Δύναμη στην Πλωτινική οντολογία ενώ στα περί της Πλωτινικής Ψυχολογίας η δημιουργική της δύναμη συντελείται εμμέσως καθότι η Ψυχή (μετα)λαμβάνει τον έρωτα από το Έν. Η ερώσα Ψυχή μεταβάλεται και γίνεται Καλή και φεγγοβολάει από ερωτικό κάλλος αφού ανυψούται προς τον Νού ο οποίος είναι εκ φύσεως Καλός. Ο Έρως του Καλού ή το Κάλλος του Έρωτος αποδεικνύεται και καθρεφτίζεται στην ερώσα Ψυχή. Ο τελικός όμως σκοπός της Καλλονής και Αγαθής Ψυχής είναι η απόλυτη ερωτική ένωση της - μέσω του Καλού Έρωτος- με το Έν. Ο έρως της Ψυχής με το Έν πραγματοποιείται μέσω της εκστάσεως.

Ωστόσο, υπάρχουν και τρία είδη παθημάτων της Ψυχής που αφορούν τον Έρωτα για τα σώματα:

  • Ο αγνός Έρως, που είναι αυτάρκης στο να θαυμάζει την εξωτερική ομορφιά των ωραίων σωμάτων.
  • Ο σύνθετος Έρως, που είναι η θέαση και ο θαυμασμός των ωραίων σωμάτων σε συνδυασμό με την σωματική επαφή.

 

  • Ο παρεκκλίνων Έρως, που πρόκειται για σωματική επαφή η οποία οδηγεί στην πτώση της Ψυχής.

Στον Πλωτίνο, ο Έρως είναι ταυτόχρονα θεός και δαίμων. Εξάπαντος η Ψυχή αιχμάλωτη στον αισθητό κόσμο αγωνίζεται να ανυψωθεί στο αιώνιο Κάλλος και Αγαθό μέσω του ζωοποιού Έρωτος. Βέβαια, ο Έρως του Σύμπαντος, η λεγομένη και αμοιβαία ερωτική έλξη, ο φυσικός νόμος της παγκόσμιας έλξεως, η οποία συγκρατάει συνδεδεμένα όλα τα μέρη και τα όντα του σύμπαντος, εγκαθιστά αρμονικές (ερωτικές) σχέσεις ανάμεσα σε όντα που βρίσκονται μακρυά ή κοντά το ένα με το άλλο. Αν και το εν λόγω φυσικό φαινόμενο και οι ποικίλες συγκρατικές και ενοποιητικές φυσικές ενέργειες εκλαμβάνονται ως κάποιο είδος φυσικής μαγείας.

Είναι μάλλον η μαγεία που ασκεί ο δαίμων Έρως ο οποίος φυλακίζει την Ψυχή στον κόσμο των αισθήσεων. Ο συγγραφέας Δαμάσκος, διενεργεί διαισθητικώς μία καλή διάκριση, μεταξύ της μαγείας της φύσεως και της μαγείας των μάγων, ενώ επισημαίνει σωστά ότι η πρώτη είναι που συνθέτει την αληθινή μαγεία. Η διάκριση του από φιλοσοφικής απόψεως είναι πολύ καλή, καθότι υπάρχει συνάμα η μανιακή τάση της δαιμονοποίησης των πάντων. Άρα, κατά την γνώμη μας, η σκοτεινή, η μαύρη και η λευκή μαγεία των Μάγων είναι κάλπικη, μη αληθινή, πλανερή και ιδιαζόντως μη φυσική, αλλά παρά φύσιν. Τα όντα όμως βιώνουν αυτές τις φυσικές ή μαγικές επιδράσεις και τα αισθητά πάθη χωρίς την ελεύθερη τους βούληση.

Στον Πλωτίνο, η ψυχολογική τάση και το κλίμα της σχολής του ήτο παντελώς διαφορετικό από την Ακαδημία του Πλάτωνα. Ο παιδαγωγικός Έρως μεταξύ δασκάλου και μαθητού είναι απών, παρ΄όλο που οι σχέσεις τους ήταν καθόλα φιλικές και αρμονικές.

Ο Έρως στον Νεοπλατωνισμό, είναι εκείνη η μυστική εμπειρία της ερώσας Ψυχής που εράται προς το Αγαθό, αφού εξ αρχής την εμπνέει και την παρακινεί να το εράται μανιωδώς. Στον Πλωτίνο βέβαια ο ανθρώπινος Έρως είναι μια εικόνα του αληθινού Έρωτος. Η ερώσα Ψυχή, στον αισθητό κόσμο αενάως αναζητεί και επιζητεί –ακόμη και ασυνειδήτως- την απόλυτη ερωτική ένωση της μαζί με το ερώμενο Αγαθόν. Η Ψυχή στην ερωτική μανία της προς το Αγαθό ανυψούται στον νοητό κόσμο αφού αποποιηθεί τις αισθητές και επίγειες ομορφιές του κόσμου αφού ποθεί την πηγή του φωτός, το φώς του Αγαθού. Ο Έρως μεθάει την ερώσα Ψυχή για να ενωθεί μέσω μυστικής ενώσεως με το Έν. Ο Ψυχολόγος Πλωτίνος μεταδίδει το αισιόδοξο μήνυμα ότι η θεϊκή ένωση της ερώσας Ψυχής με τον Αυτέρωτα Έν δύναται να κατορθωθεί από την επίγεια και αισθητή κοσμική πραγματικότητα του ανθρώπου. Στην εκστατική και ερωτική ένωση αυτή της θείας εμπειρίας η Ψυχή μεταμορφούται ενώ δεν χάνει την ταυτότητα και την προσωπικότητά της, ούτε συντελείται κάποια αποπροσωποποίηση της.

Ο Έρως στην φιλοσοφία και ψυχολογία του Πλωτίνου, είναι θείος, μυστικός και εκστατικός. Η Καλλονή Ψυχή είναι η μανιακή ερωμένη του Ενός, η ερώσα του γεννημένου Λόγου και του Αγαθού. Ο αιώνιος έρως της Ψυχής μετά του Αυτοέρωτος Ενός. Ο φιλόσοφος Πλωτίνος, προσκαλεί τους μαθητές του να μυηθούν στα άδυτα του Μυστηρίου του Έρωτος της Ψυχής με το υπερβατικό Λογικό Εν και Αγαθόν, ώστε από την υλική αισθητή κοσμική πραγματικότητα να αναχθεί ώστε να πνευματοποιηθεί Ψυχο-Λογικά.

 

Του Παναγιώtη Νούνη

Σύμβουλος Ψυχικής & Πνευματικής Υγείας

Ερευνητής της Αναλυτικής Ψυχολογίας

Θεολόγος/Θρησκειολόγος

LIFE COACH

Tηλέφωνο επικοινωνίας: 00357+96897711

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

 

 

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

  • Χρυσοστόμου ΣΤΑΜΟΥΛΗ, ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ, εκδόσεις: «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Γράφει κατά λέξη: «Θαρρώ πως είναι ορθότερο αντί για τη σεξουαλική αγωγή να χρησιμοποιούμε τον όρο ερωτική αγωγή. Και τούτο διότι το σεξ από μόνο του φαίνεται πως διασπά την ανθρώπινη υπόσταση. Οδηγεί σε μορφές μανιχαϊστικής ή πλατωνικής διαρχίας. Η Δύση συχνά οδηγείται σε αυτή την διαρχική ανθρωπολογία που εικονίζεται στη διαρχική κοινωνία της». Χρυσόστομος Α. Σταμούλης, άρθρο: Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ή το μυστήριο του σώματος και το πρόβλημα της Ερωτικής Αγωγής, Ιστολόγιο «antidosis».
  • (α΄) Α. A. ROBACK, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ, μετάφραση: Ζήσης Σαρίκας, εκδόσεις: «Βάνιας», σσ. 222.

(β΄) Σίγκμουντ ΦΡΟΫΝΤ, ΤΡΕΙΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ, μετάφραση: Λευτέρης Αναγνώστου, εκδόσεις:

«Επίκουρος», σσ. 155.

(γ΄) Αθανάσιου ΚΑΥΚΑΛΙΔΗΣ, Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ (Η Αυτοψυχογνωσία με Ψυχοδηλωτικά Φάρμακα), εκδόσεις: «CaptainBook.gr», 2010, σσ. 429.

(δ΄) Carl G. JUNG, H ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ (Μελέτη για τους Μετασχηματισμούς και τα Σύμβολα του Λίμπιντο-Μία Συμβολή στην Ιστορία της Εξέλιξης της Σκέψης), μετάφραση Έφη Ματθιοπούλου, εκδόσεις: «Ιάμβλιχος», 2010, σσ. 645.

(ε΄) Irvin D. YALOM, OTAN ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ, εισαγωγή-μετάφραση: Ευαγγελία Ανδριτσάνου-Γιάννης Ζέρβας, εκδόσεις: «ΑΓΡΑ», 2013,

σσ. 455.

(στ΄) ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ, ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ, (Friedrich Nietzsche, Zur Genealogie der Moral), Μετάφραση-επιμέλεια: Ζήσης Σαρίκας, εκδόσεις: «Νησίδες», σσ. 166.

(ζ΄) Tζιντού ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ; (Η απελευθέρωση από το γνωστό), μετάφραση: Άγγελος Μοιράγιας-Πέτρος Λασκαράτος, εκδόσεις: «ΚΑΤΑΣΤΑΝΙΩΤΗ», σσ. 126.

(η΄) Νίκου ΜΑΤΣΟΥΚΑ, Ο ΣΑΤΑΝΑΣ (Δογματική και Συμβολική Θεολογία Δ΄), 6. Ανέραστοι, σελ. 167-181, εκδόσεις: «ΠΟΥΡΝΑΡΑ», Θεσσαλονίκη 2005, σσ. 263.

(θ΄) Ιωάννου ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ, 20. Περί Έρωτος, σελ. 81-82, εκδόσεις: «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», Θεσσαλονίκη 2004,

σσ. 302.

(ι΄) Διονυσίου ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ, Άπαντα τα Έργα, ΕΠΕ, ΠΕΡΙ ΘΕΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ, εισαγωγή-κείμενο-μετάφραση-σχόλια: Παναγιώτης ΧΡΗΣΤΟΥ, κεφάλαιον 4, Περί Έρωτος, σελ. 90-148, Θεσσαλονίκη 1986. Διονυσίου Αρεοπαγίτου-ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ, Β΄ Μέρος: Περί Θείων Ονομάτων, περί έρωτος, γενική εισαγωγή: Χρήστος ΑΡΑΠΑΤΖΗΣ, εισαγωγή-μετάφραση-σημειώσεις: Ιγνάτιος Μ. ΣΑΚΑΛΗΣ, εκδόσεις:

«ΠΟΥΡΝΑΡΑ», Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 398-459.

(ια΄) Ιωάννου ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, Άπαντα τα Έργα, ΕΠΕ, ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ Α΄, επόπται: Παν. Χρήστου και Στέργιος Σάκκος, επιμεληταί: Θεόδωρος Ζήσης και Βασίλειος Ψευτόγκας, μετάφρασις-σχόλια: Κωνσταντίνου Φραντζόλα, Θεσσαλονίκη 1976, Β΄ (13) 27. Περί ηδονών και περί λύπης, σελ. 220-223.

(ιβ΄) Θεοδώρου ΖΗΣΗ, ΤΕΧΝΗ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ (Γάμος και αγαμία εις τα περί παρθενίας πατερικά έργα), εκδόσεις: «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 1997, σσ. 273. Μέρος Β΄, Πηγαί των περί παρθενίας έργων, Κεφάλαιο Α΄: ΑΓΝΟΤΗΣ ΚΑΙ ΑΓΑΜΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ, 1. Εις την θρησκευτικήν σκέψιν και ζωήν, 2. Εις την Φιλοσοφίαν, σελ. 167- 187, Κεφάλαιο Β΄: ΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΜΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΝ, 1. Εις την Παλαιάν Διαθήκην, 2. Εις τον μεταγενέστερον Ιουδαϊσμόν, σελ. 189-199, Κεφάλαιον Γ΄: Η ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗΝ,

 

σελ. 201-204, Κεφάλαιον Δ΄: Η ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΝ ΤΩΝ Β΄ ΚΑΙ Γ΄ ΑΙΩΝΩΝ, σελ. 205-231, Κεφάλαιον Ε΄: ΚΟΙΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙ ΠΗΓΑΙ ΑΥΤΩΝ, σελ. 233-262.

(ιγ΄) Χρυσοστόμου ΣΤΑΜΟΥΛΗ, ΕΡΩΣ και ΘΑΝΑΤΟΣ (Δοκιμή για έναν Πολιτισμό της Σάρκωσης), εκδόσεις: «ΑΚΡΙΤΑΣ», σσ. 434. Κεφάλαιο α΄: ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, 1. Ποιμαντική ειδωλολατρία, σελ. 87-134, Κεφάλαιο β΄: ΕΡΩΤΟΣ ΦΥΣΙΣ, 1. «ώστε… το του Έρωτος όνομα μη φοβηθώμεν», 2. Η αποϊεροποίηση του έρωτα και οι αντοχές της πατερικής θεολογίας, 3. Η σεξουαλικότητα, η πτώση και το κακό, σελ. 135-202.

(ιδ΄) Θεοδώρου ΖΗΣΗ, ΗΘΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ, εκδόσεις: «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 2002, σσ. 292. Κεφάλαιο Ε΄: ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΚΟΣΜΙΚΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, σελ. 73-99, Κεφάλαιο Ζ΄: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΕΝΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, σελ. 173-184, Κεφάλαιο Η΄: Η ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ, 1. Ένα κλασικό

παιδαγωγικό έργο, 2. Η ανατροφή των παιδιών τότε και τώρα. Οι τρείς Έρωτες, 3. Το κοινωνικό περιβάλλον. Η ματαιοδοξία, 4. Το έγκαιρο της αγωγής, 5. Η επιλογή του μορφωτικού υλικού. Αυστηρότητα, 6. Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, σελ. 185-199.

(ιε΄) Σπυρίδωνος ΤΣΙΤΣΙΓΚΟΥ, ΘΕΟΣ και ΕΡΩΣ, εκδόσεις: «ΑΡΡΗΤΟΝ», Εισαγωγή: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΙΑ, Μέρος Α΄: ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ, Μέρος Β΄: Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ, Μέρος Γ΄: ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ (ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ) ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ, σσ. 420.

(ιστ΄) Θεοδώρου ΖΗΣΗ, ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ, εκδόσεις: «ΒΡΥΕΝΝΙΟC», Θεσσαλονίκη 1995, σσ. 228.

(ιζ΄) FLORIN-CĂTĂLIN G. GHIŢ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΣ. Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΣΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗ

ΔΥΣΗ (Μέ εἰδική ἀναφορά στό ἔργο Ἀγάπη καί Ἔρως τοῦ Anders Nygren καί στήν πατερική παράδοση μέχρι τίς Ἀρεοπαγιτικές Συγγραφές), Διατριβή επί Διδακτορία, Ὑποβληθεῖσα στό Τμῆμα Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2011, σσ. 229.

(ιη΄) DEMETRU STANILOAE, DIEU EST AMOUR, 1980, by Editions Labor et Fides Geneve, Δημητρίου ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ, Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ, μετάφραση – προλεγόμενα: Νίκου ΜΑΤΣΟΥΚΑ, εκδόσεις: «ΠΟΥΡΝΑΡΑ», Θεσσαλονίκη 2000, σσ. 104.

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 05:33

ΓΟΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙ

Συγγραφέας: Αντώνιος Καζάκος

Στην εργασία αυτή,αναφέρομαι σε πραγματικές ιστορίες που έχω ζήσει από κοντά, μελετώντας διάφορες εργασίες από

ιστοσελίδες ή ακλουθώντας παρουσιάσεις ψυχολογίας, ψυχιατρικής, νευρολογίας, και διαβάζοντας και βιβλία ανάλογα των παραπάνω θεμάτων.

Οι γονείς και το παιδί,είναι τα άμεσα μέλη της οικογένειας που έρχονται κοντά Γονείς-Παιδί,άμεσα με το βλέμα τους τα χείλη τους, την ακοή τους. Τα υπόλοιπα μέλη (της οικογένειας) του οικογενειακού δυναμικού, έρχονται δεύτερα, με άμεσο και

έμμεσο επηρεασμό στο παιδί.

Καθημερινά δημιουργούνται οικογένειες από άτομα νεαρής , μέσης, και ηλικιωμένης τάξεως. Τα ζευγάρια που έρχονται

στην πόρτα της δημιουργίας οικογένειας, πότε γνωρίζουν και πότε όχι το τι πηγαίνουν να πράξουν με αυτή την κίνησή τους.

Με την δημιουργία οικογένειας δημιουργούνται συγχρόνως και ευθύνες. Ευθύνες ανάμεσα στο ίδιο το ζεύγος, ευθύνες για την ίδια την οικία τους, την τέλεση μαθημάτων που πήραν από τους ίδιους τους τούς γονείς, από κάθε ένα ξέχωρα, τις

ευθύνες προς την κοινωνία, και τελικά τις ευθύνες τους για το/α παιδί/α που θα φέρουν στον κόσμο.

 

Αναλόγως ο κάθε ένας φέρει την δική του ευθύνη, αλλά και οι δύο μαζί την μαζική και τελική, τόσο για την οικογένεια όσο περισσότερο και μεγαλύτερη για το ίδιο τους το παιδί.

Σύμφωνα λοιπόν με την κοινωνική-λαϊκή λογική, ο έχων την πρώτη ευθύνη ιδρύσεως μιας οικογένειας είναι ο πατέρας, καθώς και την στήριξη αυτής.

Με την ιδέα, εκ παλαιοτέρων, ότι ο άνδρας είναι πιο δυναμικός και δυνατότερος από την γυναίκα, έχει την αρχηγεία στο σπίτι, την επίβλεψη και την κηδεμονία της

οικογένειας. Η γυναίκα με την κοινωνική-λαϊκή σκέψη, είναι υπεύθυνη της διατηρήσεως καθαριότητας του σπιτιού, του

μαγειρέματος, την ανάπτυξη και διατροφή των παιδιών εντός του σπιτιού, περισσότερο, ως και την πρώτη

περιβαλλοντολογική αντιμετώπιση του σπιτιού είτε από μικρόβια είτε από τους ανθρώπους.

 

Με τα σημερινά δεδομένα, εδώ και πόσα και αρκετά χρόνια, ποιός πατέρας επιβλέπει το σπίτι, την οικογένεια του, και ποια μητέρα έχει την τόσο όρεξη που θα έπρεπε για την επιτήρηση της οικίας και των παιδιών, και δεν αφήνουν (δεν ρίχνουν) την ευθύνη ο ένας στον άλλο, και στους γονείς του κάθε ενός

αντίστοιχα, όπως και κάθε άτομο που βρίσκετε εκτός οικογενείας να «μεταφράζει» το δικό του σενάριο;!

Πόσα ζευγάρια, γονείς, άραγε, καταλαβαίνουν και διατηρούν τουλάχιστον τον ρόλο τους με τον ορισμό ΓΟΝΕΙΣ, ή τε

συνεχίσουν να συμφωνούν ή διαφωνήσουν ανάμεσά τους!

Πόσοι είναι οι γονείς που παρ’ ότι χώρισαν, θυμούνται ή

ξεχνούν τον ρόλο τους μονομερές ή και από τις δύο πλευρές!

Πόσα παιδιά πέφτουν θύματα, από τις απερισκεψίες και τις διαφωνίες αρχικώς των γονέων τους;!

1.  Περιπτώσεις που μένει μόνη η μητέρα με το παιδί.

 

Σαν ο πατέρας παρατήσει την οικογένειά του, τότε το παιδί

αυτό πώς θα ζήσει και θα αναπτυχθεί, εάν η μάνα δεν έχει κάποιο εισόδημα για να ζήσει το παιδί τους πρωτεύων, και να ζήσει η ίδια για να ζήσει το παιδί τους δευτερεύων;

Εάν ο ίδιος ο πατέρας παρατάει από νωρίς και τους δύο, και δεν προνοεί τι σημαίνει η ζωή και η ανάπτυξη του παιδιού που έφερε στην ζωή, και το παρατάει σαν ένα ρούχο που δεν του κάνει, τότε αυτό το παιδί αργότερα μεγαλώνοντας σε μια

ανάλογη ζωή, τότε πώς θα αισθανθεί για τον εαυτό του αρχικά μέσα στην κοινωνία με τα ανάλογα επίθετα που θα το

στολίσουν, πού θα καταλήξει ο δρόμος που μπορεί και να

 

ακολουθήσει αναλόγως και με την ψυχολογική κατάσταση που θα βρίσκετε, και πώς άραγε θα αντιδράσει με το που θα του φανερωθεί ή του αποκαλύψουν ποιος είναι ο πατέρας του;

Σαν ο πατέρας χάνετε χωρίς να δώσει έστω και ένα ελάχιστο ενδιαφέρον για το παιδί του (διατροφή, υγειονομικά,

ψυχολογικά), και με κάποια συνάντηση, τότε το βάρος πέφτει όλο πάνω στην μητέρα, που υποφέρει περισσότερο όταν το παιδί τους είναι όλο και πιο μικρότερης ηλικίας!

Η μητέρα πώς θα ζήσει και θα μεγαλώσει η ίδια και το παιδί, και πώς θα μαθητεύσει το παιδί που έχει στα χέρια της, στην αγκαλιά της, που θα βρει να πληρώσει τα έξοδα αυτό που χρειάζονται, τουλάχιστον μέχρι την ενηλικίωση του παιδιού;

Θα πρέπει να έχει μια εργασία, έτσι ώστε να βγαίνουν τα

έξοδα που χρειάζονται προς το ζην. Οι εργαζόμενες που έγιναν μητέρες και συνεχίζουν να εργάζονται, δεν έχουν τόσο άγχος

εάν έχουν ή όχι καλό μηνιάτικο εισόδημα αρκεί να τους

φτάνει, αλλά κι αν έχουν που να αφήσουν το παιδί τους μέχρι να γυρίσουν από την εργασία τους;

Ένα πρώτο σημείο είναι η αγκαλιά της γιαγιάς που το βλέπει, σαν να ξανά είναι μάνα, και δεύτερο σημείο ο παιδικός

σταθμός. Στο παιδικό σταθμό υπάρχει μια σιγουριά, αφού η βρεφονηπιακός υπάλληλος δεν είναι απλός υπάλληλος, αλλά έχει σπουδάσει την υγειονομία και ψυχολογία των βρεφών, όπως και τις πρώτες βοήθειες που πρέπει να δώσει ο κάθε

ένας στον άλλο, και την αναγνώριση της κάθε νόσου και το ημερολόγιο υγείας του κάθε παιδιού, όπως και η υγεία του ιδίου του. Συνήθως αυτό το τομέα, οι βρεφονηπιακοί

υπάλληλοι προσπαθούν να το απασχολήσουν μαθαίνοντάς του όσα χρειάζεται ένα βρέφος/παιδί, ώστε να συμπληρώσουν όσα δεν μπορούσαν να συμπληρώσουν μέλη οικογενείας και

 

το αναλαμβάνουν οι γυναίκες (συνήθως) βρεφονηπιακοί

υπάληλοι. Διατηρώντας μειωμένο άγχος η μητέρα για το παιδί της στο βρεφονηπιακό σταθμό, εργάζεται και επιστρέφει μετά την λήξη εργασίας της ως υπαλλήλου, να αναλάβει πάλι το

λειτούργημα της μάνας, κλείνοντάς το πάλι στην αγκαλιά της.

Υπάρχουν όμως μητέρες που ή δεν έχουν να εργάζονται, ή

εργασία τους δεν είναι οκτάωρη δηλ μισό μεροκάματο. Άλλες που έχουν που να αφήσουν το παιδί τους, και άλλου που κι αν το άφησαν μέχρι να επιστρέψουν να το πάρουν διατηρούν το άγχος τους «τι κάνει το παιδί μου.. παίζει..τρώει.. κλαίει;...» , θα μπορέσουν να το αναθρέψουν μόνες τους ναι ή όχι;

Σαν και μέσα στο σπίτι υπάρχει μια γιαγιά, «η μητέρα της μητέρας, είναι δύο φορές μητέρα», τότε υπάρχει μια

ψυχολογική σιγουριά της μητέρας για το παιδί της που άφησε πίσω στο σπίτι, και κάνει περισσότερο ανενόχλητα ως άγχος, την εργασία της. Η συμμετοχή του παππού και της γιαγιάς με την σύνταξή τους, το ημερομίσθιο της μαμάς ολόκληρο ή μισό, και η το χρηματικό ποσό «διατροφή» αν δίνει ο πατέρας του παιδιού, μέχρι το παιδί να μεγαλώσει είναι σε μία αν όχι

πλήρη υλική συμμετοχή, λαμβάνοντας περισσότερο την

σωματική υποστήριξη και λιγότερο την ψυχολογική από ότι θα λάμβανε από την ίδια την μητέρα, αλλά και ακόμα να μην

μπορεί να καταλήξει ποιο δρόμο να διαλέξει ,δεχόμενο μαζικά αν όχι ήρεμα την κάθε διδαχή ξεχωριστά από τον κάθε ένα, όπως και το πώς θα δεχθεί η κάθε γιαγιά ή παππούς το κάθε βρέφος, άνθρωπο ή «παράσιτο» της οικογένειας, και το

αναπτύξουν με αγάπη και ηρεμία, ή αποκαρδιωτικά και ανέμελα .

Τέτοια περίπτωση παιδιών, μέχρι να μεγαλώσουν και να μπουν μέσα στο πνεύμα της ζωής, βλέπουμε να

 

διαμορφώνουν τον εαυτό τους ως θλιμμένα άτομα, χαρακτηρίζοντας από τον εαυτό τους και μόνο σε ποια

κατηγορία ανθρώπων να καταταχθούν, και σε ποιά μπορεί να το κατατάξει η κοινωνία.

Βλέπουμε τέτοιου είδους άτομα ως και να προσπαθούν να απαρνηθούν την κοινωνική ζωή τους, και να μένουν κλεισμένα στον εαυτό τους, ή να ξεσπούν και με δύναμη ανάμεσα σε άτομα που το βλέπουν προς να μην σκέπτονται το τι είναι αυτό που τα πιέζει το όσο χρονικό διάστημα.

Με αυτές τις κινήσεις, από την μία βλέπουμε άτομα

1α) Που να μην μάθουν την ζωή γύρω τους, και να μπορούν να πέφτουν σε πολλά σφάλματα από την απροσεξία, και αν καταφέρουν ή όχι να δώσουν σημασία ώστε να μην

ξαναβρεθούν στο αυτό σφάλμα, ή να φτάσουν στο σημείο της μορφής ΣΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΎ, και

1β).Άτομα με ΔΙΠΟΛΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ, που να τα βλέπουμε άλλοτε ως ταραχοποιά στοιχεία, και άλλοτε να κοιμούνται χωρίς να δίνουν σημασία για τίποτα, να ξεσπούν σε όλα τα συμβάντα και τα αντικείμενα, να τους φτένουν τα πάντα, να

φωνάζουν, να κοιμώνται, φτάνοντας στην κατάθλιψη έως και την σχιζοφρένεια.

2.  Σαν πάλι ο πατέρας αφήσει την οικογένεια

Μέσω εγκατάλειψης , ή χωρισμού του ανδρόγυνου, και μείνει όλο βάρος πάλι στην μάνα, υπάρχουν μητέρες που μπορούν να πέσουν στην θλίψη του χωρισμού μαζί με το αίτιο και την αφορμή, αλλά παίρνουν την απόφαση να σταθούν όρθιες, και αποφασισμένες, ώστε να εργαστούν όσο πιο σκληρά μπορούν παίρνοντας και το βρέφος- μωρό κοντά τους, αναλόγως, και να

 

κουραστούν σωματικά ώστε να ζήσουν τα παιδιά της και μετά αυτή, να τα αναπτύξει όσο μπορέσει, παίρνοντας και μια βοήθεια κρατική υλική ως και χρηματική.

Τέτοιας κατηγορίας, μητέρα, μπορούμε να δούμε με την αποφασιστικότητα της, να υπερασπίσει ψυχικά τα παιδιά της, δίνοντάς τους να έχουν την δική τους αποφασιστικότητα για την ζωή για κάθε εμπόδιο στο δρόμο της ζωής τους, να

δραστηριοποιηθούν θετικά κατά την ενηλικίωσή τους, να τα παροτρύνει ως προς τον έλεγχο των σφαλμάτων τους, ως και αν υπάρξει κάποιο υγειονομικά πρόβλημα, περαστικό ή χρόνιο, να μην υποκύψουν στο να χάσουν το ενδιαφέρον της ζωής.

Τα παιδιά αυτά αν παρατηρήσουμε, γίνονται πιο ανοιχτά στην ζωή, δεχόμενα τα συν και τα μείον της, έχοντας ως πρώτο βιβλίο της ζωής την ανάγνωση των σωστών σκέψεων, για την ηλικία τους, συμβουλευόμενα συγχρόνως, και η μάθηση του κόπου για την ζωή.

Τα άτομα με αυτά τα προβλήματα, είναι λίγα που θα ξεφύγουν να περάσουν στην κοινωνία προς γνωριμία με άλλα άτομα,

εφόσον διορθώσουν από νωρίς τον ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ και τον ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟ τους, στην κοινωνία.

  • Μια άλλη περίπτωση είναι που,

 Το παιδί έχει τους γονείς του, το εύρη οικογενειακό

περιβάλλον, αλλά μειονεκτεί στο θέμα «πρόβλημα υγείας» όπου είναι και συνεχές και δεν θεραπεύετε, αλλά έχει και τακτικές εμφανίσεις κρίσεων.

 

Η ανάδειξη αγάπης σε ένα τέτοιο άτομο, μπορεί να είναι πρώτη και πραγματική ψυχολογικά από την μητέρα, αλλά δευτερεύουσα η εικονική αγάπη του γύρω περιβάλλοντος!

Η μεγάλη προσοχή που επιδεικνύουμε σε ένα τέτοιο άτομο, δείχνοντας έτσι το ενδιαφέρον μας για αυτό, και χωρίς να το αφήνουμε να απομακρυνθεί από κοντά μας και την επίβλεψή μας, αρχίζει να αναπτύσσει μέσα του το φαινόμενο ψυχικού τραυματισμού που, ονομάζετε ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ, BULLYING.

Αφού δεν αφήνουμε το άτομο αυτό ως και να εκφράσει την σκέψη του χαρακτηρίζοντάς το με τις πάρα κάτω φράσεις,

«…δεν ξέρεις εσύ, είσαι μικρός… , …δεν έχεις διαβάσει για να ξέρεις…, …εσύ είσαι ανίκανος…, …αυτός είναι πιο έξυπνος

από εσένα, και παίρνει βαθμό δέκα, εσύ όλο με πέντε….».

Πώς λοιπόν θα αντιδράσει μέσα στην ζωή;

Ένα παράδειγμα ατόμου που το είχαν φέρει στην κατάσταση αυτή, έσωσε δύναμη στον εαυτό του από τον εγωισμό του, και θέλησε να αποδείξει στην κοινωνία και στο εαυτό του ότι,δεν είναι ανίκανος, τουλάχιστον στην μαθήτευση, και βάζοντας

σκοπό, πέρασε και το γυμνάσιο, και το λύκειο, και πήρε και δίπλωμα από ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Όπως έχει συμβεί μια παρόμοια περίπτωση, χρόνια

προβληματικού στην υγεία ατόμου,που θα μπορέσει να μαθητεύσει, να εργαστεί, να μετέχει σε μία εργασία,

τουλάχιστον με μια προσοχή, και προσπαθεί να επιτύχει ένα στόχο, να του θυμίζουν το πρόβλημά του ως και να τον

υποτιμούν σύγχρονος, λέγοντάς του:

«Αν δεν ήταν ο κύριος/α ………

3α.Α(διευθηντής,βουλευτής,γραμματέας,δικηγόρος,κ.λ.π),

 

θα σου έλεγα εγώ πως θα γινόταν αυτό που λές,ότι πέτυχες από μόνος σου!

3β.Να έχεις χάρη που παρακαλέσαμε το κύριο/α…...... και

πέτυχες, αλλιώς πού θα ήσουν τώρα!»

Ένα πρόσθετο bulling, και από την ίδια την οικογένεια.

Μία περίπτωση που είχα παρατηρήσει ήταν, ένα άτομο που έχοντας το υγειονομικό πρόβλημα της Επιληψίας από τριών χρονών, το είχαν επί συνεχή επίβλεψη, με όλα τα παραπάνω

που ανάφερα προηγουμένως, και το άτομο αυτό δεν γνώριζε τι θα πει αλήθεια ή ψέμα, το πώς να αναγνωρίζει το αθώο από το πονηρό κ.λ.π., παραμένοντας και στον εαυτό του

χαρακτηρίζοντας τον «ανίκανο».

Αυτή η κατάσταση παρέμεινε να το κατέχει έως και στα σαράντα έξι χρόνια της ηλικίας του, όπου πεθαίνοντας η

μητέρα του και μένοντας μόνος του, ξεκίνησε από μόνος να δίνει άδεια κινήσεων και σκέψεων του.

Παρέμεινε στην κατάσταση αυτή μέχρι που έβαλε σκοπό να γνωρίσει μια κοπέλα, αν και αργά, ώστε να μάθει να να

αισθανθεί τα όσα του έλειπαν τόσα χρόνια, δίνοντας ακόμα περισσότερο νόημα στην ζωή του. Έψαξε και βρήκε φίλους ώστε να μιλά και να εκφέρει την γνώμη του, όπως και ζητούσε να πραγματοποιήσει και τις βόλτες που δεν είχε κάνει ποτέ.

Το άτομο αυτό, ευτυχώς δεν εξέφυγε από τον σωστό δρόμο όπως μπορούν να κάνουν πολλά άτομα περιορισμένα και απότομα ελεύθερα, αλλά ένα πρόβλημα που δεν είχε καταφέρει να ξεφύγει είναι η ΚΑΤΑΘΛΗΨΗ. Με την βοήθεια ψυχίατρου μπορεί να μην το βοήθησαν τα φάρμακα αυτά, αλλά, αλα τραύματα που πήγαιναν να τραυματίσουν τον

 

εγωισμό του, του δώσαν την δύναμη να συζητήσει με τον

εαυτό του παρελθόντος του παρόντος και του μέλλοντος, και απελευθερώθηκε από μόνος του με την δύναμη και

αυτοπεποίθηση, που έδωσε ο ίδιος στον εαυτό του.

  • Βλέποντας νεαρά άτομα όπου όπως λέμε λαϊκά-παροιμίες

 «ακόμα δεν βγήκε από τ’ αυγό του», να ορμούν να ζήσουν την ζωή τους ανεξέλεγκτα και παρορμητικά, δηλ χωρίς να

σκέπτονται το μέλλον παρά το σήμερα, χωρίς να έχουν ελέγξει τη σίγουρη χρηματική αποδοχή για την οικογένεια που θα δημιουργήσουν, την διατροφή και τα έξοδα που χρειάζεται η ανάπτυξή της μαζί με τα παιδιά που θα γεννηθούν, βλέπουμε λοιπόν τις απερισκεψίες των ατόμων αυτών ξοδεύοντας

αρκετά χρήματα διασκέδασης, και ερχόμενα στη φάση του σεξ προς ευχαρίστησή τους και μόνο, χωρίς προφύλαξη.

Τα άτομα αυτά, τα παρατηρούμε όταν έχουν μία σιγουριά και αρκετή ελευθερία, στηριζόμενα κατά βάση από τους γονείς τους.

Το να καταλάβουν την ενέργειά τους «κατ’ όπιν εορτής», προτρέπονται από μόνα τους να βρούν εργασία προς την

ανάπτυξη και διατροφή της νέας οικογενείας που σχημάτισαν, αγκομαχώντας από μέσα τους το « σφάλμα που έκανα νωρίς στα νιάτα μου, και δεν μπορώ να πάω να γλεντήσω κι άλο».

Φτάνοντας στο σημείο που γεννιέται το παιδί τους, ένα ακόμα εμπόδιο για το γλέντι της ζωής, χάνοντας από την ζωή το «κατά βάση στήριγμα», πώς από και πέρα θα ζήσει η οικογένεια;

Χάνοντας το «κατά βάση στήριγμα», και χωρίς να υπάρχει η

«πίεση» να ζήσει η οικογένεια, φτάνουμε στο διαζύγιο,

 

έχοντας το παιδί ανάμεσά μας ως εμπόδιο για την ελευθερία κίνησης και ελεύθερου χρόνου.

Το παιδί αυτό που ήρθε υπό αυτές τις συνθήκες, ποιος και πόση σημασία του δίνεται προς την ψυχολογική ανάπτυξή του, και κατά δεύτερον της σωματικής, αφού τοποθετείτε στην άκρη του ενδιαφέροντος από τους γονείς, μια και αυτοί ζητούν να ζήσουν την ζωή που χάσανε όλο αυτό το διάστημα που ήταν υπό δέσμευση με τον θεσμό ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

Καθώς δεν δίνουν και περισσότερη σημασία να βρούν εργασία για όλα τα έξοδά τους ενώ ζητούν από άλλους ή κάνουν

προχειρότητες για λίγα χρήματα.

Το παιδί αυτό λοιπόν άραγε τι μέλλον θα έχει, μια και δεν έχει κανέναν από τους γονείς του, την οικογενειακή αγκαλιά και

ενδιαφέρον σε κάθε καλό ή κακό, ευτυχία ή δυστυχία, υγεία ή ασθένεια, μαθησιακή υποστήριξη, ενθάρρυνση ζωής, και τι

τελικό αποτέλεσμα θα έχει η νεαρή απερισκεψία και αδράνεια στη ζωή;

Όπως κάθε τέλος έχει μια αρχή, και κάθε αρχή ένα τέλος, ξεκινώντας την ζωή του κάθε άνθρωπος ως και κάθε ζώο,

Μέχρι να αποκτήσουν το συνειδητό τους, να δημιουργηθεί ο εαυτός τους και να ξεκινήσουν τον δρόμο της ζωής, της δικής τους ζωής, οι γονείς είναι αυτοί που μαθητεύουν τα παιδιά τους, για τα καλά και κακά της ζωής, το σωστό και το λάθος, κ.λπ. με τρόπο ανάλογο βασικής σκέψεως που έχουν οι ίδιοι. ως και την ανάλογη σκέψη που αλλάζει κατά τα καθημερινά δεδομένα.

 

Οι γονείς παίζουν τον ρόλο του δάσκαλου, ή καθηγητή, που αναλόγως την μέθοδο που ακολουθεί με την παράδοση διδασκαλεία του γίνετε πιο κατανοητό το μάθημα.

Η αντίδραση των γονέων ενάντια στην ζωή του σήμερα, με την ζωή του χθες, και με το ξέσπασμα αυτό εντός οικογένειας, ή

ζητώντας να γίνει το δικό τους, και με άλλη καμία σκέψη περί του τι και πώς, και η μορφή εκφράσεως .τρόπου, που

επιδεικνύουν στο παιδί, του διαμορφώνουν θετικά ή αρνητικά τον εαυτό του.

Συμπέρασμα λοιπόν, από την άμεση – πρώτη σχέση ΓΟΝΕΑΣ – ΠΑΙΔΙ, η ψυχολογική κατάσταση και ο τρόπος σκέψης του

Γονέα επηρεάζει την Παιδική ψυχολογική διάπλαση, ή και την αργότερα κατάσταση σκεπτόμενο και αναλύοντας την.

 
   

 

Βιβλιογραφία. www.mathers.gr Ψυχολογία

www.psychology.gr Κλινική ψυχολογία

Frezyland Παιδική ψυχολογία

Cury- Class.gr Άγχος, Φοβίες, Κρίσεις πανικού-Αυτοβοήθεια και ψυχοθεραπεία.

Sites.google.com Επιτυχημένες διαπροσωπικές σχέσεις. www.aftognosia.gr Θυσίες των γονιών, η επίδραση στο παιδιά.

 

www.protothema.gr Τύποι γονέων, και συμπεριφορά παιδιών και εφήβων.

www.pediatros.com Παιδικοί φόβοι.

www.talcmag.gr Τι φοβούνται τα παιδιά, και τι κάνουμε να τα βοηθήσουμε.

el.wikipedia.org Εκφοβισμός- bulling

gr.pinterest.com, www.infokids.gr Συναισθηματικά χαστούκια: Όταν οι γονείς προσβάλουν και υποτιμούν τα παιδιά.

Καζάκος Αντώνιος. Σπούδασα ΤΕΙ ΑΘΗΝΩΝ Τεχνολόγος Τροφίμων. Εργάστηκα σε δική μου εργασία ΟΙΝΟΠΩΛΗΣ. Μελετώντας κατά περισσότερο τα θέματα ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, εν συνεχεία θέματα Ιατρικής, Βιοχημεία-Φαρμακευτική.

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 05:29

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΓΟΝΕΩΝ-ΕΦΗΒΩΝ

Συγγραφέας: Γιάννης Μπαντούνος

Η γονική φροντίδα και η τρυφερότητα αποτελούν σημαντικό παράγοντα για τη διαμόρφωση της ταυτότητας των εφήβων. Τα στοιχεία δε, της ελευθερίας και της αυτονομίας που δείχνουν οι γονείς προς τα παιδιά τους αποτελούν πλαίσιο αναφοράς μιας και οι έφηβοι τα χρειάζονται ως εφόδια για να μπορέσουν να ενταχθούν όσο το δυνατόν πιο ομαλά στο «κόσμο των ενηλίκων». Το να αντιμετωπίζεται ένας έφηβος ως ένα άτομο υπεύθυνο και ώριμο σίγουρα είναι μια μεταβλητή που τείνει να έχει θετικό πρόσημο στο τομέα της αυτοπεποίθησής του, ένας τομέας που κατέχει βαρύνουσα σημασία στη δόμηση και εξέλιξη της ταυτότητάς του. Άλλοι παράγοντες που σχετίζονται με τη ταυτότητα των εφήβων είναι το αίσθημα αποδοχής που λαμβάνουν από τους γονείς, το επίπεδο ισορροπίας και συνοχής που χαρακτηρίζει την οικογένεια, ο βαθμός επικοινωνίας και αλληλοϋποστήριξής μεταξύ των μελών, αλλά και ο δημιουργικός γονικός έλεγχος. Έχοντας τα παραπάνω χαρακτηριστικά μια οικογένεια μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δυναμική του διαλόγου για να επιλύσει ή να εξελίξει καθημερινές καταστάσεις αλλά και σύνθετα ζητήματα. Όταν οι γονείς καταφέρνουν και συζητούν τα περισσότερα θέματα με τους εφήβους, ακόμα και αν υπάρχουν εντάσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας (αλλά να λύνονται με εποικοδομητικό τρόπο), τότε οι έφηβοι δομούν με μεγαλύτερη ευκολία και αυτοπεποίθηση τη ταυτότητά τους.

Ο χρόνος πλέον που διαθέτουν οι γονείς με τα παιδιά τους τα τελευταία χρόνια έχει ελαττωθεί λόγω του φόρτου εργασίας αλλά και εξαιτίας πλήθος άλλων ενασχολήσεων που διέπουν τη καθημερινότητά τους . Από την άλλη πλευρά όμως και οι έφηβοι πέραν του εξαντλητικού καθημερινού σχολικού ωραρίου που έχουν, πρέπει να ανταποκριθούν και σε πλήθος άλλων ασχολιών όπως είναι συνήθως το φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, ίσως ένα άθλημα ή κάποια άλλη δραστηριότητα με αποτέλεσμα να στερούνται από ελεύθερο χρόνο για ενδοοικογενειακές διαπροσωπικές σχέσεις.

Όσο πιο καλή είναι η επικοινωνία μεταξύ των γονέων τόσο περισσότερο θετικά θα επηρεάσουν τη συναισθηματική και κοινωνική έκφραση των εφήβων. Γι’αυτό το λόγο η εκτίμηση και ο σεβασμός μεταξύ των γονέων έχουν σημαντικό αντίκτυπο αντίστοιχα στο πως θα εκφράσουν την εκτίμηση και το σεβασμό οι έφηβοι προς το κοινωνικό τους περίγυρο και το συγγενικό τους περιβάλλον.

 

Για τους παραπάνω λόγους λοιπόν, αναδεικνύεται ιδιαίτερα σημαντικός ο ρόλος των γονέων ως προς τη δημιουργία μιας υγιούς και δημιουργικής σχέσης με τον έφηβο που αναζητά τη ταυτότητά του. Τέλος, εξίσου σημαντικός και ενδιαφέρον είναι και ο τρόπος που θα κληθεί ο ίδιος ο έφηβος να διαχειριστεί τις ίδιες του τις συγκρούσεις, ερχόμενος αντιμέτωπος με τις πεποιθήσεις του αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό μέχρι να συγκροτήσει τη ταυτότητα του.

Μπαντούνος Γιάννης Κοινωνικός Λειτουργός-Life Coach

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2020 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr