ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΕΠΤΑΜΗΝΟ…

ΕΠΤΑΜΗΝΟ προγραμμα MASTERING WORD FOR BUSINESS(400ωρών) Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσηςτου Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΕΠΤΑΜΗΝΟ…

ΕΠΤΑΜΗΝΟ πρόγραμμα MASTERING EXCEL FOR BUSINESS (400ωρών) Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσηςτου Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΕΠΤΑΜΗΝΟ…

ΕΠΤΑΜΗΝΟ προγραμμα MASTERING WORDpress (400ωρών) Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσηςτου Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη της...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: INTERNAT…

 ΕΠΤΑΜΗΝΟ προγραμμα International Diploma in IT and Cyber Security (400ωρών) Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσηςτου Πανεπιστημίου...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΕΠΤΑΜΗΝΟ…

ΕΠΤΑΜΗΝΟ προγραμμα Vellum Certified IT Project Manager (400ωρών) Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσηςτου Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν...

Μοριοδοτούμενα Επαγγελματικά Π…

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥΠρογράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσης Επαγγελματικά Προγράμματα Ακαδημαϊκού Έτους 2019-2020 Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσης...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΕΤΗΣΙΟ Π…

  ΕΤΗΣΙΟ προγραμμα ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ (436 ωρών) University PSYCHOLOGY LectureS Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσης του Πανεπιστημίου...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΤΡΙΜΗΝΟ …

Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη της διαδικασίας υποβολής...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΕΤΗΣΙΟ Π…

Τα Προγράμματα Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Ενδυνάμωσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη της διαδικασίας υποβολής...

Παπάνης Ευστράτιος

Παπάνης Ευστράτιος

Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:36

Θέλω πραγματικά να γίνω εγώ!

Έχουμε την τάση, μέσα στον άκρατο εγωισμό μας, να θεωρούμε τα αντικείμενα που αποκτούμε με την ευημερία τόσο δεδομένα και απαραίτητα, ώστε όταν απομένουμε με τις δικές μας δυνάμεις η ανακάλυψη της ασημαντότητάς μας να είναι ανείπωτα ταπεινωτική.

Θαρρώ πως μέχρι ενός σημείου όλα τα παιδιά έχουν κάτι μαγικό- μοιάζουν με μυστηριώδεις ζωντανούς φακούς που φαίνονται πως έχουν τη δυνατότητα να εστιάζουν το φως στο πιο σκοτεινό και θλιβερό μέρος, έτσι αν τους δώσεις μια ευκαιρία μπορούν να κάνουν ένα βαθούλωμα ακόμα και στην πιο σκληρή πανοπλία της ζωής. Αν πάλι είσαι τυχερός μπορεί να σου διαλύσουν όλες τις άμυνες που έχεις δημιουργήσει με τόσο μεγάλη προσοχή όλα τα χρόνια της ζωής σου. Πόσο γεμάτοι είμαστε μέσα μας! Σκόρπια κομμάτια παντού εδώ και εκεί. Στα ασήμαντα και τα ψεύτικα. Είναι αυτά τα αναθεματισμένα «λάβαρα» που λένε φωναχτά: «Προχώρα», «γίνε πρώτος», «τι βαθμούς πήρες », «το δικό του είναι καλύτερο», «ένα αυτοκίνητο θα σε κάνει άνθρωπο», «πάρε μηχανάκι μάγκα μου και είσαι ωραίος». Πέφτουμε όλοι στην ίδια παγίδα… Τα «λάβαρα» ριζώνουν μέσα μας όσο βρίσκουν γόνιμο έδαφος. Αυτός ο φακός που τρυπώνει μέσα μας ξυπνάει αμέτρητες αποκαλύψεις.

Ας πούμε όλοι: -«θέλω πραγματικά να γίνω εγώ.» -«Θέλω να γεμίσω μέσα μου.» Έχουμε τα πινέλα έχουμε και τα χρώματα ας ζωγραφίσουμε τον παράδεισο και ας μπούμε μέσα. Για να γεμίσουμε με παράδεισο πρέπει να ζήσουμε ευχαριστιακά, να έχουμε ελπίδα, πίστη, και στα μάτια μας να αντανακλάται το Φως! Ο ευχαριστιακός τρόπος ζωής δεν υπόσχεται απουσία δυσκολιών, κόπου, βασάνων, γήρατος, αλλά πως όλα αυτά είναι αξιοποιήσιμα για την ολοκλήρωσή μας, την κατάκτηση της αυτογνωσίας και της σοφίας. Το να δεχτεί κάποιος να νιώσει τα στοιχειώδη συναισθήματά του, σημαίνει ότι αντιλαμβάνε- ται πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν, που δεν θέλουν να δουν, από φόβο μήπως θέσουν υπό αμφισβήτηση τον εαυτό τους. Στην αρχή περιθωριοποιούμαι, απομονώνομαι για λίγο, πόσο το έχουμε ανάγκη! Και τότε αποφασίζω να κάνω την αλλαγή μέσα μου, τότε στα αλήθεια γίνομαι ο εαυτός μου. Και μετά ω! μετά γίνομαι πιο ευαίσθητος στη δυστυχία και την αδικία του κόσμου, όλο και πιο ζωντανός όλο και πιο γεμάτος. Δεν ξέρω αν στα αλήθεια θέλω να δω μέσα μου, μήπως δεν την περνάω καλύτερα έτσι; Βολεύτηκα τώρα δεν έχω διάθεση να υποφέρω… Πόσες και πόσες αναβολές και δικαιολογίες. Αυτές οι αντιστάσεις είναι δικαιολογημένες. Αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις, είναι δειλία αυτή. Θα’ρθει εκείνη η ώρα που δεν θα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και θα καταλήξουμε στην θλίψη και την υπερένταση από τη μη εκπλήρωση των αναγκών, τότε είναι που θα αναγκαστούμε να προστρέξουμε σε βοήθεια, τόσο επιπόλαια προσωρινή. Και να πάλι στις παλιές μας συνήθειες.

Ποιο συναίσθημα θα ξεγυμνώσει την ψυχή μας και θα την εκθέσει ανεπανόρθωτα;

Ο πόνος. Μα και βέβαια ο πόνος δεν είναι ένα ευχάριστο συναίσθημα αφού μας ενοχλεί, όμως αν καθίσουμε βολικά σε μία πολυθρόνα και σκεφτούμε τι μας αλλάζει ψυχικά και μας ολοκληρώνει πνευματικά είμαι σίγουρη ότι θα καταλήξουμε όλοι στο ίδιο συμπέρασμα. Ο πόνος είναι αναπόφευκτος στη ζωή, όσο πιο ολοκληρωμένοι γινόμαστε τόσο αυτός γίνεται κίνητρο για αλλαγή. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιζητούμε τον πόνο και θα παραμένουμε απαθείς. Όχι! Ο συναισθηματικός πόνος αυτοκατασκευάζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δε ν προέρχεται από τους άλλους όπως ψευδώς θέλουμε να πιστεύουμε, από μία αρνητική κατάσταση ή ένα ατυχές περιστατικό που σημάδεψε τη ζωή μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Έχουμε άμεση ευθύνη για τη λύπη μας. Μπορεί να αναθεματίζουμε τους φίλους, τους συγγενείς, την κοινωνία, το Θεό, αφού αυτοί φταίνε για την κατάντια μας. Θα παίρνουμε κάποιες αποφάσεις αλλά κι αυτές θα προκαλούν κι άλλο άχρηστο πόνο. Η επιλογή είναι δική μας ή θα αλλάξουμε τους άλλους ή θα αλλάξουμε τον εαυτό μας. Θα γίνει η κινητήριος δύναμη για την αλλαγή μας. Ας τον χρησιμοποιήσουμε σωστά, όχι καπνίζοντας ή παίρνοντας χούφτες αντικαταθλιπτικά, ούτε πίνοντας ίσα με ένα καταρράκτη αλκοόλ. Όχι δεν θα τιμωρήσουμε τον εαυτό μας. Δεν θα τον κουβαλάμε μια ζωή για να πυροδοτήσουμε στο τέλος πίκρα, φόβο, μίσος και εκδίκηση για τους άλλους. Αν θέλουμε πραγματικά να γίνου- με ολοκληρωμένοι άνθρωποι θα αδράξουμε την ευκαιρία ώστε αναγνωρίζοντάς τον πόνο θα μάθουμε από αυτόν και σαν πιο ελεύθεροι και συγχωρητικοί θα τον αφήσουμε να φύγει για πάντα. Όταν αποφασίσω να αλλάξω, να αγωνιστώ, έχω κατακτήσει τον αυτοσεβασμό μου. Σιγά-σιγά θα αρχίσει να αναβλύζει από μέσα μου αστείρευτη πηγή δύναμης, γαλήνης και ομορφιάς. Δεν θα υπάρξει πια μοχθηρία. Θα είμαι πάντα ανεκτικός ώστε όποια κακία κι αν εμφανίζεται, γρήγορα θα χάνεται και πάλι. Πάνω στον δικό μας αυτοσεβασμό θα στερεωθεί ο αυτοσεβασμός των παιδιών μας.

Εκεί στρέφουν τον φακό τους όχι για τα μάτια των άλλων, αλλά για τα δικά τους μάτια για όλες τις στιγμές της κοινής μας ζωής. Για να νιώθουν τον ίδιο θετικό σεβασμό απέναντι σε όλους τους ανθρώπους. Να σέβονται την κάθε μορφή ζωής. Να επωφελούνται από τα υπέροχα μαθήματά μας… αντί να κατα- στρέφουν ζωές. Το παράδειγμά μας θα τους μάθει να κοιτάζουν μέσα τους και να ηρεμούν πριν εξαπολύσουν τον χειμαρρώδη θυμό τους. Για να μας πουν μια μέρα «σ’ευχαριστώ γι’ αυτή την τόσο όμορφη στρατηγική ζωής». Μιας ζωής γεμάτης που κατοικεί μέσα τους. Για να είναι το κάθε ξημέρωμα όμορφο. Ομορφιά που τη βλέπεις γύρω σου. Στα πρωινά, τα μεσημέρια, τα βράδια. Στην κάθε μέρα που περνά. Με συνέπεια και σθένος, ανυποχώρητα, αντιμέτωποι σε κάθε αντίδραση, ή πόνο, ή θλίψη, απ’ οποιονδήποτε κι αν προέρχεται, για να μεταλαμπαδευτούν και να επικρατήσουν στα παιδιά μας τα στοιχεία της πίστης και της ύπαρξής μας. Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι της αλλαγής μας, γιατί… η ζωή δεν γυρίζει πίσω ούτε χρονοτριβεί με το χθες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Άποψη.Τεύχος 33 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2012 ,σελ.22
http://www.apopsinews.gr/APOPSI_TEYXOS33.pdf

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:28

Γράμμα σε μια φίλη

Καλή μου φίλη, Θα ήθελα να πω το εξής:

Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν είναι μία εύκολη υπόθεση που απλά εφαρμόζεις ένα μοντέλο συμπεριφοράς, δεν είναι ένας διαλογισμός που σου δίνει απλά μία ώθηση, χρειάζεται μια υπέρβαση του εαυτού. Μία κάθαρση από τους «ληστές» της ψυχής, μία αναζήτηση του «εγώ» στο λαβύρινθο του νου. Να πράττεις μόνο το καλό, έχει πόνο, έμφυτες ικανότητες, ικανότητες να προσλαμβάνεις ερεθίσματα και να τα επεξεργάζεσαι, είναι εκείνες οι νευροχημικές διεργασίες που προωθούν μία εξαιρετική ικανότητα διασυνδέσεων σχηματίζοντας ένα δίχτυ δυναμικό και μοναδικό. Εδώ ανήκει και το περιβάλλον ,ο τρόπος δηλαδή που προσαρμόζεται και τα βγάζει πέρα ,σαν τις ρίζες του δέντρου που δεν εξαφανίζονται καθώς ο κορμός τραβάει προς τα επάνω.

Αν νιώθει σαν ένας Ράμπο που όλοι πρέπει να φοβούνται γιατί μόνο σαν παντοδύναμος θα αισθάνεται ασφαλής, ποτέ δεν θα φτάσει στη απόλαυση να βιώσει και να εκφράσει ισχυρά διαμετρικά αντίθετα πολωτικά συναισθήματα που κάνουν τον άνθρωπο ζωηρό και συνειδητό, όπως το θυμό και την αγάπη, το φόβο και το θάρρος κ.α. Η συγκινησιακή του κατάσταση θα διατηρείται στο στάδιο του "Αυτό" θα διακατέχεται από εγωισμό, εγωκεντρική προσπάθεια απαίτησης, να επιβάλλεται ολοκληρωτικά και να έχει πάντα δίκαιο, και το συναίσθημα της παντοδυναμίας. Αν κάποιος τον πειράξει ο ουρανός του γκρεμίζεται.

Τον άλλον θα τον αγαπάει μόνο μονόπλευρα, για να κερδίσει, ενώ τον εαυτό του θα τον αγαπάει μόνο όσο καιρό μπορεί να κυριαρχεί. Η τραγωδία αυτού του ανθρώπου καλή μου φίλη δεν είναι μάστιγα; Ποιος σήμερα επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει πως χρειάζεται τη βοήθεια του άλλου και δεν νιώθει ταυτόχρονα το αβάσταχτο συναίσθημα ότι χάνει τη δύναμη του και ότι βρίσκεται παραδομένο σε μία ξένη θέληση. Ο άνθρωπος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος κι αυτή η αμφιθυμία όλο και οξύνεται, θέτει σε δοκιμασία την αυτοεκτίμηση του, ζει σε ένα συναισθηματικό λαβύρινθο, γεμάτο αδιέξοδα και ανυπολόγιστες παγίδες που απειλούν να τον πνίξουν.

Πες μου καλή μου φίλη έχουμε ελπίδες να επιβιώσουμε από αυτή τη μολυσματική νευρωτική διαταραχή που όλο εξαπλώνεται. Μπορεί από μόνη της η συναισθηματική νοημοσύνη σαν τίτλος σπουδών ή εφαρμογής πλάνου κατευθυνόμενης σκέψης να μας σώσει;
Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με ένα "Ναι" μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι πίσω από την ανάγκη άσκησης της δύναμης κρύβεται ο φόβος για απώλεια της δύναμης,μέσα στον οποίο πάλι κρύβεται ο φόβος για απώλεια της ασφάλειας.Τελικά δεν είναι παρά ο φόβος για την απώλεια της αγάπης.
Να κρατάμε ο ένας τον άλλον φίλη μου μόνο τότε. Κράτημα γερό! Μόνο τότε η ταυτότητα του ¨Εγώ" θα ελέγξει την πραγματικότητα του, το συναίσθημα της λύπης για οποιαδήποτε απώλεια, για την κατωτερότητα του εαυτού του.

Τάνια Καραγιαννίδου 22/8/2016

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:12

Βοστάνειο Νοσοκομείο

Θα φτάσει μία στιγμή στη ζωή σου, που τα αυτονόητα και οι σταθερές, που με τόση υπεροψία σε έκαναν να αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα, θα καταρρεύσουν.

Ακόμα και οι αγαπημένοι, ανήμποροι ή απόντες πια, δε θα μπορούν να τροφοδοτήσουν τις βεβαιότητές σου. Είναι οι καιροί, που θα βρεθείς αντιμέτωπος με τη θνητότητα, η τρομερή ώρα, που συνειδητοποιείς πως τα θεμέλια και τα στηρίγματα και τα γερά ντουβάρια της ύπαρξής σου ποτέ δεν είχαν στερεωθεί στον κόσμο τούτο.

Πάντα αλλού ήταν η πατρίδα, αλλά εσύ πέρασες για ιερά χώματα τόπους άξενους κι οδυνηρούς και πρόσκαιρους. Τότε θα καταλάβεις πως όλα τα σχέδια και τα όνειρα, που έκανες, δεν ήταν παρά νερομπογιές πάνω σε πλαστικό, που ξέφτισαν στο χρόνο, κι ανακατεύτηκαν τα χρώματα και έσβησαν τα νοήματα, σαν αγιογραφίες σε εκκλησάκια ερειπωμένα, σαν αγάπες παλιές, που τις αναπολείς χωρίς το συναίσθημα και τον παλμό και τους αναστεναγμούς, που τις είχαν γεννήσει.

Κι απορείς πώς τόσο ρίγος και πνοή ξοδεύτηκαν στα ανούσια, κι ας νόμιζες πως θα ανέβλυζαν ορμητικά κι αέναα και ας σε είχαν πείσει πως γι αυτά αξίζει να αγωνίζεσαι, σα μια σφαγή, που έγινε μόνο για να τηρηθούν τα προσχήματα και να διαιωνιστεί η υποκρισία. Όταν θα νιώσεις πρόσφυγας στη ζωή, η αιωνιότητα σου φανερώνει τις αληθινές της πύλες. Κι όλα όσα κάποτε για αθάνατα σου παρουσιάστηκαν, τώρα πια μοιάζουν με πλάνες και σκιρτήματα φευγαλέα. Όταν ο ουρανός θα σου είναι πιο οικείος από τη γη, έχει φτάσει η ώρα να ξαναβαπτισθείς σε λυτρωτικές αλήθειες.

Όλη σου την ιστορία περιέχει και σύνοψη γίνεται κάθε σου δυνατότητας. Άπειρη κι αυτή, σαν τόσα άλλα, και ας μοιάζει, στο χρόνο των ανθρώπων, ελάχιστη.

Κι όταν πια την αναπολείς, φανερώνεται η απεραντοσύνη της, έτσι που έχει κατοπτρίσει την ύπαρξή σου. Όταν πια με το θάνατό της έχει γίνει αθάνατη και με την απώλειά της πολύτιμη.

Γιατί μαζί της ακυρώθηκαν οι επιλογές, που είχε περικλείσει, και σκοτώθηκαν τα πρόσωπα, που θα μπορούσες περισσότερο να είχες αγαπήσει. Παράδεισοι, που μοίρα τους είναι πάντα να χάνονται, γιατί μόνο έτσι γίνονται ιμερτοί.

Στράτος Παπάνης

Η αυτογνωσία, λοιπόν, είναι μία διαδρομή, που όσο πλησιάζει προς το τέλος της, τόσο φανερώνονται ή κατασκευάζονται οι σκοποί της.

Ένα ταξίδι δεξιά κι αριστερά, σε μονοπάτια και αδιέξοδα και απεικάσματα, που σε ξεμακραίνουν, μία βάπτιση σε κοινωνικές ιδιότητες και αγώνες και πάθη, που ενώ νομίζεις πως σε ενδυναμώνουν, αν αφεθείς στις συμβατικότητές ή στις αισθητικές τους, σε παρασύρουν.

Όχι στα βάθη, αλλά στην επιφάνεια της ζωής και στα ατελέσφορά της. Γι αυτό η αυτογνωσία είναι ταυτισμένη με το κυνήγι της εμπειρίας και με το σθένος να την απομυθοποιήσεις. Είναι η τόλμη σου να απεκδυθείς εκείνα που έζησες, να σαρκαστείς, να θανατώσεις τα επιτεύγματά σου, και να μείνεις μόνος και γυμνός μπροστά στις δικές σου αλήθειες.

Γνωρίζοντας πως η διάψευσή τους απέχει μόνο μια ματιά, έναν λόγο, ένα επιχείρημα.

Σελίδα 9 από 32
Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…