Ετήσιο Πρόγραμμα: “Επιμόρφωση …

Τα Επαγγελματικά Προγράμματα Ενδυνάμωσης και Συμβουλευτικής του Πανεπιστημίου Αιγαίου ανακοινώνουν την έναρξη της διαδικασίας υποβολής...

ΕΤΗΣΙΑ Σεμινάρια Εισαγωγής στη…

Ανοιχτά Προγράμματα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου Έναρξη: Νοέμβριος 2017 Δίδακτρα: 150 ευρώ Λήξη εγγραφών: 30/09 /2017 Το Πανεπιστήμιο Αιγαίου στα...

Μοναξιά

Η αρχή της κατ´ επιλογήν μοναξιάς μοιάζει με ελευθερία. Αποτινάσσεις από πάνω σου όλα όσα...

Ζωή

Καλώς ήλθατε στο ηλεκτρονικό παιχνίδι, που λέγεται Ζωή. Θα σας πείσουν με ευκολία πως έχετε ένα...

Μεσημέρι και το επισκεπτήριο τ…

Μεσημέρι και το επισκεπτήριο τελειώνει. Λαθραίοι συγγενείς πασχίζουν να παρατείνουν την παρουσία τους, περικυκλώνουν γιατρούς...

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ: ΣΥΝΕΔΡΙΟ…

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Ο σαμποτέρ του μυαλού μας

Το παρακάτω άρθρο εξετάζει, με βάση επιστημονικά δεδομένα για τη λειτουργία της αντίληψης, το αν...

Η πιο θεσπέσια ομορφιά

Η πιο θεσπέσια ομορφιά την παρακμή ενδύεται, τη φθίση και την ασχήμια, περιμένοντας -πολύτιμος λίθος...

Επαγγελματικά Προγράμματα Ενδυ…

Προκηρύξεις Νέων Τμημάτων Περισσότερο από απλά σεμινάριa κατάρτισης. Σχεδιασμένα για προγύμναση μεταπτυχιακών προγραμμάτων ή μία ανταγωνιστική...

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:36

Θέλω πραγματικά να γίνω εγώ!

Έχουμε την τάση, μέσα στον άκρατο εγωισμό μας, να θεωρούμε τα αντικείμενα που αποκτούμε με την ευημερία τόσο δεδομένα και απαραίτητα, ώστε όταν απομένουμε με τις δικές μας δυνάμεις η ανακάλυψη της ασημαντότητάς μας να είναι ανείπωτα ταπεινωτική.

Θαρρώ πως μέχρι ενός σημείου όλα τα παιδιά έχουν κάτι μαγικό- μοιάζουν με μυστηριώδεις ζωντανούς φακούς που φαίνονται πως έχουν τη δυνατότητα να εστιάζουν το φως στο πιο σκοτεινό και θλιβερό μέρος, έτσι αν τους δώσεις μια ευκαιρία μπορούν να κάνουν ένα βαθούλωμα ακόμα και στην πιο σκληρή πανοπλία της ζωής. Αν πάλι είσαι τυχερός μπορεί να σου διαλύσουν όλες τις άμυνες που έχεις δημιουργήσει με τόσο μεγάλη προσοχή όλα τα χρόνια της ζωής σου. Πόσο γεμάτοι είμαστε μέσα μας! Σκόρπια κομμάτια παντού εδώ και εκεί. Στα ασήμαντα και τα ψεύτικα. Είναι αυτά τα αναθεματισμένα «λάβαρα» που λένε φωναχτά: «Προχώρα», «γίνε πρώτος», «τι βαθμούς πήρες », «το δικό του είναι καλύτερο», «ένα αυτοκίνητο θα σε κάνει άνθρωπο», «πάρε μηχανάκι μάγκα μου και είσαι ωραίος». Πέφτουμε όλοι στην ίδια παγίδα… Τα «λάβαρα» ριζώνουν μέσα μας όσο βρίσκουν γόνιμο έδαφος. Αυτός ο φακός που τρυπώνει μέσα μας ξυπνάει αμέτρητες αποκαλύψεις.

Ας πούμε όλοι: -«θέλω πραγματικά να γίνω εγώ.» -«Θέλω να γεμίσω μέσα μου.» Έχουμε τα πινέλα έχουμε και τα χρώματα ας ζωγραφίσουμε τον παράδεισο και ας μπούμε μέσα. Για να γεμίσουμε με παράδεισο πρέπει να ζήσουμε ευχαριστιακά, να έχουμε ελπίδα, πίστη, και στα μάτια μας να αντανακλάται το Φως! Ο ευχαριστιακός τρόπος ζωής δεν υπόσχεται απουσία δυσκολιών, κόπου, βασάνων, γήρατος, αλλά πως όλα αυτά είναι αξιοποιήσιμα για την ολοκλήρωσή μας, την κατάκτηση της αυτογνωσίας και της σοφίας. Το να δεχτεί κάποιος να νιώσει τα στοιχειώδη συναισθήματά του, σημαίνει ότι αντιλαμβάνε- ται πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν, που δεν θέλουν να δουν, από φόβο μήπως θέσουν υπό αμφισβήτηση τον εαυτό τους. Στην αρχή περιθωριοποιούμαι, απομονώνομαι για λίγο, πόσο το έχουμε ανάγκη! Και τότε αποφασίζω να κάνω την αλλαγή μέσα μου, τότε στα αλήθεια γίνομαι ο εαυτός μου. Και μετά ω! μετά γίνομαι πιο ευαίσθητος στη δυστυχία και την αδικία του κόσμου, όλο και πιο ζωντανός όλο και πιο γεμάτος. Δεν ξέρω αν στα αλήθεια θέλω να δω μέσα μου, μήπως δεν την περνάω καλύτερα έτσι; Βολεύτηκα τώρα δεν έχω διάθεση να υποφέρω… Πόσες και πόσες αναβολές και δικαιολογίες. Αυτές οι αντιστάσεις είναι δικαιολογημένες. Αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις, είναι δειλία αυτή. Θα’ρθει εκείνη η ώρα που δεν θα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και θα καταλήξουμε στην θλίψη και την υπερένταση από τη μη εκπλήρωση των αναγκών, τότε είναι που θα αναγκαστούμε να προστρέξουμε σε βοήθεια, τόσο επιπόλαια προσωρινή. Και να πάλι στις παλιές μας συνήθειες.

Ποιο συναίσθημα θα ξεγυμνώσει την ψυχή μας και θα την εκθέσει ανεπανόρθωτα;

Ο πόνος. Μα και βέβαια ο πόνος δεν είναι ένα ευχάριστο συναίσθημα αφού μας ενοχλεί, όμως αν καθίσουμε βολικά σε μία πολυθρόνα και σκεφτούμε τι μας αλλάζει ψυχικά και μας ολοκληρώνει πνευματικά είμαι σίγουρη ότι θα καταλήξουμε όλοι στο ίδιο συμπέρασμα. Ο πόνος είναι αναπόφευκτος στη ζωή, όσο πιο ολοκληρωμένοι γινόμαστε τόσο αυτός γίνεται κίνητρο για αλλαγή. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιζητούμε τον πόνο και θα παραμένουμε απαθείς. Όχι! Ο συναισθηματικός πόνος αυτοκατασκευάζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δε ν προέρχεται από τους άλλους όπως ψευδώς θέλουμε να πιστεύουμε, από μία αρνητική κατάσταση ή ένα ατυχές περιστατικό που σημάδεψε τη ζωή μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Έχουμε άμεση ευθύνη για τη λύπη μας. Μπορεί να αναθεματίζουμε τους φίλους, τους συγγενείς, την κοινωνία, το Θεό, αφού αυτοί φταίνε για την κατάντια μας. Θα παίρνουμε κάποιες αποφάσεις αλλά κι αυτές θα προκαλούν κι άλλο άχρηστο πόνο. Η επιλογή είναι δική μας ή θα αλλάξουμε τους άλλους ή θα αλλάξουμε τον εαυτό μας. Θα γίνει η κινητήριος δύναμη για την αλλαγή μας. Ας τον χρησιμοποιήσουμε σωστά, όχι καπνίζοντας ή παίρνοντας χούφτες αντικαταθλιπτικά, ούτε πίνοντας ίσα με ένα καταρράκτη αλκοόλ. Όχι δεν θα τιμωρήσουμε τον εαυτό μας. Δεν θα τον κουβαλάμε μια ζωή για να πυροδοτήσουμε στο τέλος πίκρα, φόβο, μίσος και εκδίκηση για τους άλλους. Αν θέλουμε πραγματικά να γίνου- με ολοκληρωμένοι άνθρωποι θα αδράξουμε την ευκαιρία ώστε αναγνωρίζοντάς τον πόνο θα μάθουμε από αυτόν και σαν πιο ελεύθεροι και συγχωρητικοί θα τον αφήσουμε να φύγει για πάντα. Όταν αποφασίσω να αλλάξω, να αγωνιστώ, έχω κατακτήσει τον αυτοσεβασμό μου. Σιγά-σιγά θα αρχίσει να αναβλύζει από μέσα μου αστείρευτη πηγή δύναμης, γαλήνης και ομορφιάς. Δεν θα υπάρξει πια μοχθηρία. Θα είμαι πάντα ανεκτικός ώστε όποια κακία κι αν εμφανίζεται, γρήγορα θα χάνεται και πάλι. Πάνω στον δικό μας αυτοσεβασμό θα στερεωθεί ο αυτοσεβασμός των παιδιών μας.

Εκεί στρέφουν τον φακό τους όχι για τα μάτια των άλλων, αλλά για τα δικά τους μάτια για όλες τις στιγμές της κοινής μας ζωής. Για να νιώθουν τον ίδιο θετικό σεβασμό απέναντι σε όλους τους ανθρώπους. Να σέβονται την κάθε μορφή ζωής. Να επωφελούνται από τα υπέροχα μαθήματά μας… αντί να κατα- στρέφουν ζωές. Το παράδειγμά μας θα τους μάθει να κοιτάζουν μέσα τους και να ηρεμούν πριν εξαπολύσουν τον χειμαρρώδη θυμό τους. Για να μας πουν μια μέρα «σ’ευχαριστώ γι’ αυτή την τόσο όμορφη στρατηγική ζωής». Μιας ζωής γεμάτης που κατοικεί μέσα τους. Για να είναι το κάθε ξημέρωμα όμορφο. Ομορφιά που τη βλέπεις γύρω σου. Στα πρωινά, τα μεσημέρια, τα βράδια. Στην κάθε μέρα που περνά. Με συνέπεια και σθένος, ανυποχώρητα, αντιμέτωποι σε κάθε αντίδραση, ή πόνο, ή θλίψη, απ’ οποιονδήποτε κι αν προέρχεται, για να μεταλαμπαδευτούν και να επικρατήσουν στα παιδιά μας τα στοιχεία της πίστης και της ύπαρξής μας. Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι της αλλαγής μας, γιατί… η ζωή δεν γυρίζει πίσω ούτε χρονοτριβεί με το χθες.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Άποψη.Τεύχος 33 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2012 ,σελ.22
http://www.apopsinews.gr/APOPSI_TEYXOS33.pdf

Κατηγορία Άρθρα Μελών
Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016 12:28

Γράμμα σε μια φίλη

Καλή μου φίλη, Θα ήθελα να πω το εξής:

Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν είναι μία εύκολη υπόθεση που απλά εφαρμόζεις ένα μοντέλο συμπεριφοράς, δεν είναι ένας διαλογισμός που σου δίνει απλά μία ώθηση, χρειάζεται μια υπέρβαση του εαυτού. Μία κάθαρση από τους «ληστές» της ψυχής, μία αναζήτηση του «εγώ» στο λαβύρινθο του νου. Να πράττεις μόνο το καλό, έχει πόνο, έμφυτες ικανότητες, ικανότητες να προσλαμβάνεις ερεθίσματα και να τα επεξεργάζεσαι, είναι εκείνες οι νευροχημικές διεργασίες που προωθούν μία εξαιρετική ικανότητα διασυνδέσεων σχηματίζοντας ένα δίχτυ δυναμικό και μοναδικό. Εδώ ανήκει και το περιβάλλον ,ο τρόπος δηλαδή που προσαρμόζεται και τα βγάζει πέρα ,σαν τις ρίζες του δέντρου που δεν εξαφανίζονται καθώς ο κορμός τραβάει προς τα επάνω.

Αν νιώθει σαν ένας Ράμπο που όλοι πρέπει να φοβούνται γιατί μόνο σαν παντοδύναμος θα αισθάνεται ασφαλής, ποτέ δεν θα φτάσει στη απόλαυση να βιώσει και να εκφράσει ισχυρά διαμετρικά αντίθετα πολωτικά συναισθήματα που κάνουν τον άνθρωπο ζωηρό και συνειδητό, όπως το θυμό και την αγάπη, το φόβο και το θάρρος κ.α. Η συγκινησιακή του κατάσταση θα διατηρείται στο στάδιο του "Αυτό" θα διακατέχεται από εγωισμό, εγωκεντρική προσπάθεια απαίτησης, να επιβάλλεται ολοκληρωτικά και να έχει πάντα δίκαιο, και το συναίσθημα της παντοδυναμίας. Αν κάποιος τον πειράξει ο ουρανός του γκρεμίζεται.

Τον άλλον θα τον αγαπάει μόνο μονόπλευρα, για να κερδίσει, ενώ τον εαυτό του θα τον αγαπάει μόνο όσο καιρό μπορεί να κυριαρχεί. Η τραγωδία αυτού του ανθρώπου καλή μου φίλη δεν είναι μάστιγα; Ποιος σήμερα επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει πως χρειάζεται τη βοήθεια του άλλου και δεν νιώθει ταυτόχρονα το αβάσταχτο συναίσθημα ότι χάνει τη δύναμη του και ότι βρίσκεται παραδομένο σε μία ξένη θέληση. Ο άνθρωπος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος κι αυτή η αμφιθυμία όλο και οξύνεται, θέτει σε δοκιμασία την αυτοεκτίμηση του, ζει σε ένα συναισθηματικό λαβύρινθο, γεμάτο αδιέξοδα και ανυπολόγιστες παγίδες που απειλούν να τον πνίξουν.

Πες μου καλή μου φίλη έχουμε ελπίδες να επιβιώσουμε από αυτή τη μολυσματική νευρωτική διαταραχή που όλο εξαπλώνεται. Μπορεί από μόνη της η συναισθηματική νοημοσύνη σαν τίτλος σπουδών ή εφαρμογής πλάνου κατευθυνόμενης σκέψης να μας σώσει;
Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με ένα "Ναι" μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι πίσω από την ανάγκη άσκησης της δύναμης κρύβεται ο φόβος για απώλεια της δύναμης,μέσα στον οποίο πάλι κρύβεται ο φόβος για απώλεια της ασφάλειας.Τελικά δεν είναι παρά ο φόβος για την απώλεια της αγάπης.
Να κρατάμε ο ένας τον άλλον φίλη μου μόνο τότε. Κράτημα γερό! Μόνο τότε η ταυτότητα του ¨Εγώ" θα ελέγξει την πραγματικότητα του, το συναίσθημα της λύπης για οποιαδήποτε απώλεια, για την κατωτερότητα του εαυτού του.

Τάνια Καραγιαννίδου 22/8/2016

Κατηγορία Άρθρα Μελών

Κανείς δεν ξέρει αν τα συναισθήματα είναι η μόνη γέφυρα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον εαυτό ή εάν στη σκέψη ταιριάζει καλύτερα αυτός ο ρόλος.

Όμως σίγουρο είναι πως τα συναισθήματα, σε αντίθεση με τη λογική, δεν αναζητούν επιχειρήματα, για να αιτιολογηθούν, ούτε κάποιος, παρά μόνο ο εαυτός, μπορεί να τα αλλάξει.

Όμως..

Πόσες φορές υποκριθήκατε πως μια κατάσταση δεν υφίσταται σε μια προσπάθεια να καταπνίξετε τα συναισθήματα, που θα προέκυπταν από την επεξεργασία της

Ποιοι από σας δεν πέσατε με τα μούτρα στη δουλειά, ώστε να αποφύγετε τη φόρτιση από σοβαρότερα και δυσεπίλυτα ζητήματα

Πώς , ενώ είστε ήρεμοι άνθρωποι σε γενικές γραμμές, εξαίφνης εμφανίσατε ξεσπάσματα δι’ ασήμαντον αφορμήν και εναντίον λάθος προσώπων

Η εικόνα που δίνετε στους άλλους, αποκρύπτει σε μεγάλο βαθμό τις ευαισθησίες σας

Γιατί, όταν συζητάτε, υπεραναλύετε τα συναισθήματα, μετατρέποντάς τα σε λογική, για να τα ερμηνεύσετε, ενώ αυτά απλώς βιώνονται, χωρίς πολλά λόγια

Μήπως συνολικά μιλάτε για αόριστα και γενικά θέματα, χωρίς να δίνετε έμφαση στις συναισθηματικές αποχρώσεις.

Αισθάνεστε ασφάλεια πίσω από γραφειοκρατικές διαδικασίες, ιεροτελεστίες, τύπους και προσχήματα

Μήπως οι ονειροπολήσεις συχνά σας παρασύρουν σε άλλα μέρη και καιρούς

Σε πόσους ο θυμός, η θλίψη, η πίκρα αναστέλλεται, για να εκδηλωθεί μέρες αργότερα ακόμα και ως σωματικό σύμπτωμα

Μήπως τρώγεστε με τα ρούχα σας και η παραμικρότερη υποχρέωση ή αλλαγή σας αναστατώνει

Παρατηρήσατε μια δυσκολία στη συγκέντρωση και εύκολη διάσπαση της προσοχής

Αγχώνεστε για θέματα που δεν εξαρτώνται από τον έλεγχό σας

Μήπως τα κίνητρά σας για δράση έχουν ατονήσει

Γιατί μερικοί από σας το ρίχνετε στο ποτό ή στο φαγητό, στα γλυκά, στη γυμναστική, που γίνεται εμμονή

Ποιοι έχετε εξιδανικεύσει σκηνές από το παρελθόν ή από μέρη ουτοπικά, που ποτέ δεν θα καταφέρετε να κατακτήσετε

Μήπως σταματήσατε να χαίρεστε με πράγματα, που παλιά σας προκαλούσαν ευχαρίστηση

Είστε από εκείνους, που μονίμως ασχολούνται με τους άλλους και ξεχνούν να αναφερθούν στον εαυτό τους

Αντιδράτε με υπερευαισθησία στα λόγια και το χιούμορ των υπολοίπων

Έχετε καταγράψει ποτέ όσα σας πειράζουν ή πληγώνουν στις συμπεριφορές των άλλων, αλλά τα αγνοείτε συστηματικά, για να μην κάνετε ζήτημα

Μπορείτε να θυμηθείτε πότε νιώσατε για τελευταία φορά ένα ισχυρό συναίσθημα, όπως έρωτα, ενθουσιασμό, πρόκληση για δράση, φόβο

Τυχαίνει να έχετε ισχυρά προαισθήματα ανασφάλειας ή επικείμενου κακού

Ανησυχείτε υπερβολικά για την υγεία των αγαπημένων σας και γίνεται βασανιστική η σκέψη της απώλειάς τους, χωρίς να υπάρχει προφανής αιτία ανησυχίας

Μοιάζουν όλες οι μέρες να κυλούν με τον ίδιο μονότονο τρόπο, διαπίστωση, που τελικά φαίνεται να σας βολεύει

Σας αρέσει να μηρυκάζετε καταστάσεις, συγκρούσεις, αναμνήσεις, που κάποτε σας στεναχώρησαν

Η ερωτική σας ζωή είναι νεκρή ή γεμάτη σεξουαλικές εμπειρίες χωρίς δέσιμο

Βάζετε συχνά τα κλάματα, ακόμα κι αν τα γεγονότα δεν συνηγορούν για κάτι τέτοιο

Υπάρχει ασυμβατότητα ανάμεσα σε όσα λέτε και πράττετε

Δυσκολεύεστε να αναγνωρίσετε θετικά σημεία στην προσωπικότητα ή στην εμφάνισή σας

Αν σε πολλά από τα παραπάνω έχετε απαντήσει ΝΑΙ, είναι κατάλληλη η στιγμή, σχεδόν επιτακτικά, να ξεκινήσετε το μεγάλο ταξίδι της αυτογνωσίας..

 

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Κατηγορία Συμβουλευτική

Οι μεγάλες αξίες και τα ιδανικά τα υψηλά, καταρρέουν από τις ευτελείς λέξεις και τα ανάξια έργα της μέρας.

Τα συναισθήματα τα σαρωτικά προδίδουν την ορμή τους, όταν πρέπει να γίνουν απόφαση.

Ακόμα και οι πράξεις θυσιάζουν ξεδιάντροπα το νόημα μπροστά στα αδιέξοδα των σκοπών τους.

Όλα όσα αποκάλεσα σπουδαία, ποτέ δε λησμόνησαν τη χωμάτινη απαρχή τους.

Κι αν αθάνατο είναι εκείνο, που από γενιά σε γενιά αμόλευτο διαιωνίζεται και το χρόνο ή τη μνήμη άθυρμα στην αλήθεια του κρατά, άλλο τέτοιο πέρα από το θάνατο δε γνώρισα.

Τώρα ψάχνω, πριν εγκαταλείψω, να βρω μια βεβαιότητα, άλλοθι στα ύστερα της ύπαρξης.

Μα εκείνη δεν είναι παρά μια αχνή μελωδία. Που για λίγο πήγε να αντηχήσει στη βοή του σύμπαντος κι αμέσως έγινε παραφωνία στην κραταιότητα των άστρων

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαιου

 

Κατηγορία Λογοτεχνία

Αντιμετωπίζοντας τους θύτες με εξαρτητική προσωπικότητα

 Προσφέρουν αδιαπραγμάτευτο θαυμασμό και εξιλεώνονται με ανενδοίαστη παραδοχή της αυθεντίας σου, ιδιότητα δυσεύρετη σε ανταγωνιστικές εποχές. Εξαρτώνται από τα λόγια σου, θεοποιούν τις στιγμές, που τους δίνεις σημασία, αναπολούν τις ώρες, που αφιερώνεις, ακούγοντάς να μηρυκάζουν την ανασφάλειά τους. Σου περιγράφουν με λεπτομέρειες επικαλυπτόμενες συναισθήματα παρεμφερή. Και το πράττουν επίμονα, ψυχαναγκαστικά, αδιάλειπτα. Κρέμονται από τα χείλη σου και υπομένουν τις ιδιοτροπίες σου. Ακόμα κι αν εκνευριστείς, δεν θα διακινδυνεύσουν να σε χάσουν. Θα υποχωρήσουν, μέχρι να βεβαιωθούν πως παραμένεις κοντά τους. Τη στάση σου ως αδιαφορία αν εκλάβουν, θα επιδοθούν σε αναλύσεις ατέρμονες: Γιατί μου φέρθηκε έτσι, πώς ύψωσε τον τόνο της φωνής του. Μήπως δεν με αγαπά; Γιατί δε με καταλαβαίνει. Ένα απύθμενο χωνευτήρι περιττολογίας και αυτοτροφοδοτούμενων ενοχών.

Ποιος δεν έλκεται από μία άνευ όρων παράδοση, με πενιχρό φαινομενικά αντάλλαγμα λίγο χάδι. Ποιος δε γοητεύεται από ένα πρόσωπο, που σε αποδέχεται δίχως ενστάσεις, όπως ακριβώς η μητέρα.

Μόνο που το τίμημα είναι η αφαίμαξη, η αυξανόμενη μετάγγιση συναισθηματικής ρώμης και η τελική απώλεια του ελέγχου: Όταν θα σταματήσει η παρασιτική αυτή σχέση, οι ρόλοι θα έχουν αντιστραφεί και ο εξαρτώμενος αλώβητος θα κινήσει για νέες περιπέτειες.

Ο τρόμος της μοναξιάς και της εγκατάλειψης διακατέχει την ύπαρξή τους. Και γι αυτό επιζητούν ενίσχυση για κάθε τους πράξη ή, χειρότερα, σε εξαναγκάζουν να πάρεις αποφάσεις για αυτούς. Είλωτες για τον έπαινο του οποιουδήποτε, κόλακες για νεύματα συγκατάβασης.

Σπουδαίοι δραματουργοί, σκηνοθετούν την επόμενη θεατρική κατάρρευση, διαδηλώνουν πόσο εύθραυστους οι περιστάσεις τους κατέστησαν και τι ευάλωτοι από τις τραυματικές εμπειρίες έχουν γίνει, προσφέρουν γη και ύδωρ για στήριξη, θαλπωρή, αγαλλίαση. Παρουσιάζονται στους αδαείς ως αλτρουιστές, δοτικοί, αλλά στην πραγματικότητα δεν εμβαθύνουν σε καμία σχέση, από την οποία δεν θα προκύψει κάποιο όφελος συναισθηματικό ή δεν θα είναι εγγυημένη η πολυπόθητη αναγνώριση.

Και φυσικά δεν αποτολμούν καμία μάχη. Ο ξενιστής είναι εκείνος, που θα πολεμήσει όλους τους δικούς τους πολέμους, που οφείλει να τους υποστηρίξει, ακόμα κι αν δεν έχουν αντιληφθεί ορθά τα δεδομένα, επειδή οι άλλοι διαρκώς τους πληγώνουν, δεν τους κατανοούν, τους μειώνουν, δε θωπεύουν το θαυμαστό πήλινο κόσμο τους.

Καταδυναστεύονται από συντριπτικό άγχος για όσα βιώνουν, επιδιώκουν, αντιλαμβάνονται. Πληγώνονται εύκολα, αλλά δεν αποτολμούν την έξοδο από το περιήλιο της προσωπικότητας σου, παρά μόνο αν βεβαιωθούν για τρία πράγματα: Πως δεν σου έχουν αφήσει καμία ικμάδα ή αντοχή, πως αποστράγγισαν κάθε δυνατότητα ανάνηψης και τελικά πως ανακάλυψαν έναν νέο φορέα εξουσίας, έναν άφθαρτο και ανυποψίαστο αφελή, του οποίου την αφαίμαξη θα σχεδιάσουν και θα ενορχηστρώσουν με χειρουργική ακρίβεια.

Είναι οι άνθρωποι, που πάσχουν, εξαιτίας της εξαρτητικής προσωπικότητας, που αναπτύχθηκε κατά την παιδική ηλικία, τότε που ήταν αδύνατο να διαγνωσθεί. Υποφέρουν γιατί οι σημαντικοί ενήλικες είτε με την αδιαφορία τους είτε με την υπερπροστατευτικότητα είτε με την απουσία δεν τους επέτρεψαν να καλλιεργήσουν ένα ακέραιο εγώ, μια αυτόνομη ηθική και μία λογική πέρα από το εδώ και τώρα.

Κι έτσι επαναλαμβάνουν βασανιστικά την ξέγνοιαστη εξάρτηση των αθώων χρόνων, επαιτώντας για μπράβο και ξεπουλώντας την αυτοεκτίμηση για λίγη αναγνώριση. Σαν βαμπίρ αναβιώνουν το χειριστικό παιδί, που κλαίει, κάνει θόρυβο, απαιτεί άμεση ικανοποίηση των θέλω του, θηρεύει τις αγκαλιές. Στο κενό πέφτουν οι προσπάθειές τους να σπάσουν αυτήν την καθήλωση, εις μάτην επιθυμούν να διαρρήξουν τη νοσηρή και υποσυνείδητη προσκόλληση. Και τελικά υποδουλώνοντας την ωριμότητα στη σκιά όσων εκλαμβάνουν ως ισχυρούς, παράδοξα, μα αποτελεσματικά, διασφαλίζουν τον έλεγχο.

Τα δεινά τους, όμως, είναι ασήμαντα μπροστά στις δοκιμασίες, που θα περάσει το θύμα τους, ειδικά αν και το ίδιο εμφορείται από το σύνδρομο του σωτήρα.

Συχνά παραπονούνται για αδιαθεσίες και ημικρανίες, μιμούμενοι το παιδί, που δε θέλει να πάει σχολείο. Μοιρασμένη η συχνότητά τους στα δύο φύλα, εγκαθιδρύουν αθόρυβα τις μικρές δυναστείες τους και ομιλούν με τέτοιο ζήλο για τον εαυτό τους και τις οδύσσειες του, που έντρομος διαπιστώνεις πως δε χρειάζεται καν να τους απαντάς: Έτσι κι αλλιώς θα υποπέσουν σε μάντεμα σκέψης αυθαίρετες γενικεύσεις και προσωποποίηση των πάντων.

Πώς θα τους αναγνωρίσετε

  • Δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις, ακόμα και απλές, και αναζητούν διαρκή συμβουλευτική υποστήριξη και αναλυτική καθοδήγηση.
  • Επαφίενται σε άλλους για τη λήψη καθοριστικών αποφάσεων.
  • Αναλαμβάνουν την περαίωση αγγαρειών, εργασιών, που οι υπόλοιποι αποφεύγουν, για να γίνουν αρεστοί και αποδεκτοί.
  • Δεν βάζουν τέλος σε καμία σχέση, αν δεν βεβαιωθούν πως έχουν βρει τον αντικαταστάτη.
  • Υπολογίζουν σε μεγάλο βαθμό τη γνώμη των άλλων και αποφεύγουν τις συγκρούσεις
  • Έχουν συμπτώματα κατάθλιψης, εάν αντιληφθούν πως η υποτακτική συμπεριφορά τους δεν αρκεί, για να κρατήσει τους γύρω ή εάν βρεθούν σε ανταγωνιστικά και αμείλικτα περιβάλλοντα.
  • Μεγαλοποιούν τα αρνητικά και χαίρονται με την παραμικρή, ακόμα και τυπική θετική ενίσχυση.
  • Εάν αμφισβητηθούν δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά και τις ενορμήσεις τους
  • Απογοητεύονται εύκολα ακόμα και στην υποψία αποτυχίας.
  • Δεν διακινδυνεύουν, παρά μόνο αν τους πάρετε από το χέρι και χρεωθείτε τις επιλογές τους.
  • Πιστεύουν πως οι άλλοι είναι ικανότεροι και είχαν περισσότερες ευκαιρίες, γεγονός που τους κάνει μεμψίμοιρους.
  • Εξιδανικεύουν εκείνους από τους οποίους θα εξαρτηθούν.
  • Πολλές φορές παρουσιάζονται ως τελειοθήρες, ώστε να έχουν προσχήματα, που θα δικαιολογήσουν την ατολμία και την αποφυγή δράσης
  • Οι προσκολλήσεις τους δεν αναφέρονται αναγκαστικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά σε όποιον αποπνέει επίφαση δύναμης.

Πώς να τους βοηθήσω

Αν αποφασίσετε να τους βοηθήσετε, επιστρατεύστε όλες σας τις δεξιότητες και μάθετε να θέτετε εσείς τα όρια. Ακούστε τους με αγάπη και ενδιαφέρον, αλλά διακόψετε τους, αν αρχίσουν να μακρηγορούν. Μην ενισχύετε την αποποίηση ευθυνών, που επιδιώκουν και μη μετατραπείτε σε αυθεντία, από την οποία ασφυκτικά θα γαντζωθούν. Αναθέστε τους μικρές αποστολές, στις οποίες γνωρίζετε πως εύκολα θα επιτύχουν, αυξάνοντας το βαθμό δυσκολίας. Όσο κι αν σας κολακεύει, να θυμάστε ότι μόνο εάν γίνουν ανεξάρτητοι, θα ενδυναμωθούν. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει εσκεμμένα να τους αγνοήσετε.

 

Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

Σελίδα 1 από 2

 

Μία σελίδα των Προγραμμάτων Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Logo Aegean 0

Top
We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…