×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 931

Displaying items by tag: Λογοτεχνία

Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2020 07:20

Σφίγγα

Πετσί φιδιού η εξάρτηση από εκείνη πάνω σου, τρίψου με μανία σε πέτρες και μνήμες και τοίχους και εναλλακτικές μέχρι να το αποβάλλεις.
Ξεραμένο να κείτεται στο έδαφος, γκριζωπό ελαφρύ κι ανώδυνο, μα πάντοτε ερπετό.
Και όταν στον αργοπορημένο ήλιο ενός Σεπτέμβρη σταθείς το νέο σου δέρμα να θαυμάσεις, αλώβητο μη θαρρείς πως είναι:
Τα ίδια δαχτυλίδια αναδεύουν το σχήμα του και όμοια χρώματα προμηνύουν τις μελλούμενες ήττες σου.
Γιατί σφίγγες τα μάτια, που με τόση ανυπομονησία σε κοίταξαν, εκείνο το μεσημέρι, και δε θα φανερώσουν το δηλητήριο ή τον έρωτα τους, προτού σε παραλύσουν με νέες εξαρτήσεις.

Ευστράτιος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017 19:48

Μοναξιά

Η αρχή της κατ´ επιλογήν μοναξιάς μοιάζει με ελευθερία. Αποτινάσσεις από πάνω σου όλα όσα θα έκανες για τους άλλους. Ο μόνος εαυτός αρκείται σε λιγότερα, δεν έχει τύπους, κανονισμούς, τρόπους καλής συμπεριφοράς, συμβατικότητες, απαιτήσεις, ωράρια.

Ο μόνος εαυτός προσεγγίζει περισσότερο το πρωτόγονο από το πολιτισμένο.
Ακόμα και η αυτοπειθαρχία αρχίζει να γίνεται μια περιττή ιδιότητα. Γιατί; Αφού όλα αποκτούν νόημα, όταν αναφέρονται στους άλλους. Κι ο εαυτός έχει υπόσταση μόνο μέσω των σχέσεών του με τους άλλους. Κανείς δε γεννήθηκε αυθύπαρκτος. Δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή, που να μπορούμε να τον θυμηθούμε μόνο. Πάντα μέσα από τις ετεροαναφορές γίνεται αντιληπτός, σαν ένας μακρινός πλανήτης, που μπορείς να τον παρατηρήσεις μέσω της παραμόρφωσης στο φως του άστρου του. Η ίδια η ψυχοθεραπεία δεν είναι μία ανάλυση του εγώ, αλλά των συσχετισμών του.

Σταματάς να μιλάς. Η γλώσσα, η κοινωνία η ίδια δεν υφίσταται, όταν χάνει τον επικοινωνιακό χαρακτήρα. Δε χρειάζεσαι επιχειρήματα. Αναπτύσσεις θεωρίες δίχως αντίλογο, επιχειρήματα, που κανείς δεν θα κληθεί να αντικρούσει, απόψεις παράξενες, που ντύνονται λογικά περιβλήματα.

Προσωποποιείς τα αντικείμενα, τους απευθύνεις το λόγο, όπως έκανες μικρός. Η μοναξιά σε επαναφέρει στις παιδικές καταβολές.
Κι έπειτα έρχεται η περιβόητη αυτογνωσία.
Μα το παρόν κυλά αστραπιαία και το μέλλον είναι άδηλο. Κανείς δεν το γνωρίζει ή το προβλέπει. Ουσιαστικά για μια συνδιαλλαγή με το παρελθόν πρόκειται, με όλα όσα έζησες. Μια ετεροχρονισμένη συνομιλία με τους άλλους, που δεν την ολοκλήρωσες, όταν έπρεπε.

Η αυτογνωσία ξεκινά, όταν το παρόν ακινητοποιείται, αιχμαλωτίζεται, όταν οι μνήμες ξεχύνονται σαν αιμορραγούσα πληγή, παραμορφωμένες, κατακλυσμιαίες, απροσδόκητες.
Αλλά τα συναισθήματα θεριεύουν. Σα να μη χρειάζονται τους άλλους, για να εκδηλωθούν. Γίνονται ολοένα και εντονότερα, τραχύτερα, απαιτητικότερα. Ενδύονται την αρχαία τους δόξα, τα ένστικτα. Πιο αυθεντικά, αλλά άγρια, ανήμερα, δεσμευτικά.
Καθώς σε κατακλύζουν δημιουργούν στρεβλώσεις, παραισθήσεις, οράματα.
Και ξαφνικά σε μεταφέρουν πέρα από το χρόνο, πάνω από το χώρο, μακριά από την αιτιότητα.
Έχοντας σε ξαναβαπτίσει στην κολυμβήθρα του αρχέγονου εαυτού, σε αναγκάζουν να κοινωνήσεις το μεταφυσικό.

Γιατί η μοναξιά είναι η ασφαλέστερη οδός για το υπερβατικό ή την τρέλλα.

Published in Λογοτεχνία
Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017 19:07

Ζωή

Καλώς ήλθατε στο ηλεκτρονικό παιχνίδι, που λέγεται Ζωή.

Θα σας πείσουν με ευκολία πως έχετε ένα, πολλά ή άπειρα κέρματα, για να παίξετε, αλλά στην πραγματικότητα τα αθύρματα και η πλοκή του είστε εσείς οι ίδιοι. Και η ευκαιρία να επιβιώσετε ήταν και θα είναι πάντοτε μία και μοναδική-είτε η φυσική επιλογή το προστάξει είτε όχι.
Ο αληθινός παίκτης και οι σκοποί του παραμένουν άγνωστοι, αινιγματικοί, κρυμμένοι, απροσπέλαστοι.
Ενίοτε αποκαλύπτονται, περιγράφονται, κατηγοριοποιούνται, αλλά το σύνολο, ως διά μαγείας, παραμένει ερεβώδες και μυστήριο.
Όσο επιχειρείτε να το ερμηνεύσετε, τόσο θα απομακρύνεστε από τη λύση.
Μπορείτε χωρίς δυσκολία να μετατραπείτε σε μηδενιστές ή αγνωστικιστές, αλλά οι εξωγενείς κανονισμοί θα ισχύουν και για σας, παρά την αποστασιοποίησή σας.
Για δείτε, έχετε μπροστά σας κουμπάκια πολλά, χρωματιστά, χειριστήρια περίπλοκα.
Μπορείτε να καθορίσετε τα δικά σας, εάν θέλετε, να κάνετε θεαματικές ακροβασίες και ελιγμούς, αλλά η κίνηση, ο χρόνος σας, η προθετικότητα δεν είναι παρά μία ψευδαίσθηση, μία φενάκη, ένα ανόητο αστείο ή ένας πόνος ανήκεστος.
Κάποιοι νομίζουν πως η παιχνιδομηχανή δημιουργήθηκε εξαιτίας μιας έκρηξης ή ενός βραχυκυκλώματος και λειτουργεί από μόνη της. Εν μέρει έχουν δίκαιο, γιατί τις περισσότερες φορές η δράση εξελίσσεται χωρίς να συμβάλλετε στο παραμικρό, αλλάζει τροπή, παρά τους πόθους και τους σχεδιασμούς σας, μεταβάλλεται ανεξάρτητα από σας, χωρίς εσάς, ακόμα κι αν θεωρήσετε πως είστε πρόσωπο επιρροής, ακόμα κι αν αποστηθίσατε κάποια πρόσκαιρα συστήματα, ακόμα κι αν μαντέψατε ένα δυο μεταβλητές. Κανένας δεν ανακάλυψε ποτέ το νόημα, τους κανόνες, τις τεχνικές, αλλά όλοι παίζουν, υποκινούνται, πράττουν, παρατηρούν και όλοι γνωρίζουν το τέλος τους.
Το παιχνίδι αυτό θα σας αποτελειώσει και η σκυταλοδρομία των ειδών ένα θάνατο θα προοιωνίζει μόνο.
Φαίνεται πως στην παραζάλη ετούτη τα πάντα μπορούν να προκληθούν από οτιδήποτε, πως τα αποτελέσματα και οι αιτίες βρίσκονται στο μυαλό των ηρώων, στο δικό σας μυαλό.
Η γλώσσα και η επικοινωνία σας κάνει καμιά φορά να νομίζετε πως αναφέρεστε στις ίδιες παραμέτρους, αλλά μη γελαστείτε: Ο καθένας, αν ποτέ είχε την ευκαιρία, με διαφορετικούς όρους θα το περιέγραφε το παιχνίδι το παράλογο της Ζωής.
Θρησκείες, επιστήμες, φιλοσοφίες επιχειρούν να εξηγήσουν γιατί μπλεχτήκατε σε αυτή την απροσδόκητη και αθέλητη κατάσταση, αλλά κανείς δεν πρόκειται ποτέ να σας βεβαιώσει με σιγουριά.
Όλα στο παιχνίδι αυτό είναι αναλώσιμα-τοπία, κτίσματα, οχυρώσεις, εσείς.
Οι οδηγίες από πιο έμπειρους παίκτες, όπως οι γονείς και η κοινωνία, σπάνια χαρίζουν κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα: Μπορεί να χάσετε τη μοναδική ζωή σας μέσα σε απειροελάχιστα δευτερόλεπτα, στην πιο απίθανη στιγμή, στον κολοφώνα της δόξης σας, ακόμα κι αν αποκτήσατε τα πιο ισχυρά όπλα, ακόμα κι αν κατάπιατε τα πιο δυναμωτικά φρουτάκια, ακόμα κι αν βαφτήκατε με την αδρεναλίνη των εμπειριών, ακόμα κι αν εξοπλιστήκατε με την πείρα των αιώνων.
Το παιχνίδι φαινομενικά έχει πολλαπλές πίστες, εκατοντάδες σκηνικά. Θα νομίσετε πως ταξιδεύετε μυριάδες χιλιόμετρα, αλλά όλα διαδραματίζονται σε μία τετράγωνη οθόνη. Ποτέ δε θα βγείτε από αυτήν. Ο χρόνος θα κυλά και δεν θα έχει παρέλθει ούτε ένα χιλιοστό. Οι συμπεριφορές θα αλλάζουν και τα κίνητρα πεισματικά θα είναι ίδια. Οι κύκλοι της Ζωής προσδίδουν στο παιχνίδι ένα χαρακτήρα αυθύπαρκτο και μία επίφαση αιωνιότητας.
Μέσα στην οδύνη και αγωνία της επιβίωσης λίγα γεγονότα θα αξίζουν κι αυτά θα είναι κυρίως αισθητικά.
Δείτε! Κάτω από τη γραμμή, που ορίζει πόση δύναμη σας απέμεινε, η μουσική του παιχνιδιού, τα τρισδιάστατα γραφικά του, τα χρώματα είναι εκστασιακά. Αυτή η ποικιλία πείθει τους περισσότερους να αντέχουν.
Το παιχνίδι της Ζωής θα μπορούσε να ήταν μία υπέροχη, ανεπανάληπτη εμπειρία χωρίς λόγο ή μία σκευωρία των θεών, διασκεδαστική για τους πολλούς.
Κάποιοι αποφασίζουν να τη λήξουν πρόωρα, πριν πληγούν από το ανεξέλεγκτο τέλος. Όμως ανακυκλώνονται αμέσως, όπως και οι αιτίες, που τους οδήγησαν στο ατόπημα.
Το παιχνίδι της Ζωής κάποτε θα διακοπεί από την ίδια τη ματαιότητά του.
Γιατί από λάθος ή μοχθηρία ο δημιουργός του ή κάποιος κλέφτης Προμηθέας επέτρεψε στην αγάπη και τα συναισθήματα να υπάρξουν.
Κι έτσι το game over χάνει τη δικαιοδοσία του.

Published in Λογοτεχνία

Μεσημέρι και το επισκεπτήριο τελειώνει. Λαθραίοι συγγενείς πασχίζουν να παρατείνουν την παρουσία τους, περικυκλώνουν γιατρούς και νοσηλευτές για πληροφορίες, γραπώνονται από λέξεις, μορφασμούς, υπονοούμενα.

Οι πιο επηρμένοι αγωνίζονται να εξαγοράσουν ή να πουλήσουν λίγη ελπίδα. Αλλά ο θάνατος ποτέ δεν διαπραγματεύεται με τους όρους της ζωής ούτε συναλλάσσεται με δαίμονες ή ανθρώπους.

Στα κρεβάτια βαριανασαίνουν ασθενείς με κατεστραμμένες τις σταθερές, επειδή η νόσος είναι ανατροπή κι αθέλητη επανάσταση, καταιγιστική και αμετάκλητη, όπως κάθε τι που έχει για μητέρα την ανάγκη.
Κάποιοι από αυτούς, έχοντας λάβει αναστολή ή χάρη, θα βγουν για να επαναλάβουν ψυχαναγκαστικά τις αιτίες, που τους έριξαν εκεί μέσα. Επειδή η μνήμη των ανθρώπων είναι επιλεκτική κι αχειραγώγητη. Γεννά αναμνήσεις αντί να τις θυμάται.
Άλλοι, λιγότερο τυχεροί, με συνοπτικές ετυμηγορίες περιμένουν την ύστατη αναχώρηση και καρτερούν, σαν πεπτωκότες ημίθεοι, πότε θα παιχτούν οι αναπόφευκτοι επίλογοι και θα κλείσουν οι ρημαγμένες αυλαίες. Στην ίδια παράσταση και με σκηνοθέτες που προσχεδιάζουν σαδιστικά το απαράλλαχτο, άδοξο τέλος.
Μερικοί θα το θεωρήσουν λύτρωση, οι περισσότεροι ήττα.
Κι απέξω μυριάδες ηλίθιοι εξακολουθούν να πορεύονται σα να ήταν αθάνατοι, ντύνοντας με το περίβλημα της αιωνιότητας έννοιες και στόχους χυδαίους και χωμάτινους, που τους ονομάζουν ζωή.
Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία
Δευτέρα, 05 Ιουνίου 2017 14:14

Η πιο θεσπέσια ομορφιά

Η πιο θεσπέσια ομορφιά την παρακμή ενδύεται, τη φθίση και την ασχήμια, περιμένοντας -πολύτιμος λίθος δυσεύρετος μέσα στο τέλμα- να σκάψεις με τα νύχια σου βαθιά να την ανακαλύψεις.

Σα γίνεις ικανός τον κονιορτό των ανθρώπων, τα αμετακίνητα πετρώματα της αδιαλλαξίας, και της ζωής τις λαίλαπες με πείσμα και διεισδυτικότητα από πάνω της να καθαρίσεις, τα μάτια σου έναν κόσμο γιορτινό θα μάθουν να ξεχωρίζουν.
Μα απειλητικό για εκείνους, που συνήθισαν με το φαντασμαγορικό και τις άκοπες βεβαιότητες να ξεγελιούνται.
Η ομορφιά χλευάζει όσους, μέσα από τους συνωστισμούς και από τα εφήμερα, πασχίζουν να την αντλήσουν.
Νησί απροσπέλαστο για τους πολλούς, αχαρτογράφητο και μυστικό, στις αφηγήσεις και στην αχνή ποίηση της ψυχής σου καρτερεί, παραλλάσσεται, μεταμορφώνεται, αδημονεί, πληγώνεται, θρηνεί, σε καλεί να την υποψιαστείς, ώστε να τη γνωρίσεις.
Κι ανθίζει, αν τις πληγές σου τις πνευματικές, σαν σε θυσιαστήριο της προσφέρεις.
Τους εκλεκτούς καλεί να τη δαμάσουν, με στοιχειά και συμπληγάδες του νου και της καρδιάς, αφού παραβγουν και παλέψουν.

Εκεί θα τη βρεις, μόνη, ατόφια, αναλλοίωτη, στα δυσδιάκριτα και στα αφανέρωτα να περιδιαβαίνει:

Μέσα σε βλέμματα θολά γερόντων, από το χρόνο ηττημένων.
Μέσα σε βιογραφίες ανθρώπων, που κανείς δεν θέλησε να καταγράψει
Μέσα στις μελωδίες των ερειπίων και στων χαλασμάτων τα αλλοτινά παραμύθια.
Μέσα σε έρωτες στερνούς και καταδικασμένους, που καμιά νεότητα δε συνηγόρησε να πραγματοποιήσει.
Μέσα σε αυτοθυσίες καθημερινές, που ποιητές δεν καταδέχτηκαν να υμνήσουν.
Μέσα σε αυταπάτες, που παρέμειναν, ακόμα κι όταν η λογική έκανε μετάσταση στους λεμφαδένες των ονείρων
Μέσα σε κάθε αγώνα που εξακολουθεί, ακόμα κι όταν η έκβασή του έχει ήδη ενδώσει
Μέσα στη φθίση που υφέρπει σε κάθε κίνησή μας
Μέσα στις ματιές, που την πλάση για πρώτη φορά ατενίζουν, χωρίς γνώση ή εμπειρία και συμπεράσματα

Μα πιο πολύ στο θάνατο, τον γεννήτορα κάθε ομορφιάς και κάθε ασχήμιας

Published in Λογοτεχνία
Κυριακή, 01 Ιανουαρίου 2017 21:40

Αλεξάνδρας-Πανεπιστημίου

Η επίσκεψη στην πόλη των φοιτητικών χρόνων είναι προσκύνημα, σταυροφορία, νόστος, τάμα και ανάμνηση. 

Αν και τις περισσότερες φορές εξελίσσεται σε μνημόσυνο, θρήνο για την απωλεσθείσα νεότητα, κενοτάφιο ερώτων και ηδονής, λυγμός και απώθηση.
Η Αθήνα όμως, έχει μια ιδιαιτερότητα: Γερνά μαζί μας, αντί να αναγεννάται, καθώς πια θυμίζει τη Σόφια και το Βουκουρέστι στις εποχές της μεγάλης παρακμής. 
Γιατί όχι: Και η Αριστερά μας κυβερνά με τις ονειρώξεις και την ψευτοκουλτούρα της και οι πολιτικοί, πριν από αυτούς, φρόντιζαν να χρηματοδοτούν με χρήματα δανεικά τους δικούς μας οργασμούς και ανομίες.
Γι αυτό μη διαμαρτύρεσαι για την ανεργία σου νεαρέ- ρώτα τι έκανε ο μπαμπάς σου τις εποχές, που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ κέρδιζαν αυτοδυναμίες και με πόσους μισθούς ΔΕΚΟ χριζόταν αργυραμοιβός της ιδεολογίας και του μέλλοντός σου.
Όμως εμείς, που γνωρίσαμε το κλεινόν άστυ κατά τη δεκαετία του 80 και του 90, στις μεγάλες δόξες των μεσογειακών προγραμμάτων και των πακέτων ντελόρ, του Χρηματιστηρίου και της ρεμούλας, εμείς, που δεν βρίσκαμε ταξί από τις 23.00-00.00, επειδή οι οδηγοί κρύβονταν για να πάρουν τη διπλή ταρίφα, εμείς που εκλιπαρούσαμε για κάθισμα σε μεταμεσονύκτιες καφετέριες και πατσατζίδικα και γαλατάδικα στην Ομόνοια και εξαργυρώσαμε χρήμα και ίμερους στα ξανθά κύματα από τη Ρωσία, εμείς ξέρουμε πού κρύβεται το αθάνατο νερό, για να νεκραναστήσουμε την πρωτεύουσα. Αν βέβαια καταφέρουμε να περιμαζέψουμε τα άσπρα μαλλιά, τη μαύρη ψυχή και τις ρυτίδες, που μας κάνουν να μοιάζουμε με θαλάσσιους ελέφαντες. Οι γέροι και η θάλασσα.
Φωτογραφίες: 
1.Άγιος Σάββας και ΓΑΔΑ στην Αλεξάνδρας. Κάποτε είχα πει πως αν καταλήξω σε αυτήν την κατάσταση, θα αυτοκτονήσω. Τίποτα δεν έκανα. Γλυκιά η ζωή
2. Τιμή και δόξα στους ηρωικούς μαχητές. Αν ήξεραν μόνο την εξέλιξη..Αλλά γι αυτό είναι ήρωες..
3. Το κάλλος που δεν κατεδαφίζεται δήθεν για την ιστορική μνήμη.. Η μνήμη όμως είναι στην καρδιά μας και όχι σε αισθητικά ανοσιουργήματα.
4.Παναθηναικός και ξερό ψωμί. Πίστευες στην ΠΑΕ και μύριζες κολέγιο, ελίτ, ακριβώς όπως νιώθεις σήμερα στο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ή κάποτε στην Κηφισίας. Η Ελλάδα όπως θα μπορούσε να ήταν..
5. Είπαμε αηδία..
6, Θέμιδος μέλαθρον. Δεκαετίες το ολοκλήρωναν από την πίσω μεριά, όπου στάθμευε το επικό Αβέρωφ-Προύσσης. Από τις λίμνες και τα χώματα είχε δημιουργηθεί ένας πολυποίκιλος βιότοπος, που έσφιζε από χλωρίδα, πανίδα και αγανακτισμένους Αθηναίους. Τώρα την περιοχή λυμαίνονται δικηγόροι και έτεροι απόγονοι του Προκρούστη.
7. Πατσάς το Αυτόφωρο. Κλασική αξία, χωρίς την αίγλη των πατσατζίδικων στο Μεταξουργείο, που αναπτέρωναν, ενδυνάμωναν, φιλοξενούσαν, εξασφάλιζαν τον αναγκαίο οίστρο, πριν το οδοιπορικό στους διάσημους οίκους της περιοχής.
8-9. Με τα νέα αναπτυξιακά μέτρα του Τσίπρα όλα τα κλειστά μαγαζιά θα ξανανθίσουν
10. Μια κόκκινο (ως φθίνον ιδιωτικό πανεπιστήμιο), άλλοτε καταπράσινο. Είπαμε η ανοησία έχει πάντα χρώμα.
10. Νερατζούλα φουντωτή
11. Σε καιρούς κρίσης αυξάνεται η κατανάλωση ειδών πολυτελείας. Εξάλλου το κοινωνικό στάτους είναι συνυφασμένο με το δήθεν και τη χλιδή
12. Ενεχυροδανειστήρια, τοκογλυφία και σπαστικές διαφημίσεις, που απαριθμούν 62 πόλεις!!
13. Νέες αριστερές τιμές βενζίνης. Καλή Κούβα και ονειρική Βενεζουέλα.
14. Μόνο το όνομα του θεάτρου φέρει το κλέος της τέχνης
15. Εγώ για άλλες χρήσεις θυμάμαι το κτίριο. Απέναντι από το διαμέρισμα του μεγάλου έρωτα της ζωής μου. Χ. Τρικούπη. Όχι πως διέφεραν και πολύ..
16. Αλφαβιλ: Μεταμεσονύκτιες με πλήθη κοινού. Ποιος δούλευε εξάλλου το πρωί;
17. Να τσακίσουμε το μέτωπο της αστικής τάξης. Είπαμε η βλακεία δεν πάει στα βουνά
18. Επιστροφή στο μέλλον
19-20. Οι ομορφιές της Αθήνας είναι κρυμμένες ανάμεσα σε αποκρουστικές λεπτομέρειες
21. Εξωτικό εμπόριο. Σαν τα εδώδιμα αποικιακά, μόνο που οι άποικοι ήλθαν εδώ.
22. Τα Ματ και Μέα ακόμα φυλάνε τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Γιατί άραγε; Τότε στα κρεββάτια του Παπανδρέου παιζόταν το πολιτικό παιχνίδι. Σήμερα τα ποσοστά τους δεν αξίζουν καν τα έξοδα.
23.Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το Αιγαίου είναι πιο must!!
24. Zumba για τις οικονομικά χειμαζόμενες ατθίδες.
25, Πάει κι αυτό. Τώρα η λογοτεχνία μας εκπροσωπείται από συγγραφείς, που εκδίδουν στον Ψυχογιό βιβλία με την οκά.
26-27 Η Σόλωνος χωρίς αυτοκίνητα. Σε λίγο και δίχως καταστήματα.
28. Αριστερή ανάπτυξη
29-39 Εδώ αρχίζουν οι ομορφιές
30. Η ΕΦΕΕ στεγάστηκε..αλλά οι φοιτητές με τα χάλια του κινήματος τις επόμενες δεκαετίες θα μείνουν άστεγοι
31. Ξενοδοχείο Αττική για ζευγαράκια. Τότε έδιναν και σοκολάτα στις κοπέλες, αν δεν κατάφερνες με τις επιδόσεις σου να τονώσεις τη σεροτονίνη της συντρόφου σου..

Published in Λογοτεχνία
Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016 07:59

Η εμπειρία μου

Μετά από τόσα χρόνια περισπούδαστης εμβάθυνσης και καλλιέργειας της εμπειρίας μου, της πλουμισμένης και χορτασμένης από μυριάδες ερεθίσματα και πολυδιεργασίες, έτσι όπως προστάζει η Γνωστική Ψυχολογία, (και λίγο πριν καταστεί παντελώς άχρηστη για τα περισσότερα, μετατρεπόμενη σε βαρετή διήγηση και νουθεσία για τους νέους), της επέτρεψα συστηματικά να μου υπενθυμίζει τις συνέπειες, ενόσω επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά κι αμετανόητα τα ίδια λάθη.

Κι έτσι γίνονται οι αμαρτίες μου ιδανικότερες και ηδονικότερες, καθώς αναμειγνύονται με τη βλακεία κι όχι με την άφεση, την έκπληξη, τα ελαφρυντικά, την ενοχή της πρώτης φοράς ή την αφέλεια της άγνοιας.

Μα είναι κάποιες βραδιές, που απρόσκλητη με εξοργίζει, επιμένοντας πως κάθε γυναίκα, που δε θα ανταποδώσει ποτέ τον πόθο μου για εκείνη, θα μου χαρίσει κάποτε εσκεμμένα ή αθέλητα μια μέρα μόνο, κοντά της, δίπλα της, και θα με κάνει να πιστέψω πως θα την έχω παντοτινά, επιτείνοντας την επαιτεία, από την οποία τρέφεται λαίμαργα το πάθος, αν και μερικοί το ονομάζουν άδολη αγάπη ή μαζοχισμό ή αυταπάρνηση ή θυματοποίηση.

Κι ακόμα χειρότερα με πείθει πως αυτή η μοναδική, ολόδική μου ημέρα, η γεμάτη λαχτάρα και προσμονή και αυταπάτες, εκείνη η προσχεδιασμένη συγκυρία, που αναμετρώ την κάθε της λέξη, πάλλομαι από την ελάχιστη κίνησή της και ασθμαίνω από τις αναπνοές της, τις τόσο πρόσκαιρα δανεισμένες ή κλεμμένες, αξίζει όσο χίλιες αιωνιότητες, από αυτές, που τάζουν οι πραγματικά ερωτευμένοι ο ένας στον άλλον, από αυτές, που θα καταρρεύσουν, μόλις η αγάπη ντυθεί την απομυθοποίηση και την εμπειρία.

Published in Λογοτεχνία

Όλη σου την ιστορία περιέχει και σύνοψη γίνεται κάθε σου δυνατότητας. Άπειρη κι αυτή, σαν τόσα άλλα, και ας μοιάζει, στο χρόνο των ανθρώπων, ελάχιστη.

Κι όταν πια την αναπολείς, φανερώνεται η απεραντοσύνη της, έτσι που έχει κατοπτρίσει την ύπαρξή σου. Όταν πια με το θάνατό της έχει γίνει αθάνατη και με την απώλειά της πολύτιμη.

Γιατί μαζί της ακυρώθηκαν οι επιλογές, που είχε περικλείσει, και σκοτώθηκαν τα πρόσωπα, που θα μπορούσες περισσότερο να είχες αγαπήσει. Παράδεισοι, που μοίρα τους είναι πάντα να χάνονται, γιατί μόνο έτσι γίνονται ιμερτοί.

Στράτος Παπάνης

Published in Λογοτεχνία

Η αυτογνωσία, λοιπόν, είναι μία διαδρομή, που όσο πλησιάζει προς το τέλος της, τόσο φανερώνονται ή κατασκευάζονται οι σκοποί της.

Ένα ταξίδι δεξιά κι αριστερά, σε μονοπάτια και αδιέξοδα και απεικάσματα, που σε ξεμακραίνουν, μία βάπτιση σε κοινωνικές ιδιότητες και αγώνες και πάθη, που ενώ νομίζεις πως σε ενδυναμώνουν, αν αφεθείς στις συμβατικότητές ή στις αισθητικές τους, σε παρασύρουν.

Όχι στα βάθη, αλλά στην επιφάνεια της ζωής και στα ατελέσφορά της. Γι αυτό η αυτογνωσία είναι ταυτισμένη με το κυνήγι της εμπειρίας και με το σθένος να την απομυθοποιήσεις. Είναι η τόλμη σου να απεκδυθείς εκείνα που έζησες, να σαρκαστείς, να θανατώσεις τα επιτεύγματά σου, και να μείνεις μόνος και γυμνός μπροστά στις δικές σου αλήθειες.

Γνωρίζοντας πως η διάψευσή τους απέχει μόνο μια ματιά, έναν λόγο, ένα επιχείρημα.

Published in Λογοτεχνία
Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016 14:02

Θεσσαλικός κάμπος

Βρρέθηκε ο ουρανός τα σκοτεινά τα ύψη και κατέβηκε βλοσυρός με τα σύννεφα και με τη σιγανή βροχή, με τη μελαγχολία τη δεσποτική και τον αέρα να φιλήσει το θεσσαλικό τον κάμπο.

Στη μικρή κωμόπολη οι άνθρωποι νωρίς μάζεψαν τις έγνοιες τους στα φωτισμένα σπίτια και οι δρόμοι έρημοι αντήχησαν τη σιωπή που κατευνάζει και τη μνήμη του αφανέρωτου διαβάτη.

Γιατί, όσοι τα μάτια της ψυχής ξεκλείδωτα έχουν, ξέρουν πως σε κάθε μέρος δεν είναι οι κάτοικοι οι τωρινοί μόνο, που τη γη ζωντανεύουν, αλλά και όσοι κάποτε περπάτησαν εκεί, περαστικοί ή πια πεθαμένοι.

Κι έτσι στην ακινησία του τοπίου και στα θροΐσματα και στους τοίχους μπορεί κανείς να ζαλιστεί και να μεθύσει απ’ τις φευγαλέες, ξαφνικές σκιές, τις φωνές τις σβησμένες που προσκαλούν ή προειδοποιούν και τους λεηλατημένους, ανήκεστους καημούς.

Εκείνους, που παίδεψαν τις βασανισμένες καρδιές κι ανέστιοι σέρνονται μια στο χώμα, μια στο νυχτερινό κυκλάμινο και μια στον αναπάντεχο στεναγμό του βρέφους, που κοιμάται.

Στο μπαρ της επαρχιακής καφετέριας, τα ποτά αντανακλούν το ημίφως και την πλήξη, παραπέμποντας σε ονομασίες νησιών τροπικών και σε ταξίδια που δεν πρόκειται να γίνουν.

Ζωγραφιές σουρεαλιστικές ανταγωνίζονται τα ηχεία, η αταίριαστη μουσική δίνει ρυθμό στη μονοτονία και μια τεράστια οθόνη προβάλλει το αδιάφορο πρόγραμμα.

Άντρες συζητούν, παίζουν με κινητά και καταπνίγουν τα βλέμματα, που απαιτητικά ή ντροπιασμένα ζητιανεύουν στις λιγοστές κοπέλες.

Κι εκεί, ανάμεσά τους, εσύ, σαν υποψία, που αθέλητα επαληθεύθηκε, σαν καθρέφτισμα άσπιλης εποχής και αντιφέγγισμα ουρανών ανεξίτηλων.

Κυρά μου, απροσδόκητη και βασανιστική των ξεχασμένων επαρχιών, που στη θλίψη μόνο και στα χρώματα μοιάζεις στην προσδοκία, που σε γέννησε.

Ηδονή νεανική, που ξεστράτισε και με τις αντιφάσεις της ξεγέλασε το χρόνο.

Εσύ γυναίκα, με τα μάτια τα δεητικά, που ξορκίζουν τη ματαίωση.

Και με την ομορφιά την εξεγερτική, να εξελίσσεσαι σε κατάρα και πεπρωμένο και αυταπάτη.

Εσύ ιδανική και αθέατη λαγνεία, που σε χωριά φθινοπωρινά και όνειρα δειλά, κάθε που ο ουρανός σκύβει να φιλήσει το υγρό χώμα, απρόσμενα κι ακατανίκητα εξευτελίζεις επανειλημμένα τις τρεμάμενες κι αδέξιες αντιστάσεις μου.

Published in Λογοτεχνία

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2020 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr