Δωρεάν επιμόρφωση για πολίτες …

Αξιοποιήστε τις ατελείωτες ώρες περιορισμού με ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΕΝΔΥΝΑΜΩΘΕΙΤΕ ψυχολογικά με την ένταξη σας...

ΦΟΡΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ …

Αξιοποιήστε τις ατελείωτες ώρες περιορισμού με ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΕΝΔΥΝΑΜΩΘΕΙΤΕ ψυχολογικά με την ένταξη σας...

Σύντομο Ερωτηματολόγιο σχετικά…

Το ερωτηματολόγιο αποτελεί μια βασική και γρήγορη προσπάθεια καταγραφής των στάσεων του γενικού πληθυσμού σχετικά...

ΕΤΗΣΙΟ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ …

ΕΤΗΣΙΟ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ (436 ΩΡΩΝ) Τα Προγράμματα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας...

ΜΗΝΙΑΙΟ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ…

Τα Προγράμματα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του ΚΕΔΙΒΙΜ του Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη της...

Συνεργασίες/συμπράξεις με ιδιω…

Τα Προγράμματα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στα πλαίσια των ερευνητικών, επιμορφωτικών και...

ΕΤΗΣΙΟ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:…

Τα Προγράμματα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του ΚΕΔΙΒΙΜ του Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη της...

Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής: …

Το ΚΕΔΙΒΙΜ του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής ανακοινώνει την έναρξη της διαδικασίας υποβολής αιτήσεων για το...

Νέα Επαγγελματικά Μοριοδοτούμε…

Τα Προγράμματα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του ΚΕΔΙΒΙΜ του Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη της...

Παπάνης Ευστράτιος

Παπάνης Ευστράτιος

Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:47

Μαμά και μπαμπά πρόσεχε!

Μ’ αυτά που έχεις (ξεχώρισέ τα) και τα άλλα που θάρθουν (κράτησέ τα) Φοβέρισε την αδυ- ναμία σου.

Τον θλιβερό της ψυχής σου μαρασμό. χαιρέτησε, παντοτινό χαιρετισμό. Το Άπειρο αγκάλιασε. Μάθε να τραγουδάς και με τη ζωή σου μάθε να αγαπιέσαι. (Νατάσα Καράπαππα)
Πού γίνονται αγαπητοί γονείς τα μεγαλύτερα Ρίχτερ; Με αλλεπάλληλες μετασεισμικές δονήσεις; Ίσως καταλάβατε ότι πρόκειται για το χώρο στον οποίο κινούνται το δίκαιο, η τιμή, η ευθύ- νη το φιλότιμο, η αλήθεια, η συνέπεια και το καθήκον. Στην ψυχή του παιδιού συνεχώς και ασταμάτητα θα επαναλαμβάνω την αξία που έχει το προσωπικό μας παράδειγμα στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών μας. Κι όμως δεν θα είναι ποτέ αρκετό το παράδειγμα αν πρώτα δεν ανεβούμε τα σκαλιά της αυτογνωσίας. Γνωρίζοντας τον εαυτό μας θα βοηθήσουμε το παιδί μας. Ας αφαιρέσουμε από πάνω μας τα φκιασίδια τις υποκρισίες και ότι άλλο μας φόρτωσε η ζωή, απαλλαγμένοι από τους φόβους τα άγχη μας και τις φιλοδοξίες και ας στοχαστούμε! Ποιες είναι οι αγαπημένες ενέργειες που διαμορφώνουν το ασυνείδητο κομμάτι του εαυτού μας; Παίρνω, ζητάω, διεκδικώ, απαιτώ, αποκτώ, κατακτώ! Το συνειδητό όμως κομμάτι του εαυτού μας είναι πιο ισχυρό. Αυτό δεν είναι παρά η πνευματικότητά μας, ο ηθικός μας κώδικας, το άγρυπνο μάτι που παρακολουθεί τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας, ώστε να μην ξεπερνάει τα όρια που χάραξε μέσα μας αυτός ο πολύτιμος ηθικός κώδικας. Τέτοιον που μας δίδαξαν οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι ρίζες μας, ολόκληρη η σοφία του ανθρώπινου γένους. Όταν εξετάζουμε τον εαυτό μας θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε: «Αν ζούσα με τον εαυτό μου, θα τον άντεχα συνέχεια δίπλα μου;» Και θέλω τώρα εδώ να σταθώ.

Στο σημείο από το οποίο ξεκινάει η ανθρώπινη ευτυχία! Στην ικανότητα να συμβιώνουμε, να συνεργαζόμαστε, να επικοινω- νούμε, να γινόμαστε φίλοι με άλλους ανθρώπους. Μέσα στη μικρή κοινωνία που ζω παρατηρώ τους ανθρώπους που σαν μωσαϊκό προσωπικοτήτων κινούνται στο χώρο και συνθέτουν τον μικρόκοσμό μας. Αν τους παρατηρήσεις από ψηλά, τους βλέπεις να ζουν για ορισμένα ιδανικά, σκοπούς και στόχους, Επίσης ενδιαφέρονται για τον διπλανό τους ενώ ταυτόχρονα καλλιεργείται ένας τυπικός αλληλοσεβασμός. Η επιρροή του ενός με τον άλλο είναι τεράστια σε ότι έχει να κάνει με πράξεις, ενέργειες, αισθήματα. Αποκτούν ίδιες συνήθειες τρό- πους, σκέψεις. Πότε η αλληλεπίδραση αυτή είναι δημιουργική όταν κινείται ανάμεσα σε καλλιεργημένους χαρακτήρες που ξέρουν τι θέλουν, τι ζητούν και πότε καταστροφική όταν αναπτύσσεται ανάμεσα σε δόλιους, ύπουλους χαρακτήρες, που κοιτάνε το συμφέρον τους, χωρίς ανώτερα ιδανικά και στόχους. Αν πλησιάσεις λίγο πιο κοντά παρατηρείς μια εσωτερική ερήμωση. Τυπικές σχέσεις, με μικρές δόσεις καχυποψίας και δυστυχώς αρκετή κατάκριση. Τέτοια που μοιάζει με μαστίγωμα. Η κρίση δεν είναι δικαίωμα του ανθρώπου, είναι μία αντικοινωνική πράξη. Κανείς δεν γνωρίζει το κίνητρο με το οποίο κάποιος κάνει διάφορες πράξεις. Αυτοί όμως που τις βλέπουν τις κρίνουν λάθος ανάλογα με τα δικά τους προσωπικά δεδομένα. Ας πούμε ένα παράδειγμα: Ένας άντρας αργά το βράδυ στέκεται έξω από ένα σπίτι. Τρεις άνθρωποι τον κοιτούν.

Ο ένας πιστεύει ότι θέλει να κλέψει, ο άλλος λέει πως είναι ύποπτος για πονηρή πράξη, ενώ ο τρίτος κρίνει με αγαθή πρόθεση λέγοντας ότι είναι επισκέπτης και περιμένει κάποιον. Δεν πρέπει λοιπόν να είμαστε περίεργοι ερευνώντας αμέτρητες ώρες τη ζωή των άλλων. Μας αφαιρεί χρόνο από τη διαπίστωση των δικών μας πράξεων. Γι’ αυτό και η κρίση αυτή δεν είναι ποτέ ασφαλής. Ο κρίνων ζημιώνεται και προδίδει το χαρακτήρα του. Όταν κρίνεις τον συνάνθρωπό σου δεν συνειδητοποιείς τη δική σου επάρκεια αλλά και στερείσαι τη δυνατότητα να κερδίζεις από τα θετικά του άλλου αν ξέρεις να τα διακρίνεις. Όταν συνεχώς ασχολείσαι με τις αρνητικές πλευρές του άλλου εμποδίζεις τη δική σου αυτοσυνειδησία. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα είσαι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων με μετριοπάθεια, που αποφεύγει τις συγκρούσεις και προσπαθεί να τα πάει καλά με όλους. Που μέσα του βράζει και δεν εξωτερικεύει την αρνητική άποψη για τους άλλους. Και σας ρωτώ: Μπορούμε να ζήσουμε μόνοι; Πόσες φορές μετά από τέτοιες καταστάσεις είτε σαν κρίνοντες είτε σαν κρινόμενοι δεν θελήσατε να κρυφτείτε σε μια σπηλιά! Μακριά από την κοσμικότητα! Κι ύστερα πάλι συνειδητοποιήσατε πως η ατομικότητα δεν συνάδει με την πορεία της ανθρωπότητας. Ο ένας ο άλλος όλοι μαζί κάνουμε το εμείς. Το εμείς εκπέμπει χαρά! Τo εμείς έχει συγνώμες, τρυφερότητα, άγγιγμα. Το εμείς είναι η βροχή που ποτίζει τη γη. Το εμείς δεν έχει λόγια που πληγώνουν. Έχει κατανόηση της προσωπικότητας του άλλου, του χαρακτήρα του, όπως αυτός διαμορφώθηκε στην πορεία της ζωής ανάλογα με τις αντιξοότητές του. Πάντα πρέπει άλλωστε να τρέφουμε βαθύ σεβασμό για τα δικαιώματα, τις απόψεις και τα αισθήματα του άλλου. Αλήθεια πόση χαρά σε πλημυρίζει όταν δίνεις φιλία, αφοσίωση, χρόνο! Αξίζει τον κόπο να ασχολιόμαστε εκτός από την οικογένειά μας και τον εαυτό μας, με τη γειτονιά μας και τον τόπο μας. Αυτή είναι η ιδανική ισορροπία του εαυτού μας καθήκον. Άρα δεν είναι το μήλο κάτω από τη μηλιά που θα πέσει… αλλά η παγωνιά που θα συναντήσει στο διάβα του. Ο καθένας μας χωριστά έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος ζεστασιάς και ενδιαφέροντος γι’αυτούς που αγαπάμε.

Δημοσιεύθηκε Τεύχος 32 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

Tatiana Karagiannidou

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:36

Θέλω πραγματικά να γίνω εγώ!

Έχουμε την τάση, μέσα στον άκρατο εγωισμό μας, να θεωρούμε τα αντικείμενα που αποκτούμε με την ευημερία τόσο δεδομένα και απαραίτητα, ώστε όταν απομένουμε με τις δικές μας δυνάμεις η ανακάλυψη της ασημαντότητάς μας να είναι ανείπωτα ταπεινωτική.

Θαρρώ πως μέχρι ενός σημείου όλα τα παιδιά έχουν κάτι μαγικό- μοιάζουν με μυστηριώδεις ζωντανούς φακούς που φαίνονται πως έχουν τη δυνατότητα να εστιάζουν το φως στο πιο σκοτεινό και θλιβερό μέρος, έτσι αν τους δώσεις μια ευκαιρία μπορούν να κάνουν ένα βαθούλωμα ακόμα και στην πιο σκληρή πανοπλία της ζωής. Αν πάλι είσαι τυχερός μπορεί να σου διαλύσουν όλες τις άμυνες που έχεις δημιουργήσει με τόσο μεγάλη προσοχή όλα τα χρόνια της ζωής σου. Πόσο γεμάτοι είμαστε μέσα μας! Σκόρπια κομμάτια παντού εδώ και εκεί. Στα ασήμαντα και τα ψεύτικα. Είναι αυτά τα αναθεματισμένα «λάβαρα» που λένε φωναχτά: «Προχώρα», «γίνε πρώτος», «τι βαθμούς πήρες », «το δικό του είναι καλύτερο», «ένα αυτοκίνητο θα σε κάνει άνθρωπο», «πάρε μηχανάκι μάγκα μου και είσαι ωραίος». Πέφτουμε όλοι στην ίδια παγίδα… Τα «λάβαρα» ριζώνουν μέσα μας όσο βρίσκουν γόνιμο έδαφος. Αυτός ο φακός που τρυπώνει μέσα μας ξυπνάει αμέτρητες αποκαλύψεις.

Ας πούμε όλοι: -«θέλω πραγματικά να γίνω εγώ.» -«Θέλω να γεμίσω μέσα μου.» Έχουμε τα πινέλα έχουμε και τα χρώματα ας ζωγραφίσουμε τον παράδεισο και ας μπούμε μέσα. Για να γεμίσουμε με παράδεισο πρέπει να ζήσουμε ευχαριστιακά, να έχουμε ελπίδα, πίστη, και στα μάτια μας να αντανακλάται το Φως! Ο ευχαριστιακός τρόπος ζωής δεν υπόσχεται απουσία δυσκολιών, κόπου, βασάνων, γήρατος, αλλά πως όλα αυτά είναι αξιοποιήσιμα για την ολοκλήρωσή μας, την κατάκτηση της αυτογνωσίας και της σοφίας. Το να δεχτεί κάποιος να νιώσει τα στοιχειώδη συναισθήματά του, σημαίνει ότι αντιλαμβάνε- ται πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν, που δεν θέλουν να δουν, από φόβο μήπως θέσουν υπό αμφισβήτηση τον εαυτό τους. Στην αρχή περιθωριοποιούμαι, απομονώνομαι για λίγο, πόσο το έχουμε ανάγκη! Και τότε αποφασίζω να κάνω την αλλαγή μέσα μου, τότε στα αλήθεια γίνομαι ο εαυτός μου. Και μετά ω! μετά γίνομαι πιο ευαίσθητος στη δυστυχία και την αδικία του κόσμου, όλο και πιο ζωντανός όλο και πιο γεμάτος. Δεν ξέρω αν στα αλήθεια θέλω να δω μέσα μου, μήπως δεν την περνάω καλύτερα έτσι; Βολεύτηκα τώρα δεν έχω διάθεση να υποφέρω… Πόσες και πόσες αναβολές και δικαιολογίες. Αυτές οι αντιστάσεις είναι δικαιολογημένες. Αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις, είναι δειλία αυτή. Θα’ρθει εκείνη η ώρα που δεν θα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και θα καταλήξουμε στην θλίψη και την υπερένταση από τη μη εκπλήρωση των αναγκών, τότε είναι που θα αναγκαστούμε να προστρέξουμε σε βοήθεια, τόσο επιπόλαια προσωρινή. Και να πάλι στις παλιές μας συνήθειες.

Ποιο συναίσθημα θα ξεγυμνώσει την ψυχή μας και θα την εκθέσει ανεπανόρθωτα;

Ο πόνος. Μα και βέβαια ο πόνος δεν είναι ένα ευχάριστο συναίσθημα αφού μας ενοχλεί, όμως αν καθίσουμε βολικά σε μία πολυθρόνα και σκεφτούμε τι μας αλλάζει ψυχικά και μας ολοκληρώνει πνευματικά είμαι σίγουρη ότι θα καταλήξουμε όλοι στο ίδιο συμπέρασμα. Ο πόνος είναι αναπόφευκτος στη ζωή, όσο πιο ολοκληρωμένοι γινόμαστε τόσο αυτός γίνεται κίνητρο για αλλαγή. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιζητούμε τον πόνο και θα παραμένουμε απαθείς. Όχι! Ο συναισθηματικός πόνος αυτοκατασκευάζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δε ν προέρχεται από τους άλλους όπως ψευδώς θέλουμε να πιστεύουμε, από μία αρνητική κατάσταση ή ένα ατυχές περιστατικό που σημάδεψε τη ζωή μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Έχουμε άμεση ευθύνη για τη λύπη μας. Μπορεί να αναθεματίζουμε τους φίλους, τους συγγενείς, την κοινωνία, το Θεό, αφού αυτοί φταίνε για την κατάντια μας. Θα παίρνουμε κάποιες αποφάσεις αλλά κι αυτές θα προκαλούν κι άλλο άχρηστο πόνο. Η επιλογή είναι δική μας ή θα αλλάξουμε τους άλλους ή θα αλλάξουμε τον εαυτό μας. Θα γίνει η κινητήριος δύναμη για την αλλαγή μας. Ας τον χρησιμοποιήσουμε σωστά, όχι καπνίζοντας ή παίρνοντας χούφτες αντικαταθλιπτικά, ούτε πίνοντας ίσα με ένα καταρράκτη αλκοόλ. Όχι δεν θα τιμωρήσουμε τον εαυτό μας. Δεν θα τον κουβαλάμε μια ζωή για να πυροδοτήσουμε στο τέλος πίκρα, φόβο, μίσος και εκδίκηση για τους άλλους. Αν θέλουμε πραγματικά να γίνου- με ολοκληρωμένοι άνθρωποι θα αδράξουμε την ευκαιρία ώστε αναγνωρίζοντάς τον πόνο θα μάθουμε από αυτόν και σαν πιο ελεύθεροι και συγχωρητικοί θα τον αφήσουμε να φύγει για πάντα. Όταν αποφασίσω να αλλάξω, να αγωνιστώ, έχω κατακτήσει τον αυτοσεβασμό μου. Σιγά-σιγά θα αρχίσει να αναβλύζει από μέσα μου αστείρευτη πηγή δύναμης, γαλήνης και ομορφιάς. Δεν θα υπάρξει πια μοχθηρία. Θα είμαι πάντα ανεκτικός ώστε όποια κακία κι αν εμφανίζεται, γρήγορα θα χάνεται και πάλι. Πάνω στον δικό μας αυτοσεβασμό θα στερεωθεί ο αυτοσεβασμός των παιδιών μας.

Εκεί στρέφουν τον φακό τους όχι για τα μάτια των άλλων, αλλά για τα δικά τους μάτια για όλες τις στιγμές της κοινής μας ζωής. Για να νιώθουν τον ίδιο θετικό σεβασμό απέναντι σε όλους τους ανθρώπους. Να σέβονται την κάθε μορφή ζωής. Να επωφελούνται από τα υπέροχα μαθήματά μας… αντί να κατα- στρέφουν ζωές. Το παράδειγμά μας θα τους μάθει να κοιτάζουν μέσα τους και να ηρεμούν πριν εξαπολύσουν τον χειμαρρώδη θυμό τους. Για να μας πουν μια μέρα «σ’ευχαριστώ γι’ αυτή την τόσο όμορφη στρατηγική ζωής». Μιας ζωής γεμάτης που κατοικεί μέσα τους. Για να είναι το κάθε ξημέρωμα όμορφο. Ομορφιά που τη βλέπεις γύρω σου. Στα πρωινά, τα μεσημέρια, τα βράδια. Στην κάθε μέρα που περνά. Με συνέπεια και σθένος, ανυποχώρητα, αντιμέτωποι σε κάθε αντίδραση, ή πόνο, ή θλίψη, απ’ οποιονδήποτε κι αν προέρχεται, για να μεταλαμπαδευτούν και να επικρατήσουν στα παιδιά μας τα στοιχεία της πίστης και της ύπαρξής μας. Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι της αλλαγής μας, γιατί… η ζωή δεν γυρίζει πίσω ούτε χρονοτριβεί με το χθες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Άποψη.Τεύχος 33 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2012 ,σελ.22
http://www.apopsinews.gr/APOPSI_TEYXOS33.pdf

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:28

Γράμμα σε μια φίλη

Καλή μου φίλη, Θα ήθελα να πω το εξής:

Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν είναι μία εύκολη υπόθεση που απλά εφαρμόζεις ένα μοντέλο συμπεριφοράς, δεν είναι ένας διαλογισμός που σου δίνει απλά μία ώθηση, χρειάζεται μια υπέρβαση του εαυτού. Μία κάθαρση από τους «ληστές» της ψυχής, μία αναζήτηση του «εγώ» στο λαβύρινθο του νου. Να πράττεις μόνο το καλό, έχει πόνο, έμφυτες ικανότητες, ικανότητες να προσλαμβάνεις ερεθίσματα και να τα επεξεργάζεσαι, είναι εκείνες οι νευροχημικές διεργασίες που προωθούν μία εξαιρετική ικανότητα διασυνδέσεων σχηματίζοντας ένα δίχτυ δυναμικό και μοναδικό. Εδώ ανήκει και το περιβάλλον ,ο τρόπος δηλαδή που προσαρμόζεται και τα βγάζει πέρα ,σαν τις ρίζες του δέντρου που δεν εξαφανίζονται καθώς ο κορμός τραβάει προς τα επάνω.

Αν νιώθει σαν ένας Ράμπο που όλοι πρέπει να φοβούνται γιατί μόνο σαν παντοδύναμος θα αισθάνεται ασφαλής, ποτέ δεν θα φτάσει στη απόλαυση να βιώσει και να εκφράσει ισχυρά διαμετρικά αντίθετα πολωτικά συναισθήματα που κάνουν τον άνθρωπο ζωηρό και συνειδητό, όπως το θυμό και την αγάπη, το φόβο και το θάρρος κ.α. Η συγκινησιακή του κατάσταση θα διατηρείται στο στάδιο του "Αυτό" θα διακατέχεται από εγωισμό, εγωκεντρική προσπάθεια απαίτησης, να επιβάλλεται ολοκληρωτικά και να έχει πάντα δίκαιο, και το συναίσθημα της παντοδυναμίας. Αν κάποιος τον πειράξει ο ουρανός του γκρεμίζεται.

Τον άλλον θα τον αγαπάει μόνο μονόπλευρα, για να κερδίσει, ενώ τον εαυτό του θα τον αγαπάει μόνο όσο καιρό μπορεί να κυριαρχεί. Η τραγωδία αυτού του ανθρώπου καλή μου φίλη δεν είναι μάστιγα; Ποιος σήμερα επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει πως χρειάζεται τη βοήθεια του άλλου και δεν νιώθει ταυτόχρονα το αβάσταχτο συναίσθημα ότι χάνει τη δύναμη του και ότι βρίσκεται παραδομένο σε μία ξένη θέληση. Ο άνθρωπος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος κι αυτή η αμφιθυμία όλο και οξύνεται, θέτει σε δοκιμασία την αυτοεκτίμηση του, ζει σε ένα συναισθηματικό λαβύρινθο, γεμάτο αδιέξοδα και ανυπολόγιστες παγίδες που απειλούν να τον πνίξουν.

Πες μου καλή μου φίλη έχουμε ελπίδες να επιβιώσουμε από αυτή τη μολυσματική νευρωτική διαταραχή που όλο εξαπλώνεται. Μπορεί από μόνη της η συναισθηματική νοημοσύνη σαν τίτλος σπουδών ή εφαρμογής πλάνου κατευθυνόμενης σκέψης να μας σώσει;
Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με ένα "Ναι" μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι πίσω από την ανάγκη άσκησης της δύναμης κρύβεται ο φόβος για απώλεια της δύναμης,μέσα στον οποίο πάλι κρύβεται ο φόβος για απώλεια της ασφάλειας.Τελικά δεν είναι παρά ο φόβος για την απώλεια της αγάπης.
Να κρατάμε ο ένας τον άλλον φίλη μου μόνο τότε. Κράτημα γερό! Μόνο τότε η ταυτότητα του ¨Εγώ" θα ελέγξει την πραγματικότητα του, το συναίσθημα της λύπης για οποιαδήποτε απώλεια, για την κατωτερότητα του εαυτού του.

Τάνια Καραγιαννίδου 22/8/2016

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:12

Βοστάνειο Νοσοκομείο

Θα φτάσει μία στιγμή στη ζωή σου, που τα αυτονόητα και οι σταθερές, που με τόση υπεροψία σε έκαναν να αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα, θα καταρρεύσουν.

Ακόμα και οι αγαπημένοι, ανήμποροι ή απόντες πια, δε θα μπορούν να τροφοδοτήσουν τις βεβαιότητές σου. Είναι οι καιροί, που θα βρεθείς αντιμέτωπος με τη θνητότητα, η τρομερή ώρα, που συνειδητοποιείς πως τα θεμέλια και τα στηρίγματα και τα γερά ντουβάρια της ύπαρξής σου ποτέ δεν είχαν στερεωθεί στον κόσμο τούτο.

Πάντα αλλού ήταν η πατρίδα, αλλά εσύ πέρασες για ιερά χώματα τόπους άξενους κι οδυνηρούς και πρόσκαιρους. Τότε θα καταλάβεις πως όλα τα σχέδια και τα όνειρα, που έκανες, δεν ήταν παρά νερομπογιές πάνω σε πλαστικό, που ξέφτισαν στο χρόνο, κι ανακατεύτηκαν τα χρώματα και έσβησαν τα νοήματα, σαν αγιογραφίες σε εκκλησάκια ερειπωμένα, σαν αγάπες παλιές, που τις αναπολείς χωρίς το συναίσθημα και τον παλμό και τους αναστεναγμούς, που τις είχαν γεννήσει.

Κι απορείς πώς τόσο ρίγος και πνοή ξοδεύτηκαν στα ανούσια, κι ας νόμιζες πως θα ανέβλυζαν ορμητικά κι αέναα και ας σε είχαν πείσει πως γι αυτά αξίζει να αγωνίζεσαι, σα μια σφαγή, που έγινε μόνο για να τηρηθούν τα προσχήματα και να διαιωνιστεί η υποκρισία. Όταν θα νιώσεις πρόσφυγας στη ζωή, η αιωνιότητα σου φανερώνει τις αληθινές της πύλες. Κι όλα όσα κάποτε για αθάνατα σου παρουσιάστηκαν, τώρα πια μοιάζουν με πλάνες και σκιρτήματα φευγαλέα. Όταν ο ουρανός θα σου είναι πιο οικείος από τη γη, έχει φτάσει η ώρα να ξαναβαπτισθείς σε λυτρωτικές αλήθειες.

Όλη σου την ιστορία περιέχει και σύνοψη γίνεται κάθε σου δυνατότητας. Άπειρη κι αυτή, σαν τόσα άλλα, και ας μοιάζει, στο χρόνο των ανθρώπων, ελάχιστη.

Κι όταν πια την αναπολείς, φανερώνεται η απεραντοσύνη της, έτσι που έχει κατοπτρίσει την ύπαρξή σου. Όταν πια με το θάνατό της έχει γίνει αθάνατη και με την απώλειά της πολύτιμη.

Γιατί μαζί της ακυρώθηκαν οι επιλογές, που είχε περικλείσει, και σκοτώθηκαν τα πρόσωπα, που θα μπορούσες περισσότερο να είχες αγαπήσει. Παράδεισοι, που μοίρα τους είναι πάντα να χάνονται, γιατί μόνο έτσι γίνονται ιμερτοί.

Στράτος Παπάνης

Σελίδα 9 από 32
Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…